Lesbók Morgunblaðsins - 17.10.1971, Blaðsíða 11

Lesbók Morgunblaðsins - 17.10.1971, Blaðsíða 11
PERSNESK ÞJOÐSAGA Guðrún Jakobsdóttir þýddi úr persnesku ig komið var fyrir Mehrak og sagði: „1 þetta sinn ætla ég að fá þér i hendur hlut, sem getur orðið þér að liði við að endur- heimta hænu þína og pott." Gaf hann honum grasker og mælti: „Hyggi einhver á illt gegn þér, skaltu slá í grasker- ið og mæla um leið fram þessi orð: Fram, kappar, tiu tugir, takið óvininn. Munu þá hundrað blámenn stökkva úr graskerinu. Er hver ucm sig hundrað manna maki. Þeir munu stökkva óvini þln- um á f'lótta. Að því búnu skaltu xnæla: Kappar minir og kylf ur, í graskerið inn. Mun þá allt hverfa aftur inn í graskerið." Mehrak tók við þessu af hrafninum. Hann fór samt ekki heim til sín, heldur hélt rak- leiðis á fund oddvitans. Oddvit inn spurði: „Færir þú mér ný tiðindi?" Mehrak svarar: „Lit- ið er um ný tíðindi. Ég er kom- inn til þess að sækja hænu mína og pott." Oddvitinn mælti: „Lemjið hann og kastið honum á dyr." Þegar Mehrak heyrði þetta, sló hann í gras- kerið og mælti: „Fram, kappar, tiu tugir, takið óvininn." Stukku þá blámenn úr gras- kerinu og létu höggin dynja á oddvita og mönnum hans. Þótti oddvitanum nú gengið nærri lífi sínu og hann hrópaði til Mehraks: „Ég sei þér í hendur hænuna og pottinn." Mehrak svarar: „1 snatri þá." Þá mælti Mehrak: „Kappar mínir og kylfur, í graskerið inn." Hvarf þá allt liðið inn í gras kerið. Nú tók Mehrak hænu sína og pott. Múgur og margmenni hafði safnazt saman úti fyrir. Var Mehrak gerð- ur að oddvita. . Kona hans hafði setið heima. Sá hún nú, hvar Mehrak kom með hænu, pott og grasker. Á höfði bar hann höfuðbúnað oddvita og oddvitastaf í hendi. Gekk hann þannig inn í hús sitt og sagði konu sinni upp alla sögu. Kona hans varð glöð við þessi tíðindi og snerist kring- um hann af aðdáun. Mættu óskir allra rætast jafn farsællega og óskir Mehraks og konu hans! Sigurjón Guðjónsson UM HAUST Dimmir senn í lautu, drúpa gulnuð strá. Ég lék við þau á ljúfu sumri, lengur ekki má. tJr fjarska heyrist niður, á hnjúka fellur snjór, og þögul synda á tjörninni svanabörnin stór. Svipir haustsins flykkjasi; og flögra um sinnisborg. Þeir hvíslast á um horfna tíð, heimsins gleði og sorg. Vestanvindurinn hraður veifar rökum klút. — Á björkinni titrar limið, en lynginu blæðir út. SÉÐ FRA KENNARA PÚLTINU Skólarnir eru teknir til starfa að nýju ogr þarmeð allt sem þeim fylgrir. Eitt af því eru prófin. Þau hafa mjög verið gaKnrýnn að nndanförnu og í sumum skólum hefur mjög; verið nreeið úr prófum og þau jafnvel afnumin með öllu, t. d. próf milli bekkja. Flestir þekkja þá tilfinningru, að koma illa lesinn í próf ogr standa á grati. Haraldur Einarsson, kennari við Gagrnfræðaskólann í Kópavogi, hefur sent Lesbókinni meðfylgrjandi tei kningu, sem raunar er myndasaga. Þar sést nem- andi í prófi, séð frá kennarapúltinu. Fyrst er hann alveg: blankur og ekkert g-erist utan það eitt, að blýanturinn er kyrfilega nagaður. Loks kviknar ljós; einhver hug-sun hefur fæðzt ogr svar er í skyndi sett á blaðið. Nemandanum líðm- augrsýnilegra betur; það verður þó ekki nítll í þetta sinn. U /u/s-tz- I>essi stutta frásögrn er skráð eftir Guðmundi Guðmunds- syni, (f. 1867) fyrrum bónda í Ámundakoti í Fljótshlíð ogr síð- ar Ljótarstöðum í Austur- Landeyjum. Hann fluttist til Reykjavíkur 1930, þar sem hann bjó og starfaði til dauða- dag-s. Hann lézt í ársbyrjun 1953. Guðmundur Guðmundsson Vestmannaeyja- ferð árið 1889 Séð til Eyja frá Landeyjasandi Eitt sinn, er ég var vinnu- maður i Teigi hjá Arn- þóri bónda Einarssyni, þurfti hann að láta sækja 400 pund af vörum, sem hann átti í Vest- mannaeyjum, og þurfti hann að láta tvo menn fara eftir þeim, því á þeim timum voru aðeins árabátar í förum milli lands og Eyja, og mátti hver háseti að- eins hafa 200 pund í farinu, og þótti nóg. Sendi hann þá mig og ívar Þórðarson, sem þá var vinnumaður i Teigi líka. Lögðum við af stað seínni hluta júlí, og fórum suður að Hallgeirsey í Landeyjum. Þeg- ar við komum þangað, stóð svo á, að enginn ætlaði til Eyja en allir ætluðu til Dranga á fiskveiðar. Jón Brandsson, sem þá var íormaður i Hallgeirsey tekur það fyrir, að senda vinnumann sinn, Sigurð Þói-oddsson til Dranga með okkur á fjórrón- um báti, en við vorum sjö, sem á bálnum vorum, en J6n fór sjálfur á stóru skipi, sem hann átti. Við rérum nú til Dranga, og var það seinni hluta dags, og gekk ferðin vel, þvi veður var hið bezta. Fiskur var tregur, en þegar leið á morguninn, kom Jón til okkar og sagði sjó vera farinn að brima og sagðist vilja halda til lands og að við skyldum koma á eftir sér þvi hann ætli að lenda á undan okkur og taka siðan á móti okkur. Þegar við komum uppundir sandinn, er hann að lenda og fær, að okkur sýnist, heldur slæma lendingu og veifar okk- ur frá. Við urðum síðan að róa á fjórar árar til Eyja. Þetta mun hafa verið skömmu eftir hádesri. Við komum til Eyja rétt fyrir háttumál og höfðum þá róið í 8 til 9 tíma. Þegar til Eyia kom urðum við að lenda á Eiðinu, og tók þar á móti okkur Gisli Stefánsson á Tanganum. í Eyjum vorum við tepptir einn dag, og gistum við Ivar hjá Unu Guömundsdóttur í húsi sem hét London. Morgun- inn eftir var ládauður sjór og fórum við þá af stað til lands og lentum við í Krosssandi. Þó að við værum nú komn- ir til lands var þó hin raun- verulega Eyjaferð okkar ófar- in, þvi ekkert gátum við kom- ið með af vörunum á þessum litla báti. Franih. ú bls. 13 17. október 1971 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 11

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.