Lesbók Morgunblaðsins - 02.06.1979, Blaðsíða 5

Lesbók Morgunblaðsins - 02.06.1979, Blaðsíða 5
m Ingólfur Sveinsson í EYVINDARKOFA VERI A kolli Hofsjökuls þykkir skýjabólstrar noröan af Sprengisandi komu haustvindar eins og óvígar fylkingar aö tilkynna komu sína á bláum septemberdegi — í Þjórsárverum blakti bleik störin og skuggi Arnarfells hins mikla teygðist fram eins og risafingur gæsahópur flaug í suður hvarf inn í rökkurheim öræfanna-------- í hvítri auðn og logni þagnar slokknar á dagblysum og í nauðvörn líðandi stundar þreyja þau ein með ást sína og hatur grimmd og hörku í köldu hreysi dauöans og veturinn líður í ægiveldi öræfa og jökla „Fæðingarhríðar vorsins eru hafnar en ég orðin mjó á ný blítt er austriö og sólargeislinn hefir brotið gat á litlu lindina mína í suðri heyrist gæsagarg — vor — ó vor--------Eyvindur" (September 1978) -V' HBUiWP^' ' • - mmm. í bókmenntum nútímans er sauökindum sýnd lítil viröing og vart minnst skepnunnar nema ósæmilega. Málfríður Einarsdóttir lætur ekki sitja við holdlegt mat á sauðkindum í Sálarkirnunni, held- ur gefur hún sýkkóanalýsu af dýrinu, einkum kindum af Vest- fjörðum. Er sauðkindin ókind, kjetið af henni ókjet, ullin óull og svo frv. Þó er henni ekki alls varnað og með nærveru sinni einni fær hún jafnvel skáldum hríðir, á dularfullan hátt. Tilvitnun í Sálarkirnuna: „Nú komu kind- urnar um höfin svo breið og voru fríðari en sést haföi og mikil var tilhlökkun bændanna aö geta nú loksins boðið frúm sínum skinn- kápur svo fagrar sem þeim hæfði. baö fór ööruvísi. Engin frú fékk neina fallega kápu. Engin íslenzk kind fékk haldist heilbrigð á geöi við að horfa á sauðkind miklu fríðari sér, pað næddi um sálir peirra helgustur öfundsýkinnar." Og síöar á sama stað: „Svo voru allar útlendu rollurnar drepnar, en sjúka fóö bændanna sett í sauð- heldar girðingar, enginn veit hvers vegna og ekki linaðist öfundargeðsýkin. Ekki fyrr en búiö var aö drepa pær allar. Síðan var fengiö ófagurt og óhöndulegt fé af Vestfjörðum í staöinn, fé sem er eins á svipinn og galdramenn hafi aliö pað upp. Enginn nennir að éta af pví ketiö, pví Þaö er svo vont, hvergi í pví sambreyskingur, fitan bráöfeit og illfeit, liggur utan á í kleprum, fer öll út í tunnur, og rottur vilja hana ekki heldur. Það er eitthvað svo draugalegt viö Þetta fé. Liggur við að maður verði myrkfælinn við aö sjá Það. Eitt var samt gott sem hafðist af Þessu brutli. Flestöll hin yngri skáld sem ekki höfðu náö að komast í prestembætti, eöa ekki viljað Þaö, Þau sultu. Varla mun Jóhannes úr Kötlum vera einn af Þessum, pví hann kenndi Steini Steinari að lesa og fékk fyrir Það peninga. En sumaratvínna hans var að gæta öfundsjúkra áa, sem enginn hrútur vildi líta við, eftir aö hafa séð spænskar karakúlær. Til Þess var hann látinn sitja árlangt á heiðum fjarri mannabyggðum hafandi ekki félagsskap nema af ánum, en af Því er að segja, að Þetta Þótti honum heföarfullt stand og spruttu upp hjá honum gnóttir góðs kveðskapar handa Þjóð hans að una viö um aldir." Tilv. lýkur. Gagnvart hinni lýrisku innrætingu sauðkindarinnar erum vér orölausir og kunnum engin svör. Hins vegar skyldu menn að hyggja að hnignun menningar- innar hvaö bóklistina áhrærir fer saman við afneitun Þjóðarinnar á sauðkindinni. Dýrafiröi 7. maí. ©

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.