Lesbók Morgunblaðsins - 27.10.1968, Blaðsíða 1

Lesbók Morgunblaðsins - 27.10.1968, Blaðsíða 1
jMwgtiitMflfrffhiv c 40. tbl. 27. október 1968 — 43. árg. Svo lítur út sem í mörgu hafi ekki verið hirt um varnir föðuriandsins. Við höfum látið það afskiptalaust fram til þessa og gegnt störfum okkar sem fyrr; atiburðirnir nú upp á síðkastið valda okkur á hinn bóginn áhyggjum. Ég á skóaraverkstæði á torginu framundan keisarahöllinni. Ég hef ekki fyrr opnað hjá mér í grárri morgunskímunni en ég sé hvar menn undir vopnum eru komnir við endann á öllum þeim götum sem hggja þangað. En þetta eru ekki okkar menn, heldur auðsjáanlega hirðingjalýður nor'ðan úr löndum. Með einhverju móti, sem ég fæ ekki botn í, hefur hann þröngt sér allar götur inn í höfuðborg- ina, liggur hún þó víðsfjarri landamærunum. Hvernig sem öllu víkur við, eru menn þessir hingað komnir, og er engu líkara en þeim fjölgi heldur með hverjum morgni. Þeir setjast fyrir undir beru lofti, það or háttur þeirra, >ví að þeim býöur við íbúðarhúsum. Starfi þeirra er að brýna sverðrn, hvessa örvaroddana, þjálfa reið- hrossin. Þessu kyrrláta torgi, sem allftaf var haldíð tandurhreinu, hafa þeir um- snúið í sannkallað gripahús. Að vísu reynum við oft og tíðum að skjótast út úr búðunum til þess að fjarlægja versta óþverrann, þó ekki sé meira, en þeim ferðum fækkar óðum, því fyrirhöfnin ber engan árangur og hefur í tilbót þá hættu í för með sér að við lendum undir snarólmum hestunum ellegar ssetum meiðslum af svipuhöggum. Samræðum er ekki hægt að halda uppi víð hirðdngjana. Þeir bera ekki skyn á tungumál okkar, eiga sér vart tungumál sjálfir. I sinn hóp ræðast þeir við líkt og dvergkrákur. Æ og aftur heyrast þessir dvergkrákuskrækir. Lifshættir okkar, skipuiag okkar er skilningsgáfu þeirra jaín ofvaxið sem það liggur þeim í léttu rúmi. Þess vegna eru þeir fráhverfir öllu rnerkjamáli. Þótt þú geifiaðir svo á þér kjálkann að þú fengir stifkrampa og pataðir þar til hendurnar á þér hlypu úr liði, þá myndu þeir ekkii skilja þig og munu aldrei skilja þig. Oft igretta þeir sig; þá ranghvolfast augun í þeim og fröða vellur út úr munninum; þó ætla þeir hvorki að tjá með því neitt sérstakt né heldur sktlfa fólk; þeir gera þetta af þvi að það er nú einu sinni eðli þeirra samkvæmt. Þa'í sem þá vanhagar um, það taka þeir. Rangt væri að segja að þeir beittu ofríki Menn víkja sér undan þegar þeir láta greipar sópa og gefa þeim alveg frjálsar hendur. Þeir hafa hremmsað vænan skerf af mínum varningi ekki síður en annarra. En mér ferst ekki að kvarta þegar ég sé til að mynda hvernig komið er fyrir slátraran- um hérna hinumegin. Hann hefur ekki við að birgja sig upp, allt hrifsa og gleypa hirðingjarnir jafnóðum. Hrossin éta meira að segja kjöt. Oft liggur reiðmaður á götunni yið hlíð fararskjótans, og báðir gæða sér á sama kjötstykkinu, hivor sínu megin frá. Slátrarinn er smeykur um sig og leggur ekki í að hætta kjötafhending- unum. Það finnst okkur hinum ofurskiljanlegt og styrkjum hann með samskotafé. Færu hirðingjarnir varMuta af kjötæti, hver veit þá hvað þeim kynni að detta í hug að gera, hver veit reyndar hvað þeira kann að detta í hug, þó svo þeir fái daglega kjöt. Fyrir skemmstu leit slátrarinn svo á, að hann gæti hvað sem öðru liði sparað sér umstangið vfð aflífun gripanna og leiddi að mongni dags fram naut á fæti. Það ætti hann að láta ógert eftirleiðis. Ég lá endilangur innst á verkstæðisgólfinu rúma klukkustund, undir hrúgu af öllum þeim fataplöggum, ábreiðum og sessum er ég hafði nærhendis, í því einu skyni að þurfa ekki að hlusta á öskrið í nauitinu, sem hirðingjarnir réðust á úx öillum áttum með stökki til þess að höggva tönnunum í heitt kjötið og rífa það í sig. Allt var löngu með kyrr*ð þegar ég hætti mér út úr dyrunum. Eins og drykkjuboltar hjá vínému lágu þeir dasaðir kringum leifarnar af nautinu. Einmitt í þann mund þóttist ég festa ausun á sjálfum keisaranum bak við einn haliargluggann; aldrei stígur hann annars fæti sínum í framsalina, ævinlega dvelur hann innst í hallargarðinum; en í þetta skipti, eða svo virtist mér að minnsta kosti, stóð hann við einn glluggann og horfði drúp£.ndi höfði á atferlið úti fyrir höll sinni. „Hvernig endar þetta?" spyr maður mann. „Hve lengi fáum við risið undir þessu fargi og kvalræði? Keisarhöllin hefur togað hirðingjana hinga'ð, þar fannst hins vegar ekki úrræði til a'ö flæma þá aftur í brott. Hliðið er læst; varðliðið sem skref- aði þar áður hátíðlega inn og út heldur kyrru fyrir bak við rimlaglugga. Okkur iðnaðarmönnum og verzlunarfólki er falið að bjarga ættjörðinni. En víð erum ekki vaxin ðlíku hlutverki, og höfum aldrei gumað af því heldur að svo væri. Misskiln- ingur er það, og fyrir því munum við tortimast." Minnzt 50 ára fullveldis Tékkóslóvakíu fi gHWEH Sfutt frásögn ettir Franz Kafka Hannes Pétursson þýddi *&T0%

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.