Lesbók Morgunblaðsins - 15.03.1964, Blaðsíða 3

Lesbók Morgunblaðsins - 15.03.1964, Blaðsíða 3
HJA ÍÁNUM Eftir Ernest Hemingway B ' átur hafði verið dreginn upp a eyrina. Tveix Indíánar stóðu þar og biðu. Nick og faðir hans settust í bátinn, og Indíánarnir ýttu Jrá og annar sett- ist undir árarnar. George frændi var í hinum bátnum, sem þeir áttu sjálfir, læknirinn og hann. Yngri Indiáninn reri. Það var dimmt og sá ekki frá sér þegar þeir fóru af sitað. Nick heýrði áraglammið frá hinum bátnum sem var Bpölkorn fyrir framan þá í þokunni. Indíánarnir reru knálega með snögg- um áraburði. Nick hallaði sér aftur upp að handleggnum á föður sínum. Það var hrollkalt þarna úti á vatninu. Indíáninn reri af kappi, en hinn bát- urinn var svo langt á undan að þeir sáu hann ekki. — Hvert erum við að fara, pabbi? spurði Nick. — Til Indíánanna. Kona eins þeirra er alvarlega veik. — Jaeja, sagði Nick. Þegar kom yfir vatnið var hinn bát- " urinn kominn þangað og þeir höfðu dregið hann á land. George frændi stóð þarna í myrkrinu og hafði kveikt sér í vindli. Ungi Indiáninn, sem hafði róið þeim, dró bátinn kirfilega á land. George frændi gaf Indíánunum sinn vindilinn hverjum.. Þeir gengu skáhallt yfir völl sem var rennblautur af afalli, og eltu yngri Indí- ánann sem gekk á undan þeim með lukt. Þeir fóru uppeftir stíg gegnum skóginn að timburslóðanum sem lá upp í ásana. Það varð stórum bjartara þeg- ar þeir komu upp í geilina þar sem skógurinn hafði verið höggvinn báðum megin við stíginn. Ungi Indíáninn nam Staðar og slökkti á luktinni, og svo héldu þeir áfram uppeftir. Uppi í beygjunni kom hundur þjót- •ndi á móti þeim og fór að gelta. Nú sást ljós i gluggum firá kofanum sem þeir bjuggu í, Indiánarnir sem unnu að stoógarhögigi. Fleiri og fleiri hundar komu gangandi að fótunum á þeim. Indíánamix sveiuðu þeim frá. Ljós var í kofaglugga rétt við. stíginn. Gömul kerling stóð á dyrahellunni með logandi lampa í hendinnL i fletinu í kofanum lá ung Indí- ánakona. Hún hafði árangurslaust ver- ið að streða við að ala barnið í tvo sólarhringa. Allt kvenfólkið í grenndinni hafði komið og reynt að hjálpa henni. Nú var langt liðið á kvöld og karl- mennirnir höfðu ranglað út og setzt við stíginn og kveikt sér í pípu til þess að losna við að hlusta á þessi sífelldu ó- hljöð í konunni. Hún veinaði óskap- legia þegar Nick og Indiánarnir tveir komu inn í kofann með föður Nicks og George frænda. Hún lá í neðra fletinu, þung og digur undir ábreiðunni. Höfuð- ið var undið út á hlið. Maðurinn henn- ar lá í efra fletinu. Hann hafði höggvið sig illa í fótinn fyrir þrem dögum. Hann lá útaf og tottaði pípuna. Loftið var þungt Faðir Nicks bað um heitt vatn, og meðan þeir biðu eftir að það syði, ætl- aði hann að úts'kýra fyrir Nick hvernig í öllu þessu lsegi. — Hún ætlar að eiga barn, skilurðu, sagði hann. Jú, Nick skildi það. I — Ég veit ekki hvort þú skilur hvern ig þetta gerist, sagði hann. — Það sem kveluar hana núna er kallað hríðir. Barnið vill troða sér út, og hún vill líka að það komist út. Hún lætur hvern einasta vöðva í líkamanum reyna að koma því út. Þesisvegna lætur hún svona. — Ég ekil það, sagði Nick. í sömu andránni fór konan að hljóða aftur. — Geturðu ekki gefið henni eitthvað svo að hún hætti að emja? spurði Nick. — Nei, ég hef ekkert til að deyfa hana með, sagði faðir hans. — En það gerir ekkert til þó hún hljóði. Við skul um lofa henni að hljóða, það er ekki nema eðlilegt. 3arnsfaðirinn í eífra fletinu bylti sér til veggjar. Kerlingin í eldhúsinu .benti læknin- um að vatnið syði. Faðir Nicks fór fram og hellti helmingnum af vatninu í skál. Hann vafði klút utan af ýmsum verkfærum og lagði þau í pottinn sem stóð á hlóðunum. — Það verður að sjóða þau, sagði hann og fór að þvo sér um hendurnar í vatninu sem hann hafði hellt í skálina. Hann hafði sápustykki með sér. Nick hafði ekki af honum augun á meðan. Faðir hans hélt afram að tala meðan hann þvældi á sér hendumar. — Börnin faaðast venjulega með höf- uðið á undan. Ef þau liggja hinseg- in getur fæðingin orðið erfið. Hver veit ¦ nema ég þurfi að skera. Við sjá- um nú til. Þegar hann hafði lokið við að þvo sér fór hann inn. — Viltu taka ábreiðuna of an af henni, George, sagði hann. — Ég vil helzt ekki snerta á henni. Svo fór hann að skera, en George og þrir Indíánar héldu konunni á meðan. Hún hjó tönnunum í handlegginn á George frænda og George frændi sagði: — Farðu bölvuð drit-kerlingin! og ungi Indíáninn sem hafði róið George frænida, skotraði til hans augunum og glotti. Nick hélt á skálinni fyrir föður sinn. Þetta ætlaði engan enda að taka. 1/ aðir hans lyfti barninu á löþp- unum og -skellti lófanum á bakið á því svo að það færi að anda og rétti það svo gömlu konunnL — Það var strákur, Nick, sagði hann. — Hvernig líkar þér að vera aðstoðar ljósmóðir? ' i— Vel, svaraði Nick. Hann leit und- an til þess að þurfa ekki að horfa á þessar aðfarir. — Jæja. Þetta ærtti að duga, sagði faðir hans og sletti einhverju í þvotta- skáUna. Nick leit í hina áttina. — Nú er ekki annað eftir en aS setja noikkur saumspor í sárið, sagði faðir hans. — Þakka þér fyrir hjálp- ina; ef þú vilt það síður þarftu ekM að vera hérna lengur. Ég á bara eftir að sauma sárið saman. Nick fór frá fletinu. Honum leið tals- vert betur. Faðir hans lauk við aðgerðina Og rétti úr sér. George frændi og Indíán- arnir þrír stóðu upp. Nick fór fram í eldhús með þvottaskálina. George frændi leit á handlegginn á sér. Ungi Indíáninn tók eftir því og brosti. — Bíddu við, ég skal bera sótthreins- andi á þetta, sagði læiknirinn. Hann beygði sig niður að ungu Indí- ánakonunni. Hún var orðin róleg; og lá með augun aftur. Hún var náföl. Hún hafði enga hugmynd um barnið eða neitt annað. — Ég lít inn á morgun, sagði læknir- inn og rétti úr sér. — Hjúkrunarkonan frá St. Ignace verður liklega komin hingað klukkan tólf til eitt, og hún hef- ur allt sem með þarf. Hann lég á als oddi og var skraf- hreifur einsog knattspyrnumaður í fata- klefa eftir leik. — Þetta væri mátur handa Lækna- tímaritinu, sagði George frændi. — Keisaraskurður með sjálfskeiðungi og sárið saumað saman með öngultaumum. George frændi hallaði sér upp að þil- inu og horfði á handlegginn á sér. — Já, það verður ekki á þig logið, sagði hann. —Við verðumað líta á pabbann. Það eru alltaf pabbarnir sem þetta reynir mest á, sagði læknirinn. — Þessi þarna hefur reyndar verið þægur og róleguir. H, lann lyfti ábreiðunni sem Indi- ár.inn hafði dregið upp yfir höfuð. Hann fann eitthvað vott. Svo tók hann lamp- ann og brölti upp á rúmstokkinn og leit yfir efra fletið. Indíáninn sneri til veggj ar. Vinstri handleggurinn undir höfð- inu. Rakhnífurinn opinn á ábreiðunni. — Farðu út með hann Nick, sagði læknirinn. Það var gagnslaust. Nick stóð við eldhúsdyrnar og gat séð upp í efra flet- ið þegar faðir hans lét höfuðið á Indí- ár/anum detta niður á koddann aftur og ljósið frá lampanum féll á það. Það fór að birta af degi þegar þeir gengu niður timburstáginn. Margrét Jónsdóffir DAVlÐ ER DÁINN Nú er hann Davíð dáinn! í dögun í æðra heim hann flaug á mjallhvítum fjöðrum. Fagna nú gesti þeim vinir, sem „bíða í varpa",- Við sitjum eftir hljóð, syrgjum hann sárt — en þökkum og syngjum hans göfgu ljóð. 10. tölublað 1964 • LESBOK MORGUNBLAÐSLNS 3

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.