Lesbók Morgunblaðsins - 21.05.1972, Blaðsíða 16

Lesbók Morgunblaðsins - 21.05.1972, Blaðsíða 16
r ó \ >\ HARB-uft i , HOKN . PVRlS 0Í.ÓP-5U4- P/iW-B ipei*-lilJ- 1 I 1 CCi-UM IftMfi SRKI-rtuT. *** S#* |UKAN| 1 uR. # 5AM-Ht-3". {,/ELH-mti ^* %*¦ -** ^ #fl SHÐI-MfRKUR. S lí>-« i> 1 MATUR. pei?. í->r-, FÆKiH p*-« í?ÓfAR 1 Wt\ L-^CX'\Ívt . q»^ f(Mi rt«T / r--j[[\b— / wl -J C/-Í»i« &6RIR. FLUTAÍ-/MíiUR 'Al / 1U7 /( >--T^», ^~ ^* H» ÞAK CiflM^I goRG, B A%Jco xHt RBUN-SoKHlR. í KOd-.Dv'R MÆí'4 FöRJ. *,///t/|l,l'%í. ^* J>R£(F-RR, Mfl/J«-NHfVJl ^" ^* ORf) S>VR-UR. nsiB- EHOltiíi Ko/J- rXfífíl— ÞiRINU HWT/R. fl^S- a £/Ni aooi FUCvL- /L'itr-lE> }'£IZ-H<-J". Q£LT-RKfi t-naan- £•<*& \JftTL- ftTRtif/ rT-BuR. -rrr-|LL eiN-sT/tfiR. 5"«R Ærr- rUVO. V NfíFfi efJD' i ng. fVA6.LA /^ Loirt//? MX 1 ít-IT^ tf NflUí) PtFKv/- 5UtfJ) #> Æ.L-/R FWL T>Tfl SXo'-FWCiL v/ PoKfl /uAt kéyk *>«* 0Kot>P- 5flM-l+LJ. •P*/tfl-Ht-T°£> ¦ 5PI£. ¦ -Tt?/JfJ jfr* gei-ri ÍNTo'-konfl ¦ -rutJ6.i- íi-'fl VfRK-FÆRI dMÐ h —» ~> |6P£Tft ^ ft^ ma'lm-UR-l r-J N KROSSGÁTA Lausn j síðusfu MORGUNBLAÐSINSI /crossgufu s, t. ¦.'•'¦'"¦•¦¦'y" :"' .i'.Í.V ¦:,¦'-..-¦, ii'-'.i.: .',: ¦ll!. ¦¦:' UR. !»'.: ;.-:. ír'./s^ Cí í> ¥> L e t K -^ M £ s 7 & H /T K A R í>iináÍÆ!;>_^H^&-^ i^" L .'".', $ o ís ;-;.:,".l E K 1" L y.cii-rJUNt F R ú N N 1 ; £ R B K I M N L U L L fl K Wíí A F — 1 IrftKA í** — ffflE Levf M 0' 4 .....«"' L e N J> h R rnn-,;iii.t. U F j A N N ¦¦!:¦¦ i £ L F y 5 í 1 N (k A R Jii* D Ö' H A 4 N M F A" /t ^1" D' L A ... $ A1 M " ¦-¦ A U 4 U H U M rir-l| E N D A N fl S 116. r^ u X Ö C A ITff y K "'A'k •R A r « R iftw A' L A R ¦ ii A R if^ *» A 4 K fLClT- T R fl F <<» i^ íl HREJl E R N SKffiFfl H F / fft«l VOflD s 1 ".'(.'.'. co R fl- A K E i © A M L e 6c U í? ¦-'.;¦-¦ fl )C K U R l M M «W>t á 1 d*15 . ¦ A M L A r-.c- E r M A R ÍIWR L! R R « R iH:; L £ ^ tK.ii: 5 K ^ • A' L o F r i 4^9 T Ý X' W £> ;¦-;/: U í L 1 L IKC 5 K o1 L 1 tf& E L J> A l L L A R fAW í r U N U 'fa T AL' |Hll»lf P * L A H H R s>»s- V C c L. A N WUM 5 V A 1? A a \r & í»ankabrot og smámyndir Framhald af bls. 11. ur eða villidýx — snú'ötu viðl Hér er jaröneskt va.ld að verki, seiti þetta tálkii hefur ciregið. Það þýðir: Baimað að ferðast á landi og í lofti, bann- að að ganga og bannað að stariða. Og í leyini stógarins húka varðlmenn með vélbyssiur og skammibyssiur í bakhönidinini. Þú reikar urn þöguilan skóg- iinn, reikar -um og freistar að inálgasit vatnið Éun árangurs. Enginin verðiur spurfiiut til veg- ar. Það er búið að hrseða fólik- iO, enginn vill vistast í skóg- inurn. Aðeins með þvi að ganga á daiufan kúabjlölliuhlíám, tekst þér einn regndaginin að þreifa þig eftir kúaslóð að vatnimu. Og þú heíur tæpast grillt hið volduga vatnsborð giitira milli trjástofinanina, er þú veizt, strax áður en þér tekst að íQ'ýta þér að því, að alla ævina muntu eJska þennan jarðarbiett. Segdenvatnið er hringlaga eins og það væri dregíð með bogrita. Bf þú hrópar arf batek aniuon (en þú kaliar ekki, svo þér verði ekki veitt athyigli) berst aðeins dauft og titrandi bergmál yf ir um. Það er langt yfir á himn bakkann. Vatnsbaikkarnir e-ru skógivaxjnir. Skóguriran er all- ur jafn hár, sfofm við stofn, ekkert tré öðru minna. Þegar að vatminu kerour séist öll um- gjörð vatnisins, ýmist gul samd ræma, eða gráleitt sef, eða græn grasrönd. Vatmið er speg ilslétt, ekki miinnsta gára. Sums staðar flýtur jurtagróður við ströndina, anmars er það tært og boitminm hwítur. Lokað vatn. Dokaður skóg- «r. Vatnið horfir mót himni, sem litur ni'ðiur til vatnsims. Ftondst eitthviað m.eira í ver- öldimni veit maðiur e'kki af þvi, það sést ekfkent handan skóg- arins. Og jafnvel þótt það ætti sér stað, heyrir það hér ekiki til, hér er það óþarft. Maður v-ildi gjarnan setjasit hér að fyrir fuUt og allt. Hér fengi sáflin flrjálisa útráis., líkt og loftið, sern titrar milli vatns ag hiimins. Hér imuirocJu hreinar, djúpar hugsanir streyma fram. Útilakað. Gri'mraur fursti, rangeygð ófreskja, hefur sölsað vatnið undir sig. Þarna sést sumairhöliin hans og bað- búsið. HJgjörn afkvæmi hans róa á bátum úit á vatnið til að veiða og skjöta endur. Fyrst sést léfctur, ljósblár reykjar- hnoðri yfir vatninu, svo glym- ur skotið. Þarma bak við skóginin þræla ailir héraðisbúar bagmir í baki. En aillir vegir, sem hing- að liggja eru loikaðir, svo að enginn ónáði þá, sem hér búa, ^því að fislkurimm ag veiðidýrin eru aðeins alim þeiim tiil handa. — Hægt er að rekast á spor. Eimhver hef ur taveikt upp eld. Hanm hefur óðara verið silolkkt- ur og maðurinm hrakimn burtu. — Afskekkt vatm. Vatm, sem . stendur m,ér hjarta nær. Heima- byggð. VÉB DEYJUM ALDKEI Vér eruim farnir að óttast hima dauðu og dauðann meira en nokkuð amnað. Koimi dauðsfall fyrir í ein- hverri fjöiskyld'U, kornum vér oss hjiá að skrifa eða viitja henmar. Vér vitum ekki hvað vér eigum að segja um þetta, um daiuðamn . . . Maður skammast sín líka íyr ir að tala um kirkjugarðinn eins og eimhiverm alvar.leg- an hlut. Maður segir ekki á vinnustaðnuim: „fig get ekki tökið þátt í sjáMboðavinnu sunmiudaigsins, því að ég ættla að hei'lsa upp á ástvimi míma í 'kirkjugarðinum." Rétt eins og það væri eituhvað miikilsvert að heimsæikja þá sem ekki framar biöja uim mait? Að flýtrja Mk á miMi staða! Hviiík hermska! Engimn gefur kost á járm'brautiarvaigni tii þeirra nota. Nú á dögum eru þau heidur ekki borim um bæ- imn í hijómsveitarfylgd, sé um alimenning að ræða. Þeim er að- eins skotið leiðar sinnar á vörulbil. Einu sinmi t'iðikaðist (í ver- öldimini) a'ð menn genigiu á 'milli grafa á suninud'ögumi, sunigu hljóimþýða sálma og brenmdu iimandi reykel'si. Hjartað öði- aðlist frið og hin ófrárvikjan- lega ör daiuðans nísti það ekki lengur. Það var engu líkara en að himir dámu, sem láigu undir leiðunum hefðu br'osað til manms niæsitum því óimerkjam- lega og hivíslað: „Jæjia, jæja! Það er ekki svo taáiskalegt!" Nú á diögu'm rekst maður við kirkjugarðim.n, — ef hanm er þá lemgur til staðar — á þessa hiótwn: „Eigendiur grafarstæða eru áminntir um, að viðfagðri refsingu, að fjarlægja allt skram frá fyrra ári!" En vJöast hvar eru kirkju- garðarnir jafnaðir við jörðu með ýfcum, og gerðCr að ílþrótta- völCum eða menmingariiumiduim.. Þeir eru til, sem látið hafa llíf sitit fyrir ættjörðina, eins og þú og ég gerum eimhverm tíma. Kirkjan helgaði þeim fyrnum einm dag, m.immimgardag þeirra, er féTlu á Vigve'fflinum. Eng- lendimgar heiðra þá með þeim hætti (á Vabnúadaginn). Allar þjóðúr halda sl.íka mimmiimgairdaiga um þá, sem fall- ið hafa vor vegma. En þótt fleiri hafi failið fyrir oss en nokkra aðra þjóð, höldum vér emgan slikan 'minnimigardag. Ef maður sHcyldi Mta um öxl og mimmast alllra, sem fallið hafa, hverjum ynnist Iþá tíimi tii að leggja stein vJð stein. Vér höfiuim miisst eigimmenm, syni ag ummusta í þrem, styrjölduim. Ver ið ekki að íþymgja oss með hamigsi yðar, hverfið und- ir máluðiu graifarmerkim! Himdrið oss ekiki í að lifa! Vér, vér deyjium aldrei! Þetta er hápunkfcur heim- speki tuttiiguistu aldarinnar.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.