Lesbók Morgunblaðsins - 02.06.1979, Blaðsíða 2

Lesbók Morgunblaðsins - 02.06.1979, Blaðsíða 2
hugsaöi því hvatar sem hann drakk meir af kaffinu. í salnum voru aöeins þrír únglíngar. Þeir sátu viö næsta borö og þeir hlógu skrækum hlátr- um því þeir voru í mútum. „Maöur er manns gaman" heyrði hann til útvarpsins, og þaö var eitthvaö spakt viö erindi þessara Ijóöa, fannst honum. Um þetta var hann að hugsa þegar afgreiöslustúlkan kom aö borði hans og spurði hvort honum væri sama þótt hún setti á kanarin. Hann vissi að únglíngarnir hlytu aö hafa beðiö um það. Mig lángar gjarnan að hlusta á kvöldvökuna, sagöi hann þá. Þegar stúlkan var gengin frá borði hans kom að erindi í kvöldvökunni sem fjallaöi um þá miklu gátu, hver væri höfundur Njálu, og hann lángaöi ekki að leiörétta þaö sem hann haföi sagt. Hann vissi aö mikið var talað um íslendíngasögur og hann hafði að vísu heyrt að í þeim væri mikið um vígamenn. Þó voru sumir þeirra göfugir menn, til dæmis Njáll. Þegar allt kemur til alls lángar flesta aö vera sannir í sér og standa saman um aö varöveita menníngarleg verðmæti og ekki standa í vegi fyrir því aö herinn fari burt af þessu fagra landi. Hann vissi að hann einn mundi leggja eyru við lestrinum því strák- arnir voru enn að hégómast í einhverju blaöri, og hann gat ekki annaö en hugsað meö nokkurri skömm um þá. Ég hef raunar aldrei haft gaman af svona Ijóðum, en auðvitaö ætti maöur að eiga eitthvað af þeim. Hann haföi aftur á móti lesiö nokkrar bækur éftir ýngri höfunda og móðir hans sagði eitt sinn í gafhni og þó með nokkurri alvöru: Ætli þú verðir ekki blaðamaður góði minn? Hann hafði aldrei hugsaö svo lángt þótt hann mundi gjarnan lánga aö beita sér á erfiðum tímum þjóöarinnar; en eins og sagt var þá áttu sumir blaöa- menn stundum í einhverjum deilum sem oft voru ekki án meiöínga. Um þetta var hann aö hugsa þegar úng stúlka gekk inn í salinn. Vá vá! heyröi hann strákana segja sín á Augu hans voru gráblá og þau gætu ekki hafa gert neinum grand. Honum var meinlaust viö alla og þaö var svo sem saklaust þótt hann liti betur á svona knálega stelpu. Hann varð þess vís að hún lagði eyru viö útvarpinu, og þaö var ekki algengt aö laglegar stelpur hlustuöu á alvarlegt efni; hann hafði löngum haft á tilfinníngunni aö þeir sem hlýddu á slíkt tal eða læsu fornar bækur hlytu aö vera skrítnir í kollinum, menn sem yfirleitt græfust einhvers staðar inni í kompum. En dag einn þegar hann las grein eftir þjóöfrægan mann um fornan skáldskap var hann sammála því sem hann sagöi. Menn eru ekki í húsum hæfir sem ekki kunna aö meta fornan skáldskap, hugsaöi hann nú og sá aö svipur hennar var hugsandi. Hann lagöi hlustir viö lestrinum og gat ekki neitaö því aö það voru mörg fögur orð í þessum Ijóöum, og henni fór vel aö hlusta á þau. Hún er svo alvarleg með fegurö sinni, hugsaöi hann. Nú var lestri Ijóösins lokiö og aö því búnu var fariö aö sýngja gömul þjóölög. Stúlkan tók vindlíng upp úr veski sínu og leitaöi aö eldspýtum, en hún fann þær ekki. Hún varpaði öndinni mæöulega og leit til Guja. Aö því búnu stóö hún á fætur og gekk að borði hans. Viltu vera svo elskulegur aö gefa mér eld?.. . spurði hún. Já gjarnan, sagði hann og fann að hún horfði á hann allan tímann. Þaö var ekki laust viö aö hann færi hjá sér af feimni, en hann var fljótur aö finna stokkinn og kveikja eld. Þegar hún laut að honum meö vindlínginn milli hálfopinna vara fann hann vínlykt af henni. Hún er hlý til augna, og hún brosir. En hún er ef til vill feimin á sama hátt og ég? Hún hefur ekki drukkiö venjulegt brennivín; þetta er of góö lykt til þess, hugsaöi hann og brosti við brosi hennar. Þakka þér fyrir, sagöi hún, og enn var bros í augum hennar. Ekkert aö þakka, sagöi hann og reyndi aö hlýja augu sín í nokkurs Snrasagra. eftir Steínajr Sijgpœjórissoxi. Myrid: Alfreií FlöteL Guðjón fór stöku sinnum á kaffi- hús í von um að sér liði vel og hann gæti hugsaö eitthvaö fallegt. Hann hafði tvisvar skrifað Þjóðviljanum bréf, sem hann sendi ekki í pósti heldur gekk sjálfur meö til blaðsins, og hann fékk þau birt. Þau fjölluöu um það sem hann lángaði helst að tala um, að dómi foreldra hans hafði honum farnast þetta vel. Einhverjir hlutu að hafa lesiö þaö sem hann skrifaði í blaðið og hann fann aö frændi hans sem vissi um þetta talaði við hann í öðrum tón en áður. Móðir hans sagöi að hann væri þjóðrækinn af svo úngum manni að vera og ritstjórinn þakkaði honum fyrir bréfin. Hann mundi eftir nokkr- um orðum sem ritstjórinn sagöi. Hann sagöi eitthvaö á þá leið aö þá vantaöi eöa þeir vildu eöa þeim tíkaöi viö lifandi menn. Guji hugsaði stundum um þessi orð og reyndi aö geta sér til um hvað hann átti viö með lifandi menn, en hann vissi aö þau hlutu aö hafa einhverja góða merkíngu því ritstjórinn talaöi þessi orö nokkuö bjartur yfir sér og klappaöi Guja á öxlina. Hann hugsaöi nú, eins og oft síöan hann fór aö hugsa alvarlega, um hluti sem þörf var að velta fyrir sér. Fyrir nokkru var tilkynnt kvöld- vaka í útvarpinu og í þessu var mjúk kvenrödd að segja eitthvert Ijóö úr Eddu. Hann haföi aldrei haft áhuga á Ijóðum; en auövitaö eru þetta merkileg Ijóö, hugsaöi hann og tók að hlusta af athygli. Honum var lítið um það gefið að trana sér fram og var oft á móti hégóma og æöi æskunnar; og þegar hann sá fyrir sér eina og aðra mynd úr Ijóöunum hugsaði hann sem svo: Það var eitthvað ahnað þá en nú! Hann ætlaöi aö kveikja sér í pípu um það leyti sem lesturinn -hófst en hætti við þaö og lagöi pípuna á borðið. Hann fann fyrir brjósti sér einhverja tregablandna tign og milli þegar þeir sáu hana. Hún var falleg þótt hún væri heldur mikiö máluð, fannst Guja. Hún gekk hægt að borði við glugga sem vissi aö götunni, reikul í spori og hafði um hálsinn festi meö fallegum rauöum steini. Fyrir rúmlega hálfu ári hafði Guöjón kynnst stúlku og honum þótti ekki lítiö til hennar koma; en það er svo sem allt í lagi þótt maður gefi öörum stúlkum auga í laumi, hugs- aöi hann. Gulla horföi stundum á hann mildum augum og hann fann að hann hafði aldrei kynnst stúlku sem honum fannst betra aö treysta. Hve hún horfir blítt á mann, lík kind til augnanna af sakleysi. Honum leiö vel, því hann hugsaði innilega um ástina og naut þess aö horfa á stúlkuna og búa til hugsanir í laumi. Hann vissi vel hvaö hann geröi og sá ekki eftir aö hafa sagt Gullu aö hann vildi eiga hana fyrir konu. konar viðurkenníngarskyni fyrir hlýjuna í augum hennar. Hún gekk aö boröi sínu, en hann sagöi ekki fleiri orö. Hún var meö þunna slæðu um herðar og hreyfíngar hennar minntu hann á álfkonu, eða persónu úr Eddum? Skrítiö aö hún skuli vera hér ein, yfir engu, hugsaði hann. Ölvuö, en ein, og svona falleg. En þótt hún væri aö vænta þess aö einnver gæfi sig á tal viö hana, einhver karlmaöur, í þessu tilfelli ég... þá gat þaö veriö fagurt í sjálfu sér aö leita einhvers á svona staö, mannlegrar hlýju, ef þetta kemur til fyrir einsemd; þaö er mannlegt; maöur er manns gaman; mennirnir hvergi jafn einir og einmitt í borgum þar sem fólk þúsundast eins og mý yfir vatni. Gulla var óneitanlega góö stúlka, og eins og móöir hans sagði bar honum að vera heiðarlegur. Ég er það líka, hugsaöi hann. Hún haföi góöar ©

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.