Þjóðviljinn - 19.01.1975, Blaðsíða 15

Þjóðviljinn - 19.01.1975, Blaðsíða 15
Sunnudagur 19. janúar 1975. ÞJÓÐVILJINN — SÍÐA 15 Tengingar prófaöar Afram heldur undirbúningi aö sameiginlegri geimferö sovéskra og bandariskra á Sojiís og Apollo-geimförum. Þessi mynd sýnir nýlega prófun á tengibúnaði geimfaranna, en eitt helsta atrioi þessa geimflugs verður samtenging geimskipanna og munu þá áhafnir ganga á milii þeirra og vinna hver með annarri. (ljósm. Apn). Neandertalsmaðurinn leit svona út. Nýtt um Neandertalsmann: Dó af því hann kunni ekki að tala Vm það bil er síöustu meiri- háttar isöld lauk, leiö undir lok sú forna manntegund sem kennd er við Neandertal. Neandertalmað- urinn hafði ráðið rikjum á jörð- inni i 4000 kynslóðir. Hann hafði gert sér verkfæri og vopn úr tinnu, og hafði lifað af þrautatima isalda, enda var heilabú hans all- mikið — heili hans líklega þyngri en á nútimamönnum. Engu að siður leið hann undir lok fyrir um það bil 35 þúsund árum (ekki sið- ar) og vék þá fyrir forföður nú- tímamannsins, Cro-Magnon- manninum, á furðulega skömm- um tíma. Ekkert bendir til þess, að Ne- andertalmaðurinn hafi blandast Cro-Magnonkyni, að þvi er mann- fræðingar herma. Likamsbygg- ing þessara manntegunda forald- ar var mjög ólík. Lengi hafa menn velt þvi fyrir sér, hvernig á'hinum skjóta ósigri Neandertalsmannsins hafi staðið. Nú hafa. bandariskir mannfræð- ingar, Philip Lieberman og Ed- mund Crelin borið fram þá kenn- ingu, að Neandertalmaðurinn hafi haft miklu vanþroskaðri raddfæri en Cro-Magnonmenn. Barkakýlið sat ofar i honum og ýmislegt annað gerði það að verkum að hann átti erfitt með að mynda hin ýmsu hljóð hratt og greiðlega. Visindamennirnir hafa búið til apparat sem þeir telja að likist raddfærum Neamdertal- manns, og gat það ekki myndað suma hina veigamestu sérhljóða eins og a, i, og u. 1 upphafi var orðið, segir i frægri bók. Og Neandertalsmenn vantaði þetta orð — þeir gátu ekki komið nema einföldum skilaboð- um sin á milli. Þeir dóu út úr tján- ingarskorti. SITT r __ HVERRI ÁTTINNI GLEYMSKA 1 Köln tókst ræningjanum Emil Ernst nýlega að komast yfir 20.400 mörk (ruml. 900 þús. kr. isl.) i árás á banka. Allt var nákvæmlega undirbúið og eftir að hann hafði skipt um föt i biln- um sem hann notaði til flóttans, kastaði hann jakkanum sinum útum gluggann. En eitt gleymdist: að taka nafn- skirteinið úr vasanum. Fimm dögum siðar náðist hann, en átti þá að visu aöeins eftir 15 þús. mörk. Hinu hafði honum tekist að eyða. Lítil morgunbæn Ó, Herra, veit þá náö, að ég gifti mig aldrei. Ó, Herra, ef ég gifti mig, veit þá náð, að ég verði ekki dreginn á tálar. Ó, Herra, verði ég táldreginn, gef að ég frétti það aldrei Ó, Herra, ef ég frétti það, gef að ég trúi þvi aldrei. Ó, Herra, ef ég trúi þvi, veit þá náð, að það skipti mig engu. Litil morgunbæn eftir frans- manninn Bernardo de Fontenelle, — uppi á 18. öld. LÆRDÓMUR Tveir innbrotsþjófar dýrkuðu upp peningaskápinn á skrifstofu meþódistakirkjunnar i Jackson I Mississippi. Það sem þeir höföu uppúr krafsinu voru 200 fjölrituð eintök hugleiðingar um temað: „Þú skalt ekki stela!" Hefur reynt öll stigin sjálfur Blaðið „Giornale d'Italia" skýrði nýlega frá þeim niður- stöðum dr. Marinelli i Róm, að gáfur mannsins entust tak- markaðan tíma. Samkvæmt skoðun hans getur maður aflað sér vitneskju og lært til 16 ára aldurs. Fram að 28 ára aldri má viðhalda kunn- áttunni, en þaðanaf fer gáfunum að hnigna og jfrá fimmtugu kemur fákunnátta og heimska æ betur i ljós. Við þetta er engu bætandi nema þvi, að dr. Marinelli er nú 74 ára og getur þvi væntanlega trútt um talað. VISNA- ÞÁTTUR S.dór. Þegar Matthías var kjörinn á þing Enn er af nógu að taka af þvi efni sem okkur hefur verið sent upp á siðkastið. Við byrjum þáttinn á þvi að sjá lokakaflann úr bréfi Magnúsar J. Jóhanns- sonar til okkar. Þegar Matthias Mathiesen var kjörinn á þing: tir því drottinn ekki skóp eik af krækiiyngi, hvi skyldi hann þá gera glóp að gæfusmið á þingi? Verkstióri einn, Einar að nafni, gekk æfinlega með hend- ur á baki er hann leit eftir verk- um undirmanna sinna. Hafði verið talinn góður verkmaður. Vist er Einar verklaginn vinur, enda sérðu að hann gerir gallann sinn götugan aftanver&u. Eðlilega: Ef á rússa einhver lýgur ihaldssamur sláni, af triigirni á sig migur auminginn hann Stjáni. Það er nú svona: Þegar lit ég hlýlegt hold, af hjarta glaður alltaf verð og upptendraður, allur nýr og betri maður. Um Hannibal: Situr nú i Selárdal sist þó elski friðinn. Hafið þið si'-o Hannibal höggva rekaviðinn? Þegar lundin gerist grá, — gleymdur kratabubbum — skaðræðis hann skeytir þá skapi á viðarkubbum. Nokkrar stökur úr litlu Ijóði er ég kalla „Að kvöldi": Yfir voga blfður blær blæju togar gára. Geislum logar svalur sær, sandi að rogast bára. Döggin mjúka leggst i laut, lindir strjuka bakka. Ferðasjúkur þeyr ei þaut þá um hnjúk og klakka. Svanir vogum synda á, sig I bogum hneigja, Aldan sogast hleinum hjá, hún er og að deyja. Kemur ótta hljóö og hlý, húmib l'ljólt að skundar. Sfna nóttin sveipar i svæfla, rótt allt blundar. Magnús J. Jóhannsson. Svo er hér annað bréf sem Þingeyingur með stórum staf sendi okkur: V.isa Adoifs Petersen um Flosa, 5/1, minnir á alþekkta þineeyska visu, er ort var um slægnalán prests nokkurs, þie a.s. svarvisan var á þessa k-\h: Sa.gl er að við höfum selt fyrir hi saína vorra gengi. Konsi lýgur þessu, þvi það var bleikjuengi. Þingeyingur með stórum staf. Þá er hér bréf sem Valdimar Lárusson sendi okkur: Agæti þáttur! Heill og sæll, gleðilegt nýtt ár og þökk fyrir liöna árið. Ég vona að þu haldir áfram með þitt á- gæta visnaspjall og farir nú að koma með nýja fyrriparta fyrir mann að spreyta sig á, það lifg- ar svo ansi mikið upp á, jafnvel Ben. Ax i Visi er tekinn upp á þessu. Hér eru nokkrar visur, gaml- ar og nýlegar, áður óbirtar. Ég sat að tafli, og átti i nokkr- um erfiðleikum, þá kvað ég: Löngum kátt ég lék og dátt lifs að sáttaboðum. Nú er fátt um finan drátt, fækkar máttarstoðum. Staka Óðs af staupi oft ég saup orðaskaupið hressti geðið. Annars hlaup og engin kaup, aðeins raup þá skást var kveðið. Staka Þegar bjátar eitthvað á eða lengist vaka, gaman er að geta þá gripið til þin, staka. Maöur að nafni Kjartan reyndi krafta sína á gormum, þá kvab ég: (Sléttubönd) Storma Gandi, óður ár yfir landið þeytti. Gorma þandi Kjartan knár, krafti andans beitti. Valdimar Lárusson. Þá höldum við áfram að taka úr syrpunni sem velunnari okk- ar sendi okkur á dögunum og vio byrjuðum að birta úr i siðasta þætti. Fyrst koma visur eftir Stefán Stefánsson frá Móskógum: Margt ég prófaö misjafnt hef, en mestan halla gerði, er hamingjunnar hlutabréf hröpuðu úr öVlu verði. Þeim ég sýni vinarvott, sem vel ég þekki. Og vildi öllum gera gott, en get það ekki. Sagnir fornar sækja fram, sist má liðnu gleyma. Eflaust færi ég út í Hvamm ef Auðnr væri heima. Astin finnur afdrep nóg, á sér leynistaði. Faðmast enn i rökkurró Ragnheiður og Daði. Nú hefur storminn loksins lægt, ljúfur saminn friður. Yfirsængin hægt og hægt hreyfist upp og niður. Loks koma svo nokkrar visur sitt úr hverri áttinni: Ein er meyjan öðrum vænni iðju vafasama stundar. Eftir þvi sem þúfa er grænni þefa af henni fleiri hundar. Get ég þeigi gert ab þvi, guðs þó feginn vildi, þó að smeygist þankann i það, sem eigi skyldi. Gamallhúsgangur. Margt er það sem milli ber, mikinn þótt ég rói. Ekki má ég unna þt'r, álfakroppurinn mjói. Steinn Steinarr (?)

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.