Lesbók Morgunblaðsins - 22.02.1976, Blaðsíða 13

Lesbók Morgunblaðsins - 22.02.1976, Blaðsíða 13
EIGIN- KONAN GAFST UPP Á ÞRIFNASTA MANNI ÍHEIMI Dómstóll f Vfnarborg ákvað nýverið að veita43 áragamalli konu skilnað frá eiginmanni sfnum. Komst rétturinn að þeirri niðurstöðu, að hreinlæt- iskröfur mannsins væru strangari en svo, að sanngjarnt væri að ætlast til, að nokkur eiginkona byggi við þær. Snyrtimenni þetta heitir Leopold Steiner, er kaupmað- ur og hefur einn um fimmtugt. Árum saman hafði hann þver- tekið fyrir það að kyssa konu sfna, nema hún skolaði munn sinn fyrst með sótthreinsandi og sýkildrepandi vökva. Þá krafðist hann þess, að hún hafði hanzka á höndum, er hún bar fram mat. Föt, sem fjölskyldulimirnir fóru f út, várð að skilja eftir frammi við, er lieim kom. Skó varð að setja í ker með sótthreinsunar- vökva. Enginn mátti koma inn f húsið, nema hann færi f bað eins og skot. Ef einhver snerti við rúm- fötum eða nærfötum án þess að hafa þvegið sér sérstaklega áður var þeim strax stungið f þvottavélina. Á öllum hurðar- húnum voru sérstakar pappfrs- hlffar, sem skipta mátti um strax og einhver hefði snert á þeim. Þrisvar f viku gerði hús- bóndinn nákvæma ryksugun- arkönnun. Fyndi hann ein- hvers staðar fis varð að þrffa alla fbúðina hátt og lágt. Dðmarinn mun hafa verið tfu mfnútur að gera upp hug sinn. Konan fékk skilnaðinn, og hélt báðum börnum þeirra hjóna. Þegar hún heyrði úr- skurðinn trúði hún dðmaran- um fyrir þvf, að það væri bjargföst ætlun sfn að snerta ekki ryksugu f hálft ár að minnstakosti... ÞÆÍTIR ÚRSÖGU ÍSLENZKR- AR SKÁK- LISTAR Eftir Jón Þ. Þór Hinn 5. desember 1936 kom hingaS til lands þýzki skákmeistarinn Ludwig Engels. Skáksamband fslands hafSi forgöngu um komu hans. og var tilgangurinn fyrst og freirrst sá, aS Engels skyldi þjálfa Islenzka skákmenn. Engels, sem var einn sterkasti skákmaBur Þýzkalands um þetta loyti, dvaldist hér á landi I þrjá mánuSi, kenndi skák. tefldi fjöltefli, og tók þátt I kappmóti. Ekki verSur annaS sagt en aS Engels hafi látiS hendur standa fram úr ermum þvi hann tefldi hér fjöltefli daginn eftir aS hann kom til landsins. Hann ferSaSist slSan um og tefldi fjöltefli og klukkuskákir, auk þess aS leiSbeina. Var frammistaSa Islenzkra skákmanna mjög góS i þessum keppnum, og yfirleitt fékk Engels lægra vinningshlutfall í fjölteflum hér en hann átti aS venjast i heimalandi sinu. Koma Engels vakti mikla athygli, og jókst skákáhugi mikiS hér á landi. Til marks um þetta má nefna, aS um þetta leyti fór útvarpiS fyrst aS hafa skákþætti á dagskrá og fréttaflutningur fjöl- miSla um skák jókst mjög. Segja má aS hámark heimsóknar Engels hafi veriS EngelsmótiS svonefnda, sem haldiS var I desember 1936. Þátttakendur I mótinu voru alls 15, meistara- og 1. flokksmenn. Úrslit urSu þau aS Engels sigraSi örugglega, hlaut 12 v., tapaSi einni skák, fyrir Baldri Möller. í 2. sæti varSÁsmundurÁsgeirsson meS IOV2 v., 3. — 4. Baldur Möller og Þráinn SigurSsson 10 v., 5.—6. Einar Þorvaldsson og Steingrimur GuSmundsson 9 v., 7. Eggert Gilfer 8V2 v., 8. KonráS Árnason 6V2 v., 9. Sturla Pétursson 6 v. 10. Gústaf A. Ágústsson 5 '/2 v. 11. Magnús G. Jónsson 4V2 v., 12. Kristján Kristjánsson 4V2 v., 13. Benedikt Jóhannsson 4 v., 14.—15. Jóhann Jóhannsson og Ásgrimur Ágústs- son 2V2 v. í fréttum „SkákblaSsins" af mótinu segir aS þaS hafi veriS illa téflt, og er m.a. tímaskipaninni kennt um, en fyrir fyrstu 50 leikina hafSi hver keppandi tvær og hálfa klukkustund, og eftir þaS varS aS leika 20 leikjum á klukkustund. Þvi miSur hef ég ekki undir höndum skákir Engeis úr þessu móti, en viS Ijt'ikum þessu spjalli meS þvi aS birta eina skák úr mótinti. Hvttt: Þráinn SigurSsson Svart: Gústaf A. Ágústsson Slavnesk vörn. 1. d4 — d5, 2. c4 — c6, 3. Rc3 — Rf6, 4. Rf3 — dxc4, 5. a4 — Bf5, 6. Re5 — Rbd7, 7. Rxc4 — e6. 8. f3 — Bb4, 9. Db3 — a5. 10. Bf4 — Rb6. 11. e4 — Bg6, 12. Hd1 — 0-0. 13. Be2 — Rxc4, 14. Bxc4 — De7, 15.0-0 — Rd7, 16. Ra2 — Rb6, 17. Be2 — f5, 18. Rxb4 — axb4. 19. Ha1 — Hfd8, 20. a5 — Rd7, 21. Bd2 — c5, 22. dxc5 — Rxc5, 23. Dxb4 — Hxd2, 24. Dxd2 — Rb3, 25. Dc3 — Rxal, 26. Hxal — Dd7, 27. Hdl — Da4, 28. b4 — Bf7, 29. Dc5 — e5, 30. De7 — B08, 31. Bc4 — Kh8. 32. Df8 mát. L J. P. Priestley Fyrsta greinin mín Sextán ára að aldri var ég þegar farinn að semja greinar og bauð þær hverj- um ritstjóra, svo fremi ég gæti haft uppi á heimilis- fanginu hans. Þessar greinar voru tvenns konar. Onnur tegundin, sem ég undirritaði svo iskyggilega „J. Boynton Priestley", var alvarleg, mjög alvar- legs eðlis, full af orðum á borS við „endurreisn", „mikilvægi" og „afleið- ingar", og bar það með sér, að höfundur grein- anna væri um það bil hundrað og fimmtíu ára. Enginn kærði sig um þess- ar greinar. Menn vildu ekki þiggja þær að gjöf. Enginn ritstjóri hafði á sínum snærum lesendahóp nógu aldurhniginn fyrir slíkar greinar. Hin tegund- in, það voru brandarar, grinþættir og gamanmál yfirleitt og samdar eftir hinum harðákveðnu hug- myndum um fyndni, sem birtast i skólablöðum. Skopblað nokkurt í London tók eina þeirra til birtingar, lét prenta hana og greiddi mérfyrir. Ég var kominn fram á sjónarsvið- ið. (Faðir minn, sem aldrei var fjarri við slík tækifæri, gaf mér einn fimmkróna- vindilinn sinn. Ég hafði þá gert leynilegar tilraunir með þá um nokkurra mán- aða skeið og ég býst við þvi, að hann hafi grunað það). Blaðið með grein minni kom nú í heiminn. Ég var á ferð i sporvagni é leið frá Duckworth Lane til Godwin Street í Bradford. Ég kom auga á miðaldra konu, sem var að opna ein- mitt þetta blað, en vissi þó sizt, eins og ég sagði þegar við sjálfan mig, að einn úr hópi þeirra stórsnjöllu höf- unda, semi það rituðu, var staddur í aðeins tveggja metra fjarlægð og varla það. Hún fletti blaðinu og ég fylgdist með. Hún kom að síðunni. Hún hikaði við. Hún nam staðar. Hún hóf að lesa greinina mina. Ó — en sú hamingja! Mín, að visu — ekki hennar. Og mér hélzt ekki lengi á henni heldur, varla nema andartak. Þá færðist yfir andlit konunnar svipur, sem ég hef ótal sinnum séð upp frá því, en hef nú lengi reynt að leiða hjá mér. Það var hinn dæmi- gerði svipur lesandans, áheyrandans, viðskiptavin- arins. Hvernig get ég lýst þessum undarlega svip? í honum birtist einhvers konar sakleysi (og ef svo væri ekki hugsa ég, að ég væri löngu hættur að skrifa), en dálítið leiðin- lega blandið gætni, og jafnvel tortryggni meira að segja. Spurt er efablöndn- um huga: „Hvað er nú þetta?" Og stolt og bros andi skáldið og skaparinn steypist niður í afgrunn ef- ans. Allar götur upp frá þessari sporvagnsferð hef ég aldrei komið svo auga á lesandann, áheyrandann eða viðskiptavininn, að ég reyndi ekki þegar i stað að klifrast upp á hamarinn, þann, sem gnæfir yfir hina svörtu tjörn efans. Ekki hefur mér fyrr tekizt þetta, en glampar á blálitan væng — og fugl gleðinnar er floginn. ©

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.