Lesbók Morgunblaðsins - 02.06.1979, Blaðsíða 3

Lesbók Morgunblaðsins - 02.06.1979, Blaðsíða 3
meiníngar um hann og hann hugs- aði sér fremur ao ráöast einhvern • tíma t aö byggja sitt eigiö hús en aö leigja dýrt húsnæði. Honum fannst hann vera sterkur þegar hann talaði um þetta og þá haföi hann hugsaö sér aö hann lángaöi aö veröa sannur maöur. Hann þráöi aö reyna á sig og gera Gullu stolta af sér. Nei, hún er aö vísu ekki mjög æsandi. Augnhárin eru hvít eins og hár á kind; en náttúrlega ætti aö slá örlitlu af rökkri í háriö. Undarlegt aö hún skuli ekki sjá hve hún er sviplaus til augnanna; þau hverfa næstum í bleika ásjónuna. í þessu gekk stúlkan frá boröi og hélt út um salardyrnar, og hann sá aö hún brosti um leiö og hún gekk framhjá borði hans. Hún skildi eftir kápu sína, en veskið hafði hún með sér og hann hugsaöi henni nafniö Ölvun. Fram að snyrta sig? hugsaði hann og horfði á mynd sína í kaffinu. Hún var nokkra stund í burtu, en hún brosti aftur þegar hún kom inn og gekk framhjá borði hans. Hún brosir af því henni finnst gaman aö leika! Af því hún er ein og veit aö ég horfi á hana! Eða hvað? Hún glottir af því að hún er úng! Honum var skemmt. Er ég kannski dáldiö skotinn í henni eftir ekki lengri tíma! Getur annaö eins gerst? Nú kannski... á sinn hátt. Hann sat kyrr í nokkra stund, en hann fann aö hann var orðinn rauður í framan og hann hugsaði sér aö hann skyldi einnig fara fram. Ég finn aö ég verð að yfirgefa hana um stund meöan ég vík fram til aö kasta af mér vatni, og það er rétt af mér að kalla hana fröken Ölvun af því aö hún er ölvuð og með glampa í augum. Þegar hann kom fram á salernið og leit niöur á vatniö í toilettskálinni hugsaði hann sem svo: Það stendur ílla á fyrir henni í dag. Þess vegna er einhver ýfíngur í sálarlífi hennar, þess vegna eru glampar í augum hennar; einhverjar óstýrilátar tilfinníng- ar? Honum leiö vel og hann fann til þess hve úngur hann var. Hann leit í spegilinn og hló nú hljóðum hlátri af styrk sínum og horfði á blóöug bréf velkjast í skálinni. Hann hugsaöi án tepruskapar og vissi að bréfin voru ötuð blóði úr skauti hennar. Mann hefur svo oft lángað að vera djarfur við kvenfólk, helst aö geta hlegið án allrar feimni eins og sumir gera, svo aö Ijómanum slær um þá. Hvað tekur við af hverri stund? Hver veit um slíkt? Það er gott að enginn veit neitt um annað eins og að lífiö verður ekki mælt með neinum kvöröum; og hvern- ig er það ekki í ótal myndum sínum! Sumir eru allt sitt líf eins og drukknir af þeim ævintýrum sem alls staöar bíöa þeirra; og hvaö getur ekki gerst! Þegar hann gekk í salinn var hann heilt uppljómaöur af aö hugsa til þess hversu úngur hann væri. Lífið, ölvunin, tilfinníngarnar, stórfljótin, ævintýrin, feröalögin, hugrenníng- arnar sem eru óviöjafnanlegir flugeld- ar hins innra heims mannsins á ægiferö sinni út í hinn endalausa alheim. . . En Ölvun var ekki ein við borð sitt. Við borð hennar sat nú önnur stúlka á svipuðum aldri og tveir menn klæddir einkennisbúníngi sjóliöa. Allt í einu spuröi hún þá erlendu aö einhverju og síöan hlógu þau öll. Guðjón horfði tómlega á kaffiö í bolla sínum því það var bæöi staönaö og kalt. Ekkert þeirra viö borö Ölvunar Framhald á bls. 14. sW fctioi mtíSSm^ ^ÁSSS >lW»» w»v Aö leggja fjölmiölana aö.fötum sér Einatt gleöur það hjðrtu vor, Þegar landinn er að vinna stóra sigra; slá í gegn og verða heims- frægur heima hjá sór, — eða að mínnsfa kosti vel metinn í s/nni sveit. Til að avo megi verða, þarf maður annaöhvort að sparka bolta betur en aðrir menn, eða að vinna stórfenglega listræna aigra að viölögðum Nobelsverðlaunum. Þriðji kosturinn og sé langbezti er að raula dulítið með gítar sér við hlið, eða yfírhöfuð vera orðaður við poppmúsík og umfram allt: Að gefa út plötu með sjálfum sér. Þá er aðeins eftir að sigra pressuna; slá í gegn svo um munar á síðum blaöanna, komast íalla hugsanlega þætti í útvarpinu og gjarnan að sjást í sjónvarpinu. En það er auðvelt og kemur af sjálfu sér. Sá sem raular eitthvað inná plötu, verður næstum sjálf- krafa ástmögur pressunnar og útvarpsins. Dagblöðin virðast hafa komizt að þeirri niðurstððu nýverið, að enginn nenni nú leng- ur að lesa þau hvunndags. Þess- vegna er allt kappið lagt á bólgin sunnudagsblöð, þar sem poppur- um og ððrum ástmögum press- unnar er ekki boðið uppá minna en svo sem opnu viðtöl. Eins og við er að búast, segja þeir nokkurnveginn það sama í þeim öllum. Myndirnar sem þeir fá af sér eru stærri en landsfeðurnir fá af sér með áramótaboðskapnum og nægir hér og nú að minna á Megas eða Jakob Magnússon og nú nýverið Magnús Eiríksr jn. Fyrir utan poppara og raulara sjást aftur og aftur á síðum sunnudagsblaðanna, svokallaðir „þekktir borgarar", lesendum til ósegjanlegrar gleði. Sumir þeirra hafa áreiðanlega tíu sinnum leyst frá skjóöunni é síðasta áratugi og eru orðnir svo heimsfrægir á íslandi að lengra verður ekki komizt. Nú bíð ég með óþreyju eftir næsta segulbandsviðtali í helgarblaði Vísis og vona að það verði langt. Tiunda viðtalið við Friðfinn i Háskólabíói var dásamlegt og nú vona óg að maður verði ekki dreginn alltot lengi á löngu viðtali við Guðrúnu Á. Símonar. Svo er tæplega vanzalaust hvað langt er síðan hefur heyrzt af heimilishög- um hjá Ragga Bjarna og Gunnari Þórðar, ellegar Flosa Ólafs, Róbert og Rúrik og ðllum bless- uðum elsku leikurunum. Maður fer að verða órólegur og getur ekki á heilum sér tekið, þegar hvorki koma vikum saman viðtöl né myndir af fólki í blöðun- um, sem á að vera þar, allt frá Gunnlaugi Þórðar, Örlygi málara og Indriða til peirra í Mannakorn- um og yngstu poppflokkunum. Þó er bót í máli og mun lengi verða minnst með fögnuði, þegar einum af oss, Helga Péturssyni á Dag- blaðinu, tókst að vinna fjölmiðla- sigur áratugarins snemma í maí. Helgi er ágætur drengur og alls góðs maklegur og raular ósköp þokkalega lagið hans Þórarins, sem sumir lærðir og svokallaðir alvöru söngvarar hafa verið að apreyta sig á. Reyndar man ég ekki ettir öðru á þessari plötu nema einhverju í sambandi við „kinn við kinn", en það er mér að kenna og alls ekki útvarpinu, sem hefur ekki legið á liði sínu að fylgja sigrinum eftir. Helgi var auk þess spurður spjörunum úr í þætti, sem heitir í vikulokin eða eitthvað svoleiðis, en sigurinn í pressunni opinberaðist sömu helgi með heillrar opnu viðtali í helgarblaði Vísis og heilsíðu i Helgarpóstinum. Ánægjulegt var það lika, að geta fylgt Þessu eftir með myndum í Vikunni, par sem okkar éstkæri Helgi var snyrtur dálítið. Sem sagt; framfarirnar í Þeirri grein að leggja fjölmiðla að fótum sér eru stórstígar síðustu tvö eða þrjú árin síðan annar blaðamaður, Árni Johnsen, raulaði nokkur ágæt lög við frábæra texta Hall- dórs Laxness inná plötu. Helgar- pósturinn og Sunnudagsblaö Vís- is voru ekki einusinni til þá, platan heyrðist ytirhötuð ekki leikin í útvarpi og Vikunni láðist að bjóða Árna snyrtingu, enda var hann og er enn skegglaus. Vor ástkæri Helgi segir í téðum viðtölum aö flest sem hann geri, tengist á einhvern hátt tónlist. Og um leið sendir hann kveðju Þeim, sem reyna að hafa atvinnu af Því að miðla okkur sígildri tónlist hér á skerinu: „Og svo er haldið uppi stórri og rándýrri sinfóníu- hljómsveit fyrir örfáar hræður ... Af hverju ekki bara að láta kosta 25 þúsund kall inná Þessa hljóm- leika?" Góð og drengileg hug- mynd hjá kollega vorum, — pað mætti Þá kannski tjölga eitthvað Ríó-tríóum, Þegar þeir eru orðnir atvinnulausir í sinfóníunni. Skeleggar yfirlýsingar af þessu tagi eru náttúrulega sjálfsagðar, þegar menn taka pressuna með áhlaupi. Reyndar get ég ekki séð fyrir mér, hverskonar listræn uppákoma það þyrfti að vera til þess að hrinda þessu tslandsmeti. Til samanburðar kíkti ég í dag- blöðin frá 1955, þegar Halldór kom heim með Nóbelinn sællar minningar. En ailt var það hógómi á móti þessu. Allt sem bezfu Ijóðskáld okkar hafa fengið um sig í blöðum, þegar Þeir voru að koma út bókum, verður bara hlægilegt, enda er poppið það sem máli skiptir og bezt að átta sig á því fyrr en síðar. Nú er tyrirhuguð listahitíð 1980 og með- al ýmissa góöra gesta verður væntanlega stðrsðngvarinn Pav- arotti, sem ku vera bezti tenór í heiminum um þessar mundir. Ekki er þó líklegt að framlag hana veki neina athygli til jafns við plötu vors ástkæra Helga, sem líklegt má telja að haldi metinu enn um sinn, — eða þar til hann sendir frá sér næstu plötu. Gísli Sigurðsson.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.