Lesbók Morgunblaðsins - 08.03.1953, Blaðsíða 10

'* LESBÓK MORGUNBLAÐSINS
1.14
ásamt baunum og grænmeti og
kryddað með kúmen. Þar voru eld-
rauðir cgg-ávextir, úttroðnir með
akurhænukjöti og soðnir í við-
smjöri. Þar var súrmjólk (yog-
hurtj, rteikt akurhæns og geit-
ostur. Og að lokum voru bornar
fram melónur, sem kældar höfðu
verið í ánni.
— Ég verð að biðja ykkur að af-
saka hve fátæklega var á borð
borið, mælti Malek er við risum
á fætur. Við vissum ekki glöggt
hvenær þið munduð koma og gát-
um því ekki búið okkur undir að
fagna vkkur sem skyldi.
í sarna bili komu þar tveir menn
og roguðust með fjóra steingeitar-
hausa og voru hornin allt að meter
á lengd. Þeir lögðu niður hausana
og hneigðu sig fyrir Naser Khan,
en hann þáði hornin og hrósaði
veiðimönnunum. Þeir urðu glaðir
við og fóru með hausana.
— Þetta er gamall siður, sagði
Habib við okkur. Þegar einhver
veiðir klettahafur þá kemur hann
með hausinn svo höfðinginn fái að
sjá hann, en helmingurinn af kjöt-
inu fer í vistabúr höfðingjans.
ARMUR LAGANNA
— Það er bezt fyrir ykkur að
ganga snemma til hvíldar, sagði
höfðinginn við okkur, því að við
förum á veiðar með birtu, og ef
þið viljið vera með, þá er okkur
sönn ánægja að því.
Um miðnætti vorum við vakin.
Hátt settur foringi í íranska hern-
um var kominn og vildi finna okk-
ur. Hann hafði fengið skeyti frá
herstöðvunum í Shiraz og í því
stóð:
— Tveir útlendingar hafa farið
inn í Kashgai-land. Þetta er lög-
brot. Rannsakið málið þegar. Ef
þeir hafa ekki vegabréf frá innan-
ríkisráðuneytinu og foringja leyni-
lögreglunnar, þá á að taka þá fasta
og flytja úr landi. —
— Hver gaf út vegabréfin okkar?
hvíslaði Jean skelkuð.
— Ég veit það ekki, sagði ég. Ég
get ekki lesið það. Biddu nú fyrir
okkur.
Syfjaður þjónn kom með Ijósker
og herforinginn fór að rýna í rauðu
vegabréfin okkar. Hann var fyrst
þungur á svip, en svo- var sem hon-
um létti.
— Þetta er allt í lagi, sagði hann.
Afsakið ónæðið.
í þessu kom Malek Mansur og
herforinginn sagði honum sögu
sína. Hann hafði fengið skeytið um
kvöldið og til þess að hlýða skipun
hafði hann fyrst ekið 60 mílur í
jeppa og síðan farið ríðandi 13
mílur í kolsvarta myrkri. Tveimur
klukkustundum seinna gátum við
lagzt til svefns aftur, en nóttin varð
allt of stutt.
Við vorum vakin og morgun-
verður var þá til — te, egg, gróft
brauð og ávextir. Þegar við byrj-
uðum að snæða kom þjónn með
bláa krús og setti fyrir okkur. Og
þegar ég opnaði hana sá ég að í
henni voru styrjuhrogn.
Habib hló dátt þegar hann sá
hvað ég varð hissa.
— Þér sögðuð Malek frá því í
Teheran í fyrra að yður þætti ír-
önsk styrjuhrogn eitthvert mesta
sælgæti og þér vilduð helzt borða
þau á hverjum morgni, sagði
Habib. Okkur langar til að upp-
fylla allar óskir gesta okkar, og
sérstakur maður var sendur frá
Teheran með hrogn. Hann varð
okkur samferða. Hrognin voru í
ískassanum.
Og um hálfs mánaðar skeið feng
-um við styrjuhrogn í morgunmat.
Jean ætlaði ekki að þora að bragða
þau í fyrstu, en þegar hún komst
á átið þóttu henni þau hið mesta
lostæti.
HÆFNIR SKOTMENN
Þegar Kashgai-menn fara á veið-
ar, þá hafa þeir ekki með sér nesti,
heldur flytja þeir með sér híbýli
sín og alla búslóð.
Um leið og morgunverði var lok-
ið voru öll tjöld felld, bundin í
bagga og látin á asna og úlfalda.
Allt annað var sett í klyfjar og
löng lest lagði á stað yfir dalinn
og fóru þjónar með hana.
Bornir voru fram enskir og belg-
iskir rifflar og var hver þeirra
konungsgersemi.Við máttum velja.
— Við viljum eiga góð vopti,
sagði Nasser Khan. Kashgai maður
skilur byssuna sína sjaldan við sig.
Hjá okkur er málsháttur á þessa
leið: Hafðu byssuna þína alltaf
handbæra, en láttu konuna geyma
peningana. Sá, sem fylgir þessu
heilræði, kemst sjaldan í vanda.
Við stigum nú á bak arabiskum
gæðingum og hleyptum á eftir
lestinni. Um tuttugu veiðimenn
voru í hópnum og hverjum manni
fylgdi þjónn, sem reiddi byssuna
hans. Við Jean fengum líka sh'ka
þjóna.
Kashgai-menn eru framúrskar-
andi hestamenn og þeim þykir
vænt um reiðskjótana sína. Þeir
struku þeim blíðlega um háls og
makka og snoppu áður en þeir
stigu á'bak og heldu léttilega í
taumana. Þetta er einkennilegt þar
sem Austurlandabúar eru ekki
neinir dýravinir og fara ekki vel
með skepnur.
Um miðjan morgun vorum við
komin í nær 10.000 feta hæð. Þar
var grýtt og aðeins á stöku stað
sáust grastoddar og smárunnar. Nú
fórum við að heyra í akurhænun-
um. Við staðnæmdumst og ég bjóst
til að stíga af baki, en Malek Man-
sur stöðvaði mig.
— Við ætlum að sýna ykkur
hvernig Kashgai-menn fara að því
að veiða, sagði hann. Það er bezt
að þið hjónin haldið hér kyrru
fyrir á hestbaki.
Vopnaðir menn riðu nú á skokki