Lesbók Morgunblaðsins - 17.10.1971, Blaðsíða 15

Lesbók Morgunblaðsins - 17.10.1971, Blaðsíða 15
Óstöðvandi við drykkju Framh. af bls. 9 vatniS og snævi krýnd fjöll í fjarska eins og til að minna á að lífið væri annað en eilíft sólskin á íslandi. Þegar við vin ur minn úr sjóliðinu fórum aS búast til brottferðar, voru þeir Jón og Eggert eins og negldir við jörðina, supu á og sváfu til skiptis, staðráðnir í að vera um kyrrt allan daginn — og hver veit, ef til vili nóttina lika þarna einhvers staðar í óbyggðum íslands. Þeir höfðu engu að kvíða, útbúnir með stóran vínkút í tágakörfu ef vera kynni að kókið og vodk- að gengi til þurrðar. 1 sömu veðurblíðunni á sunnudagsmorgun lagði ég upp í síðustu ferS mína út í sveit- irnar áður en ég héldi áfram fljúgandi til Kaupmannahafn- ar. Ætlunin var að veiða lax, en það hafSi mér mistekizt meS öllu undanfarin sumur. fyrst í Thurso-ánni í Norður-Skot- landi, þar sem drottningarmóð- irin sjálf stundar veiðar, og síSar í hinni marglofuðu Flamá í Noregi. Á hvorugum staðnum hafði ég orðið var. Mér var sagt að heppnin myndi áreiðan lega verða með mér á íslandi, sem er eitt af fáum löndum í heiminum þar sem laxveiði hef ur aukizt — með auknu klaki í hinum mörgu ám og með því aS banna veiSar undan strönd- inni. „Þú tekur einn lax og svo hættum viS," sagSi maSurinn við stýrið um leið og við ók- um út úr borginni, sömu " leiSina og daginn áður. Ein- hvers staðar i nánd við hval- stöðina námum við staðar hjá veitingasölu til að hitta annál- aðan veiðimann og ljósmynd- ara, Rafn Hafnfjörð að nafni. Hann hafði siðustu dagana ver ið leiðsögumaður forseta Finn- lands, Urho Kekkonen, sem komiS hafði til Islands gagngert til að veiða og hvíla sig. „Þarna sérðu hversu lýðræðis- leg við erum á Islandi," sagði kunningi minn gamanlaust. „Rafn hafði mælt sér mót við okkur og átti þvi einskis ann- ars úrkosti en að láta Kekkon- en sigla sinn sjó." Um laxveiðar giida svo strangar reglur á Islandi, að maður verður að taka á leigu vissan kafla úr á, yfirieitt xnarga mánuði fyrirfram, greiSa allt að 7.000 krónur fyrir veiðileyfi í einn dag (þar í er innifalin gisting, fæSi, aSstoð- armaður, jeppi o.s.frv.) og halda lögboðin tímatakmörk, sem eru frá klukkan sjö á morgnana til hádegis og frá tvö e.h. til níu á kvöldin. Við námum staðar hjá á, er Laxá nefnist, en þar á Hafnfjörð of urlítinn veiðikofa, og þar sem varla var liSið fram yfir há- degi, áttum við ekki um annað aS velja en koma okkur fyrir á árbakkanum, snæða nestisbit ann okkar, bœgja frá okkur ágengum skordýrum og biða eftir þvi að klukkan yrði tvö. Það voru engir afarkostir. Hressandi andvari lék um dal- inn og loftið angaði af blóð- bergi. Þetta átti þó ekki að vorða neitt letilíf, sýndist mér á Rafni Hafnfjörð, þegar hann tók að sér að troða mér i vöðl- ur, draga mig út í straumharða ána og hjálpa mér að fóta mig þar, taka báðum höndum um veiðistöngina hjá mér og setja mig inn i byrjunarstigin. Það skipti engum togum, ég — við — kræktum þarna í vænan lax en þegar Hafnfjðrð hafði tog að mig á land og fært sig frá til að kalla til mín fyrirmæli, stökk fiskurinn upp fir vatn- inu og sleit sig lausan. Annarri atrennu, þar sem lærimeistai-i minn og tveir vinir hans stóðu á árbakkanum æpandi hvatn- ingarorð, (Gefðu línuna út! Haltu stönginni upp!) lauk ein hvern veginn með þvi að fimm punda lax hlunkaðist á land við fætur mér. Svo sem til að sanna að þetta væri ekki sett á svið, reyndum við neðar í ánni og ég dró annan fimm- pundara. Þetta varS ekki beint sá stór kostlegi hildarleikur, sem ég hafSi átt von á — engar blóS- ugar hendur, engin tognuð bök — og þó fylgdi spenna og hrifn ing hvorri viSureigninni um sig. Og þegar Hafnfjörð tók viS, sýndi hann leikni og lipurð, sem var handan við allar ver- aldlegar bollaleggíngar um veiði eða ekki veiði. Hann stikl aði fram og aftur um bakkann, með beygjum og sveigjum, fett- um og brettum, handlék veiði- etöngina eins og skyhninga- meistarinn sverðið og þegar laxinn gafst að lokum upp, rak hann upp fagnaðaröskur, á ís- • lenzku, eins og hann væri að wdraga i land fyrsta laxinn á sevi sinni. e Til Reykjavíkur lá leiðin síðla þennan dag um nýtt lands lag, yfir lyngheiðar, sem voru í þann veginn að blómgast, klettaurðir þar sem Suður-Da- kotabúi hefði kunnað vel við sig og viðáttumikil engjalönd, þar sem aðeins voru að störfum alklæddir kaupamenn, því mið- ur. Þar sem afleggjarar tengd ust aðalveginum og umferðin jókst, risu rykskýin hátt í loft og Iiðu niður í dalina eins og haustþoka. Vinur minn við stýr ið hélt sig í öruggri fjarlægð frá næsta bil á undan til þess að rykið byrgði okkur ekki sýn yfir hið síbreytilega lands- lag. Úr fjarlægð hlýtur bílalest in að hafa minnt á það er skrið drekar Pattons brunuðu yfír eyðimerkur Norður-Afriku. Gegnum fjallaskarð komum við í grænan dal umgirtan hraunklettum en þann stað nefna Islendingar Þingvelli, þar sem elzta lðggjafarsam- kunda sem enn er við lýði, Al- þing kom saman á hverju sumri í átta aldir eða þar til það var flutt til Reykjavíkur um 1800. 1 enda dalsins liggur stærsta stööuvatn Islands, Þing- vallavatn. E>arna eru mörg minnisatriði samankomin. I vatninu, sem sums staðar er milli 90 og 100 metrar á dýpt, er mikið um smáan silung, sem kallaður er murta, en hann má veiða með minni kostnaði og viðhöfn en hinn gullvæga lax. Við hefðum ef til vill reynt við murtuna, en vorum þegar bún- ir að fá veiðitöskurnar fullar af laxi. UNDANFARNAR vikur hafa leikskóla- Ofl dagheimilismál veriö ofarlega á haugi og ekki má gleyma stundatöflunum, miklar og heitar umrœður hafa farið fram á ýms- um vettvöngum; engu er líkara en aldrei hafi fyrr verið samdar stundarskrár á íslandi. Allar slíkar umræður og skoðana- skipti eru í senn vekjandi og hvetjandi og þjóna áre.iðaníega sínu hlutverki. Þau hreyfa málum, sem annars vœru ef til vill látin liggja meira eða minna í lág- inni. í öllum umrœðunum um stundaskrárn- ar var lítið minnzt á eina hlið málsins, sem er þó að mínu mati, fyllilega þess verð að henni sé gaumur gefinn. Skegg- rœtt hefur verið um það fram og aftur, hversu óæskilegt sé að börn séu að hlaupa úr og í skóla allan daginn, bent var á stóraukna slysahœttu, sem þessum ferðum fylgir og undir þetta er sjálfsagt að táka heils húgar. Á hinn bóginn virðist svo sem foreldrar hafi gefið upp á bátinn að fj'allá um það, sem gæti leyst þetta m&l að talsverðu leyti; þ. e. að börnin borði hádegismat í skólunum, ef skólatíminn er þannig að þau sœkja íil dæmis eínn' auka- tíma fyrir hádegi og eiga síðan frí einn tíma áður en hinn eiginlegi skóladagur hefst. Ljóst er að málið er ekki eins einfált og ýmsir foreldrar vilja vera láta. En það er heldur ekki jafn flókið og sumir skólamenn telja. Fyrst ber þess að geta, að það fer mjög i vöxt á heimilum, a.m.k. í Reykjavík, að fjölskyldur hafi ekkí mik- ið við í hádegisverði, boðið er upp á skyr og brauð, mjólkurglas og ávexti á eftir á fjölda mörgum heímilum og er ékki annað að sjá en megnið af börnum þrífist ágætlega á þessu fœði. Gœtu nú ekki skól- ar gert samninga við matvöruverzlanir, sem tækju að sér að útbúa matarbakka af þessu tagi, sem síðan væru seldir nem- endum á hóflegu verði. Þar af leiðandi félli um sjálfa sig sú mótbára, að skól- arnir hefðu ekki aðstöðu til að matreiða ofan í nemendur sína og því sé óhugsandi annað en senda börnin heim í hádegis- verð. Þegar þessi mál ber á góma við kennara eða skólamenn koma þeir því næst með þá röksemd, að ekki sé nóg að afhenda börnunum matarbakka, einhvers staðar verði að hola þeim niður, svo að þau geti neytt matarins. Vegna mikilla þrengsla og margsetningar í flestum skól- um sé óhugsandi að leggja margar kennslustofur undir í þessu skyni, þó ekkí sé nema eina kennslustund. Ég leyfi mér að benda á, að í langflestum barna- skólum eru ágœtir samkomusalir, rúm- góðir og notalegir; væri nokkuð því til fyrirstöðu, að börnin fengju að hafast þar við, meðan þau borða. Ég kem í fljótu bragði ekki auga á að slíkt fyrirkomulag þyrfti að hafa stórkostleg útgjöld í för með sér, nema þá helzt í ræstingu og vonandi vœri málið ekki latið stranda á því. Nú eru starfandi foreldrafélög við þó nokkra barnaskóla í höfuðborginni og mér skílst að ánægja sé rikjandi bœði hjá foreldrum og kennurum viðkomandi skóla með þau auknu tengsl og kynninngu, sem við það skapast. Ástœða væri 'til að hvetja þessi foreldrafélög til að beita áhrifum sínum til að þessi mál nœðu fram að*1 ganga og yrðu að veruleika. Ég efast eklci um að ýmsir áhugasamir skólastjór- ar væru reiðubúnir til þess að gera að minnsta kosti heiðarlega tilraun. Jóhanna Kristjónsdóttir. ;g Björk Ben. Hvíta rósin Ég gaf þér mína hvítu rós, sem þú hampaðk í faðmi þínum, sem þú lyftir að vitum þínum og teygðir ferskan ilm blaðanna. En þú gleymdir að setja hana í mold og lagðir hana frá þér, á rykuga hiliu, unz hún visnaði og dó. Friðrik Guðni Þórleifsson. Exodus Höfugt drýpur af sverðum faróanna þungum sporum göngum vér yfir lík frumburða vorra mun afurð jarðar geyma von okkar fólgna í sefi — af sverðum faróanna drjúpa líf vor í gósenjörð yfir lík frumburða vorra mun gangan þung unz von okkar fólgin í sefi heyr oss líf af sverðum faróanna 17. október 1971 LESBÖK MORGUNBLAÐSINS 15

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.