Lesbók Morgunblaðsins - 19.08.1962, Blaðsíða 1

Lesbók Morgunblaðsins - 19.08.1962, Blaðsíða 1
*0bá>k 20. tbl. — 19. ágúst 1962 — 37. árg. f_1 UTGERÐ A SJO OC I LOFTI IUDVIG Braathen kallar 1 sig útgerðarmann, og svo er nann jafnan nefndur, hvort seni hann liggur í hernaði við SAS eða stjórnarvöldin á for- siðum dagblaðanna, eða þiggur Ólaísorðuna úr hendi konungs. En þrátt fyrir hina miklu og vaxandi skipaútgerð hans, leyf um vér oss samt að fullyrða, að það sé flugið og samgöngur í lofti, sem er aðal-áhugamál hans. Hann er einn af forystu- mönnum vorum um einstakl- ingsframtak í flugmálum, brautryðjandi í flugi. En hver er þá þessi Ludvig Braathen, sem er svona umsvifamikiíll bæði í lofti og á legi? Elaðamaður nokkur lét einhverntíma svo um mælt um Braathen, að „hann er sveitadrengur, sem fyrirlítur borg- ina". Jú, að vísu er hann fæddur í Dramra en US91) og átti þar heima fyrstu tólf ár ævi sinnar, en þá fluttist fjöl- skylda hans á jörð, sem faðir hans átti við Ássíðu, svo að það má ef til vill til, sanns vegar færa, að hann sé „sveitadrengur". ' M-leimilið þai sem hann ólst upp, var ósköp alvanalegt. Börnin sjö ólust ekki upp við neitt harðrétti, en þarna voru heldur ekki neinar allsnægtir. Snemma lærði Braathen að vinna, kapp samlega og skipulega. Hann gekk í alla vinnu í bænum en jafnframt aflaði hann sér menntunar með bóklestri. Ekki dugði að vanrækja námið, enda þótt svo langt væri í skólann, að hann hefði engan tíma til að íara þangað — að eigin sögn. Braathen átti holl og hamingjusöm uppvaxtarár og minnist með gleði hinn- er fjölbreyttu og lærdómsríku vinnu á búi iöður síns. Innst í huga sínum er hann sennilega dálítið hreykinn af því eð vera einn af fáum útgerðarmönnum landsins, sem kann allt, sem að sveit- búskap lýtur og þekkir þær kröfur, sem gerðar eru til bónda. Hann lærði líka snemma að fara x-arlega með peninga — án þess þó að yera nurlari. Þessvegna hafði hann líka efni á að veita sjálfum sér nokkra dvöl í höfuðborginni, eftir að hann hafði lok- ið miðskólaþrófi. 1 essa dvöl sína notaði hann til þess að ganga í verzlunarskóla Treiders. Braathen og hland LUDVIG G. Braathen, stórútgerðar- maffur, er meöal þekktustu manna í heimalandi sínu, Noregi. Með af- burða dugnaði, þrautseigju og dirfsku vann hann sig upp úr fátækt, eign- aðist mikinn flota kaupskipa og gerðist brauti*yðjandi á sviði flug- mála. Nú orðið er hann og vel þekktur hér á landi og hin síðari ár hefur hann eignazt marga góoa kunningja á fslandi. En samskipti hans við íslendinga hófust ekki fyrr en árið 1951, er samvinna tókst með Loftleiðum og flugfélagi Braathens. Félag hans tók að sér umboð fyrir Lnftleiðir í Noregi, um tíma leigði hann flugvél hjá Loftleiðum og um nokkurra ára skeið höfðu Loftleiðir eina af Skymastervélum Braathens á leigu í Ameríkuflugi. Auk þess hefur flugvélaverkstæði Braathens í Stafangri annazt allt viðhald Loft- leiðaflugvéla og gerir það enn. — Nokkru eftir að samvinna tókst með Braathen og Loftleiðum hóf útgerð- armaðurinn að heimsækja ísland reglulega, einu sinni á ári. Hann fékk mikinn áhuga á skógrækt okkar, því sjálfur á hann mikinn skóg. Árið 1956 gaf hann 20 þús. n. kr. til skóg- ræktar hér og síðan árlega 10 þús. nkr. — Alls hefur því Braathen gefið 80 þús. n.kr. til skógræktar á íslandi. Fyrir þetta fé hefur verið gróðursett í 70—80 hektara lands og iauslega áætlað eru það um 400 þús. trjáplöntur. Fyrstu árin var gróður- sett fyrir gjafafé Braathens í Skorra- dal, en tvö síðustu árin í Haukadal. Sá gróðurreitur er nefndur Braat- hens-lundur. — f þessari grein um útgerðarmanninn segir Norðmaður- inn Arne Sjpgaard Kristensen frá því hvernig sveitadrengurinn Braathen kom undir sig fótunum — og hve miklu hann hefur áorkað, liðlega sjötugur. mikið fé í þá daga, svo að enginn þarf að furða sig á þvi. að ungi maðurinn skaut Þýzkalandsferðinni á frest. E, Sautján ára að aldri hafði hann ráðið það yið sig, hvaða stefnu skyldi taka. Að ioknu verzlunarskólanáminu fór hann aftur til Drammen, en hann átti fljótlega að koma aftur til höfuðborg- arinnar og leggja hana að fótum sér — þessi stefnufasti sveitadrengur frá Buskerud. í Drammen fékk hann at- vinnu hjá Aaby útgerðarmanni. Eigin- lega bafði hann helzt haft timburverzl- un í huga, en nú varð það útgerð í staðinn. v. í þá daga tíðkaðist ekki neitt rosa- kaup. Lausar stöður voru ekki á hverju strái og ungi maðurinn gerði sig ánægðan með 30 króna kaup á mánuði, sem voru þá algeng byrjendalaun. Vistin hjá Aaby vai góður skóli, og hann skammast sín ekkert fyrir að við- urkenna, að það sem hann kann til skipaútgerðar, hafi hann að mestu leyti iært hjá þessum útgerðarmanni í Dranimen. En að þremur árum liðnum fannst unga manninum tími til kominn að leggja út í heiminn og læra meira. Hann hafði í nokkur ár verið félagi í verzl- unarmannaklúbb í Hamborg, en sá fé- lagsskapur hafði það aðalstarf að út- vega félögum sínum stöður í Þýzka- landi, og nú gat hann haft gott af þessu. En ekkert varð samt úr ferð- inni í þetta sinn. Húsbóndinn vildi ekki sleppa manni, sem honum líkaði svo vel við, og hækkaði árslaun Braat- hens úr 600 í 1000 krónur. Þetta var ln árið eftir, 1031, leysti hann nú samt landfestar, en nú var ferðinni ekki heitið til Þýzkalands, heldur til Englands, nánar til tekið . til Cardiff, sem þá var mesta siglingaborg heims. Þar fékk hann vinnu hjá skipamiðlara, með 10 króna kaupi á viku, sem gat ekki heitið launahækkun fyrir ungan mann, sem kom frá 20 króna kaupi í Noregi. Og, að tíkallmn hefur ekki náð langt til lífsviðuiværis, má bezt ráða af því, að húsaleigan ein kostaði 20 krónur á mánuði, eða helminginn af kaupinu. En þetta vissi Braathen fyrirfram og hafði heldur ekki farið til Englands í þeirri veru að safna peningum. I hans huga var þetta námsför, sem hann hafði búið sig undir heima og sparað saman álitlega upphæð, svo að hann bjó ekki við neinn skort í Cardiff. Ludvig Braathen hefur alltaf verið framkvæmdanna maður. Það var nú meira en rétt að segja það að fara til Englands í þá daga, fyrir ungan mann, en eins og hann segir sjálfur: „Það er aðalatriðið að setja sér mark og heykjast svo ekki þegar á á aðherða." Eins og áður hefur verið á minnzt voru erfiðir tímar og gat verið hrein- asta happdrætti að fá eitthvað að gera. S^m dæmi má nefnp það, að ýmsir Jíranih. á bls. 12

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.