Lesbók Morgunblaðsins - 29.05.1977, Blaðsíða 16

Lesbók Morgunblaðsins - 29.05.1977, Blaðsíða 16
'.,.06 a/ib£> hvekjl/m Peg/num SEMLÍÐLte S&M E'GFE/fíA 06 PLE/ÆA FÓLKí * 7T<Ú//A&A/2TkAUST... 1 »1 r 1 I 1 ^J^ J>.J^<S $ r^ L Kæri vinur... Framhald af bls. 3 — Nei. Ég blótaði helvitis skepnunni í hljóði þegar ég rölti niður og lofaði sjálfum mér að drekka aldrei aftur með honum. Síðumúli var þó skárri en þetta helviti. Ég lét mig dreyma um að dallurinn sykki svo hægt væri að að taka lífbátana og róa í land. Undir morgun dró ég Nonna með mér upp og við brenndum út litla spilinu án þess að nokkur yrði þess var. Rétt um hádegi vaknaði ég við velting og hávaða. Við vorum lagðir aftur á miðin. En veðrinu slotaði ekki og við gerðum ekkert nema slóa. Loksins þegar hægt var að kasta kom bilunin i litla spilinu í Ijós og við ætluðum aldrei að ná trollinu um borð. Nú voru allir búnir að fá nóg nema karlinn. Hann æddi um brúna á nærbuxun- um blótandi og ragnandi. — Ég læt segja ykkur öllum upp, öskraði hann og reif sig með nöglunum á pungnum og æríiti einsog smápíka. — Éttu skit, svaraði Helgi og gekk snúðugt út. Karlinn missti málið eitt andartak en byrjaði svo aftur að bölsótast. Hvað var að gerast I landi? Hafði amma séð fleirri fljúgandi diska og klikkast? Var Bibbi búinn að pottþétta sambandið góða? Eða var hann bara að Ijúga að mér? Komin ný vinstri stjórn? Og hvað með herinn? Af hverju komu Emerson, Lake og Palmerekki á Listahátið? Togarar eru klikkstofnanir, þótt spilið sé bilað er þráast við, þar til túrnum er lokið, eða réttara sagt: runnið af karlinum eða brennivínið búið. Við slóuðum alla nóttina og daginn eftir. Þá var allt í einu gefið merki um landdstim. Samfélag apanna Framhald af bls. 5 flestir hálfu ári síðar, í apríl og maí. Svo er allt með kyrrum kjör- um um sumarió; apynjurnar sinna ungunum en karlaparnir hafa hægt um sig og sleikja sól- skinið. Undir haustið færist aftur líf í tuskurnar. Karlarnir taka fyrstir við sér. Þeir fara að spranga fram og aftur um hólfið meö sperrtar rófur. Eru þeir þá hinir litskrúðugustu að sjá aftan frá. Minnir þetta háttalag á hegð- un páfugla, þegar þannig stendur á. Karlaparnir taka líka að svipta til og velta greinum og lausum rótarstubbum, hoppa ákaflega og stappa fótunum i jörðina. Allt þjónar þetta greinilega þeim til- gangi að hæna kvenpeninginn að því að þeir karlapar, sem hafa sig mest i frammi eiga mök við flest- ar apynjur. begar frá liður fara karlaparnir að gera sér tíðar við apynjurnar en þeir eru vanir ella, illindi fær- ast i vöxt meðal þeirra og jafnvel fara þeir að ógna apynjum og ráðast á þær. Hræðast þær alls ekki, en hænast að körlunum fyrir vikið og fara dýrin nú að draga sig saman. Þó ná ekki öll dýrin sér i maka og reyndar virð- ist lítil „alvara" í þeim ástum, sem takast. Pörin eru samvistum í fáeinar klukkustundir, nokkra daga í mesta lagi.Oft nær annað dýrið eða bæði sér í nýjan maka stuttu seinna, og flest hafa mök við nokkur dýr um f engitímann. Söngvaskáldið SCHUBERT Xlin það er ekki aðeins þegar Schubert semur lög er hann hyggur jafnt að orðum sem tónum. Sama leiðarljósið vísaði honum veginn er hann safnaði lögum til útgáfu. Mörg sönglagahefti hans virðast lúta innri listrænni rökvisi og eru þannig eins konar lagaflokkar. Til dæmis má nefna þrjú lög op. 7. Þar er viðfangs- efnið hraðfleygi timans sem sifellt byltir og breytir örlögum allrar skepnu. Die abgebliihte Linde heitir fyrsta lagið og fjallar um tryggðina sem ekki haggast þó allt sé á hverf- anda hveli. Annað lagið, Der Flug der Zeit, hyllir vináttu, gleði og heilbrigða lífsnautn sem að lokum dvínar þó og hverfur — inn i ríki dauðans. Siðasta lagið er Der Tod und das Mádchen þar sem Schubert lýsir þessum trygga förunaut sem góðum vini er færir hvíld og frið. Schubert gerði þrjú lög við kvæði úr bók Goethes: Wilhelm Meister. Þau voru gefin út sem op. 1 2 undir heitinu Harfenspiler I—III En það er eftirtektarvert að Schubert raðar Ijóðunum öðruvísi en skáldið. Fyrsta Ijóðið Wer sich der Einsamkeit ergibt leiðir Harfner fram á sjónarsviðið — annað Wer nie sein Brot mit Tránen ass skýrir orsök sorg- ar hans og einmanaleika — þriðja og síðasta Ijóðið An die Turen will ich schleichen skerpir enn áherzluna sem lögð er á fullkomið sambandsleysi Harfners við umheiminn. Þannig hugsar Schubert þessa mannlýsingu Framhald af bls. 7 upp á nýtt, líka að nokkru leyti að því er tekur til orðanna. Séu þessu lög flutt eftir skipan og logik Schuberts birta þau annan — og furðu ólikan — veruleika tilfinninga og hugar- hræringa en ef þau væru flutt sam- kvæmt upprunalegri röð Goethes. M. .argir þekkja Winterreise enda er það eitt þekktasta verk Schuberts. Það er lagaflokkur sem geymir tutt- ugu og fjögur lög við Ijóð eftir Wilhelm Múllar. Söguþráður er í rauninni enginn. En eins og við þekkj- um þessi Ijóð sem texta við lög Schu- berts finnst okkur bálkurinn órofa lögbundið samhengi frá upphafi til enda. Schubert sem bjargaði þessum kvæðum frá gleymsku er einnig ábyrgur fyrir þessari ströngu til- finningalegu rökvísi. Hann gerði a.m.k. átta meiriháttar og afdrifarikar breytingar á röð kvæðanna. Væri þessi lagaflokkur, sem okkur er tamt að lita á sem tvieina listheild, sunginn eins og skáldið orti hann myndi hann hljóma sem tilfinningaleg og músikölsk rökleysa. F rans Schubert hefur betur tek- izt en kannski öllum öðrum að sam- eina, ekki aðeins Ijóðlist og tónlist, heldur ýmsar aðrar greinir sem mannshugurinn hefur skapað til að öðlast skilning á sjálfum sér og greina tilgang meðlifinu. í dymbilvöku 1 977. Sigurður Guðjónsson. ©

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.