Lesbók Morgunblaðsins - 07.07.1979, Qupperneq 15

Ég brá mér í hlutverk verndarans sem
ég var búinn aö læra fyrirfram.
— Hún er ágæt, sagöi óg! Hún heldur
öllu þrifnu og þokkalegu.
Lydia tiplaöi gætilega á tuskumottun-
um og hún renndi um leiö augunum yfir
marga af innanstokksmunum okkar. Mér
fannst ég vera fullorðinn og ábyrgöar-
þunginn var aö sliga mig. Ég þurfti tvær
konur aö vernda, tvær konur að slá
skjaldborg um.
— Ég get ekki boöið þér kaffl, sagöi
ég. Mamma heföi viljaö gefa þér kaffi ef
hún heföi veriö heima. Fáðu þér sæti.
Gesturinn leit snöggt á rúmbálkinn.
Hún virtist hugga sig meö því aö köttur-
inn lá þar. Hún strauk kettinum. Návist
dýrsins olli því aö þrátt fyrir allt fannst
okkur við ekki vera öldungis ein. Hún
tyllti sér yzt á brúnina á einum stofustóln-
um. Kjóllinn úr skozka efninu lagöist um
fætur hennar í yndislegum fellingum.
Yfirbragösblær sunnudagsins sem ofinn
var úr ábyrgö og friöi, og engum
smáræöis kvíöa, vaföi um mig slæöu
sinni.
— Þaö þarf ekkert kaffi.
— Þaö var nú þaö síðasta sem
mamma sagði, áöur en hún fór.
Hún leit á mig hissa.
— Sagöi hún? Varstu þá búinn aö
segja, aö ég myndi koma?
— Auövitaö, sagöi ég hreykinn.
Ég heyröi á sjálfum mér, aö þetta
hljómaöi talsvert drýgindalega en ég
skýröi frá því eins og þaö væri daglegt
brauö að kvenfólk kæmi heim aö finna
mig og móöir mín byöi þá gestunum aö
minnstá kosti alltaf upp á kaffi, ef ekki í
mat.
— Hún hefur nú áreiöaniega varla
vitaö hver ég var? sagöi hún allt í einu.
Ég glutraði niöur glæstu tækifæri mínu
til þess aö skjalla hana meö því aö segja
að Lydiu Backe þekktu nú allir, aö nafn
hennar heföi flogið svo víöa.
— Ég sagöi bara aö það væri stelpa
sem margir könnuöust viö, játaöi ég
fremur kæruleysislega.
Mér sýndist hún ekki vera sérlega
ánægð meö svariö. Ég skammaöist mín
líka fyrir þaö eftir á, enda þótt þaö sem
ég sagöi heföi verið heilagur sannleikur.
Rétt í sama bili fann ég aö viö vissum
ekkert hvaö viö áttum aö gera. Þaö flugu
englar um stofuna. Ég var allt í einu
hræddur viö þögnina sem breiddist yfir
rúmstæði, tuskumottur, skatthol, komm-
óöu, meira aö segja viö báöa glerkerta-
stjakana á kommóöunni. Og umfram allt
varö ég hræddur viö Lydiu Backe og
jafnvel stólinn sem hún sat á. Ég varö
gripinn skelfingu yfir því aö nú myndi
henni finnast allt vonlaust. Ég fylltist
örvæntingu yfir því aö hafa ginnt hana
heim til mín til þess aö hlusta á mig spila.
Ég varö hræddur viö sjálfan mig líka.
Hún hlaut aö vera farin aö skilja
hvernig í öllu lá.
— Þú sagöist ætla aö spila? sagöi hún
hikandi.
— Ja-á-já.
Ég sótti flöluna. Hún rak upp stór augu
þegar hún sá hana. Fyrst sagði hún ekki
orö. En þegar ég stóö meö heimasmíö-
uöu vindlakassafiöluna og einiviöarbog-
ann í hendinni, varö ég fyrst alvarlega
hræddur. Sú fræga, sem þeir sem vit
höföu á höföu sagt að „gætl unniö mlkil
afrek“ sat þarna skömmustuleg og þaö
var eins og þeir vængir væru brotnlr sem
áttu aö lyfta henni til heiöurs og frægöar.
Myndi hana kannski bresta þolinmæöi
viö mig áöur en ég væri einu sinni
byrjaöur? Hjartaö hamaöist í brjósti mér.
— Spilaðu þá, sagöi hún.
Ég hikaöi. En ef ég léki ekki leikinn á
enda, var ég einnig aö blekkja hana meö
því. Hún myndi halda að þaö heföi ekki
veriö listarinnar vegna sem ég heföi
beöið hana aö koma, heldur af einhverj-
um öörum ástæöum. Ég myndi veröa
fyrirlitlegur svikari af ómerkilegasta tagi í
hennar augum.
Ég fór aö sarga á fiöluna og lét sem é g
væri aö byrja á einhverju sem áttl að vera
ÁSTRÍKUR Á GOÐABAKKA
Eftir Goscinny og Uderzo. Birt í samráði við Fjölvaútgáfuna.
PURKUÍ HUNDAHÖFOINGI. HER-
MENN ÞÍNIR BRE-G-PAST SKVIDUM
SÍNUM. ÞE/R VERÐA AD STANPA
VÖRD UM BVGGINGARSV/EÐI-P'a DAÖ-
/NN, SVÚ EKKI 5É R/EKTAÐ UPPAUT^
5EM VID RÍFUM 'A NÆTURNA R^MWS
HERMENN MÍNIIZ ERU f VERKFALU. 5AMN-
IN6AU/PRÆÐUR STANDA ENN VFJR, EN
VIF FRUM EKK/ KOMN/R LENGRA BN E/N-
FÖLDUSTU SÉRKRÖFUR E/N5 OG BRÉF-
DUFUSTVRK, ASNAVA6NSSTVRK OG- .
KULDAÚLPUSTYRK...
ÉG- V/L FÁ AÐ F/NA’A
■k Þ/D KOM/£> / VEG FyR/R.AiJ'
OREIGAR ALLRA LATJDA GETJ SAM-
F/NAST t 3ARATTUN/JI FyRíRME/R!
EFT/RV'A'NU... u
f\ MFÐAN.
ÞO RPSHÖFÐ/NC-JANN.
FANAIER /
KOFA SÍNUM,
JAKÚRTA...
EN FUGLARN/R, U/U/CELTKyJfÁD ER>\
/rn/r oghundur/nn Yrettjaki/rta,
NJÓ TA MANNRÉTT/NDA ■ yPÓ ÞU SERT AK-
VIV ERl/M ÞRÆLAR^^/ruRöSEM
f EN ÞECAR Þ/Ð FZ/F/0 X
UPP TRÉ ME-Ð RÓTUM K0M\
/Ð Þ/O V/D V/DRVÆMAN )
STRENG Í HJARTA KRUA OCJ
~<7eÆL/-D V/LLIGELTINJÞ-^
----7/—~7\.0g hrek/d^
V ( BURT HRE/DUR-
• JFDGLANA■. y
KALLT ER ÞETTA SORGLECJ
A FL E/Ð/NG HAC VATTAR/NS,
/JEYSLU VÖRUAUFNWGAR CG/
^VEL FERÐARSAMFELAGSM
VLÐ ‘dKULUM EKK/ ADE/N5 FORDfí /KK-
UR FRÁ BÖL/ ATV/NNUL E VS/5/N S
MEO ÞVf AD FELLfí GENGIP NIÐUP/
5 VO SEM EKK! NFITP^_—rrff,
HEl pur AUKUM V/D/í^r'L^TT_<V/i
LÍKA AFKA5TAuETyJ I
yKKAR.. ■ Líp*"©^ _ .
IfK P/APH? ENGAR AHVGGJUR. V/P
LEIÐUM BARA LE/KLNN V/D RÓMVERJ-
ANA SVOLITIÐ LENGRA EN VENJULEGA,
HÖFUM KONUN&LEGA SKEMMTUN AF
. OG VE/TUM ÞR/ELUNUM ATV/NNC- >í
CS. BÓTAV/NNU... . --X x\
—(74f2. k \

tónverk. Þrátt fyrir botnlausa fáfræöi
mína um tónlist heyröi ég skyndilega
sjálfur aö þaö sem ég gat kallaö fram var
einhver algjörlega óskiljanlegur
óskapnaöur þótt miöaö sé viö óhljóö.
Þaö brakaöi í vindlakassanum, og ömur-
leg skerandi kveinin úr stálþráöarstrengj-
unum undir rjúkandi trjákvoöunni af
boganum, sundurslitln öskur sem heföu
getaö losæaö límfóöriö úr loftinu, fylltu
hvern krók og koma í stofunni. Kötturinn
þaut út úr rúminu og rauk á dyr.
Lydia Backe haföl þótzt vera aö laga á
sér dökkt háriö en ég haföi séö hvernig
hún reyndi aö leyna því að hún stakk
þumalfingrunum í eyrun.
— Ég skil þetta ekki, sagöi hún.
— Skilur ekki?
— Þetta er engin tónlist.
Örvæntingin fyllti mig þrjózku.
— Hver ákveður hvaö er rétt og rangt í
tónlist? sagöi ég og freistaöi þess aö
bjarga mér á flóttanum með því.
Hún virtist djúpt særö, alvarlega rugluö
í ríminu.
— Ég veit ekki. En nú verö ég aö fara.
Þaö var eins og hún væri nýkomin úr
skurðaögerö og heföi veriö hlutuö sundur
á sál og líkama en væri samt aö reyna að
halda sér uppl.
Ógnvekjandi óhljóöin virtust enn liggja
í loftinu undir loftllstunum.
— Ég þakka fyrir mig, sagöi Lydia
Backe.
Ég fylgdi henni þegjandi aö reiöhjólinu,
og litla spölinn út á þjóöveginn, þar sem
hún settist á bak stolt í hreyfingum og
fasi. Hún sveipaöi aö sér kjólnum úr
skozka efninu og hjólaöi leiöar sinnar.
Sjáifur stóö ég eftir eins og hirðfífl sem
bjölluna brestur.
Hjörtur Pálsson Þýddi.