Lesbók Morgunblaðsins - 27.09.1980, Qupperneq 4

„Allt er í stakasta lagi,“ sagði
læknirinn. „Leggstu nú bara út af og
hvíldu þig.“
Henni fannst eins og talaö væri
úr órafjarlægö, og samt var eins og
einhver væri aö æpa á hana.
„Þaö er kominn sonur.“
„Hvaö?“
„Þaö er fæddur efnilegur sonur.
Þú skilur þaö? Fínn, hraustur sonur!
Heyriröu, hvernig hann öskraöi?“
„Er hann eðlilegur?"
„Auövitaö er hann eðlilegur."
„Ó, lof mér aö sjá hann.“
„Þú færö aö sjá hann rétt strax.“
„Er þaö ábyggilegt, aö hann sé
alveg eölilegur?"
„Þaö er ábyggilegt, já.“
„Reyndu nú aö hvíla þig. Þú þarft
ekki að hafa áhyggjur af nokkrum
sköpuöum hlut.“
„Af hverju er hann hættur aö
gráta, læknir? Hvaö kom fyrir?"
„Þú mátt ekki æsa þig svona
upp. Þaö er allt í lagi.“
„Mig langar svo til aö sjá hann.
Lofiö mér aö sjá hann!“
„Svona, góða mín,“ sagöi læknir-
inn og klappaöi henni á höndina. „Þú
ert búin aö eignast hraust og heilbrigt
og eðlilegt barn. Trúiröu mér ekki?“
„Hvaö er konan þarna að gera
,við hann?“
„Hún er aö tinsa hann svolítiö til,
áöur en hann kemur til mömmu
©
sinnar. Þaö er veriö aö baöa hann, þaö
er nú allt og sumt. Þú verður aö gefa
okkur smástund til þess!“
„Geturöu unnið eiö, að hann sé
eölilegur?“
„Ég sver það! Liggöu nú kyrr og
hvíldu þig. Lokaðu augunum. Svona,
lokaðu augunum. Já, svona! Nú ertu
góö stúlka."
„Ég er búin að biöja svo mikið,
aö hann fái að halda lífi.“
„Auðvitaö heldur hann lífi. Hvaö
ertu að tala um, góöa mín?“
„Hin liföu ekki.“
„Ha?“
„Ekkert af hinum börnunum mín-
um hefir fengiö að lifa.“
Læknirinn stóð við rúmstokkinn
og horföi á fölt og þreytulegt andlit
ungu konunnar. Hann haföi aldrei séö
hana fyrr en þennan sama dag. Hún
og maður hennar voru nýflutt til
bæjarins. Kona kráareigandans, þar
sem þau bjuggu, hafði komið upp til
aö aöstoöa viö fæöinguna. Hún haföi
sagt lækninum, aö maöurinn ynni á
tollstööinni, og aö þau hjónin heföu
skyndilega komiö til bæjarins meö eitt
koffort og eina ferðatösku fyrir um
þaö bil þremur mánuöum. Maöur-
inn var fyllibytta, hreint og beint,
haföi kona kráareigandans sagt, lítil,
hrokafull, uppblásin, ráörík fyllibytta,
en unga konan var góö og guð-
hrædd. Hún var bara svo döpur. Hún
brosti aldrei. Þennan tíma, sem hún
var búin að búa þarna, haföi kona
kráareigandans ekki séð hana
brosa eitt einasta skipti. Nú, hún
haföi líka heyrt, aö þetta væri þriöja
hjónabandiö hjá manninum, aö
fyrsta konan hans heföi dáiö, og sú
næsta skilið viö hann af einhverjum
leiöinda-orsökum — en þetta var nú
bara þaö, sem var sagt — þurfti ekki
aö vera satt endilega .
Læknirinn laut niður og dró
sængina lengra upp á brjóst ungu
konunnar. „Þú þarft ekki aö vera
hrædd," sagöi hann mildum rómi.
„Þetta barn er fullkomlega eöli-
legt.“
„En þetta var nákvæmlega þaö,
sem þeir sögöu um hin börnin. Samt
hefi ég misst þau öll. Á einu og hálfu
ári hefi ég misst öll börnin mín þrjú,
svo að þú mátt ekki álasa mér, þó
aö ég sé hrædd."
„Þrjú?“
„Já! Þetta er fjóröa barniö mitt
— á fjórum árum.“
Læknirinn tvísteig vandræðalega
á köldu, beru góifinu.
„Ég hugsa, aö þú vitir ekki,
hvernig þaö er, læknir, aö missa öll
börnin sín, öll þrjú, svona hvert af
ööru. Ég sé þau alltaf fyrir mér. Ég sé
andlitiö á Gústaf núna eins og hann
lægi hérna hjá mér í rúminu. Hann
var svo ólýsanlega yndislegur. En hann
var alltaf veikur. Þaö er svo hræði-
legt, þegar börnin eru alltaf veik og
maöur getur ekkert gert til aö hjálpa
þeim.“
„Ég veit þaö.“
Konan opnaöi augun, staröi á
lækninn fáein andartök, svo lokaöi
hún þeim aftur.
„Litla stúlkan mín hét Ida. Hún
dó rétt fyrir jólin — þaö eru ekki
nema nokkrir mánuöir síöan. Ég vildi
óska, aö þú heföir getaö séð Idu,
læknir."
„Nú ertu búin að eignast annaö
barn.“
„En Ida var svo falleg."
„Já,“ sagöi læknirinn, „ég veit
þaö.“
„Hvernig geturöu'vitaö þaö?“
Hún hækkaöi róminn.
„Ég er viss um, aö hún hefir veriö
fallegt barn. En þetta litla, nýfædda
barn er líka fallegt."
Læknirinn fór út aö glugganum
og stóö þar um stund. Þaö var
drungalegur apríldagur. Hinum megin
við götuna sá hann rauð húsaþök,
sem regniö draup á jafnt og þétt.
„Ida var tveggja ára, og hún var
svo falleg. Ég gat ekki hætt aö horfa
á hana frá því ég klæddi hana á
morgnana og þangað til hún lá í
rúminu sínu á kvöldin — örugg; ég
átti aldrei rólega stund, ég var svo
hrædd um, aö eitthvað kæmi fyrir