Lesbók Morgunblaðsins - 19.09.1981, Blaðsíða 2

Lesbók Morgunblaðsins - 19.09.1981, Blaðsíða 2
Heimilisfaöir og fyrirvinna: Konanmínog Auðvitaö er þaö hverjum vinnandi manni einungis hollt aö eiga sér tómstundagam- an. Þetta hef ég verið aö reyna aö sannfæra konuna mína um öll þau ár, sem við höfum veriö hamingjusamlega gift. En henni, eins og konum yfirleitt, þóknast nú aö taka staðreyndum meö kvenlegum fyrirvara, og þaö er eins og viö manninn mælt, aö í hvert skipti sem ég finn mér eitthvað til dundurs, þá er hún óðara komin á vettvang meö ótal tillögur á takteinum um hvaö ég gæti nú gert annað og að því er henni finnst, skynsamlegra. Eðlilega finnst mér þetta óþolandi framkoma, en ég hef gætt þess aö varðveita karakterstyrk minn, þó flestir aörir karlmenn í mínum sporum heföu fyrir löngu barið í borö og mótmælt. Nú upp á síðkastið hefur konan mín séö ofsjónum yfir nýju tómstundagamni, sem ég hef orðið mér úti um til aö slaka á yfir. Það er mér nauðsynlegt aö slaka á. Ég afla heimilinu tekna, skipti þeim bróðurlega milli fjölskyldumeðlimanna: konan fær sitt til að kaupa í matinn, Soffía fær vasapen- inga án þess að gera nokkuð í staðinn, enda er hún einkar lagin að koma sér undan öllu sem vera mætti foreldrum hennar til hjálpar, og Eiríkur litli, auga- steinninn hans pabba síns, fær peninga fyrir að vera ekki fyrir þegar mamma er að vaska upp. Og ég fæ afganginn, sem er hverfandi lítill og hefur frekar minnkaö með árunum en hitt, einkum eftir að fjölskylda mín komst á lagiö með að leysa allar deilur með lýðræðislegum umræöum. Lýðræðislegar eru umræðurnar, þegar þau þrjú eru sammála gegn mér. En nóg um það; sú sorgarsaga verður ekki rakin hér. Hið njýja tómstundagaman mitt er kross- gátur. Ég uppgötvaði þaö ekki fyrr en ég komst í tæri við mína fyrstu krossgátu nú um daginn, að dagar lífs míns höföu lit sínum glataö, að líf mitt hafði verið hjóm eitt fram að þeim degi. Krossgátan inspír- erar, herðir hugsunina, kemur huganum á æðra plan. En það hefur konan mín ekki uppgötvað. Henni finnst krossgátur sljóvgandi fífla- skapur sem drepur hugsunum manna á dreif og gerir mann eins og fávita í framan. Þessu lýsti hún hátíölega yfir um daginn, og sýndi þannig best, að hún hafði náttúrulega ekki minnstu hugmynd um, að krossgátur eru alls ekkert annað en þroskaleikir vel gerðra manna. Voltaire leysti krossgátur, John Stuart Mill leysti krossgátur, Fredrich Hayek leysir krossgátur og Buckminster Fuller lætur ekki svo dag líöa, aö hann leysi ekki að minnsta kosti eina krossgátu. Allt eru þetta virtir menn í sínum heimabyggðum, og segi svo hver sem þorir að krossgátur séu aðeins tímaþjófur af ómerkilegasta tagi! Konan mín þorir. Enda er konan mín með því markinu brennd, að bíti hún eitthvað í sig, þá komast allt í einu aö engin skynsamleg rök eins og ég ber á borð fyrir hana. Hún tekur þeim eins og steinninn vatninu og veður áfram eins og naut í flagi, veifandi sinni þjargföstu trú og sannfær- ingu. En þannig eru nú einu sinni velflestar eiginkonur, og sem blíður og góður eiginmaður skil ég þessa áráttu og tek þessu öllu með stóískri ró. Og oftar en ekki hefur það sín áhrif. Ég er viss um, að mér tækist að gera hraösvíruðustu rauðsokkur aö blíðlyndustu verum — en konan mín er öllu verri en þær samanlagt, þegar kross- gáturnar eiga í hlut. Svona getur nú kveneölið leitt hana á villigötur. Hún kom að mér um daginn, þar sem ég sat í mestu makindum og var að leysa krossgátu. Það var laugardagur og hún var búin að hafa ofan af fyrir sér með því aö vaska upp eftir matinn, ryksjúga teppin, fara með motturnar og hrista úr þeim úti á Eftir Alfreð Böðvar ísaksson altani, fægja gluggana og þrífa baöið. Okkur leið sumsé báöum hiö besta, og ekkert benti til þess aö eitthvert ægi- legasta óveður mannlegra samskipta væri í aðsigi. Soffía var heima, aldrei þessu vant, og Eiríkur litli, augasteinninn hans pabba síns, kúrði við fætur mína og lék sér með bílana sína. Allt andaði friöi, kyrrö og ró, og ekkert hljóð heyröist nema angurvært suðið í ryksugunni og einstaka snark í pípunni minni, þegar ég varð hvað mest hugsi yfir krossgátunni. Ljóöskáld, fimm stafa orð ... Jú, auðvitað: Jónas. Hamar, sjö stafa orö .. . Þaö getur nú ekki verið neitt annaö en Mjölnir . .. eða sleggja, ... ryk, tveggja stafa orö, það er ar... Þá birtist konan mín í dyrunum, grimmd- arleg á svipinn með úfið hárið og renn- sveitt. Viö Eiríkur litli litum báðir upp, og vorum steinhissa. Grimmdarsvipurinn á andliti konunnar minnar boðaði ekkert gott. Haföi hún kannski ekki unaö sér eins vel viö tiltektarstörfin og við héldum. — Alfreð Böðvar! Tónninn í röddinni boöaöi alls ekki gott heldur. Ég áleit best á þessu stigi málsins að láta eins og mig grunaöi ekkert, og grúfði mig yfir krossgátuna á nýjan leik. — Ég er hætt þessu þjónustustarfi hér á heimilinu, hélt konan mín áfram í ógnvekj- andi tón. Ég er búin að ryksjúga öskuna úr pípunni þinni af stofuteþpinu, og viöra hana úr sængurfötunum. Ég er búin að taka herbergið hans Eiríks í gegn. Ég er búin að þvo öll skítugu fötin hennar Soffíu, sem hún skilur eftir sig eins og hráviöi út um öll gólf, og á meöan situr hún inni í herberginu sínu og hlustar á plötur, Eiríkur í bílaleik á eldhúsgólfinu, sem ég var að enda við að skúra, og þér þóknast að húka eins og áttræð kerling í kör yfir svona hégóma! Við Eiríkur vissum varla hvaöan á okkur stóð veðrið. Var þetta virkilega konan mín og móöir hans, sem gat veriö svo einstak- lega Ijúf og yndisleg, ef hún á annað borö legði sig fram? En viö vorum varla búnir að hugsa þessa hugsun til enda, þegar sú hin einstaklega Ijúfa og yndislega tilkynnti hátt og snjallt: 2 krossgáturnar — Ég er farin heim til mömmul! Að svo mæltu snaraðist hún út, og varla sekúndubroti síöar var útidyrahuröinni skellt svo ofsalega, að Ijósakrónan yfir borðstofuboröinu fór á fleygiferð. Og hún kvaddi ekki einu sinni. Aumingja Eiríki litla, augasteininum hans pabba síns, varð svo mikið um að hafa orðið vitni að þessari óhugnanlegu um- breytingu á móður sinni, aö hann fór að háskæla. Og pabbi hans var ekki beint hress yfir tilverunni heldur, því nú var útséö um kvöldmatinn. Og meira aö segja Soffía haföi heyrt óhljóðin og kom þjótandi á vettvang skelfingu lostin: — Er aldrei hægt að fá frið til að hlusta á plötur á þessu heimili, eða hvaö?? Svo leit hún í kringum sig, og sá uppþvottaburstann í vaskinum, afþurrkun- arklútinn á eldhúsbekknum, ryksuguna á stofugólfinu og motturnar úti á svölum. — Hvar er mamma? Ég ætlaði að reyna að útskýra málið fyrir henni eins varlega og mér væri unnt, en Eiríkur litli hefur erft eiginleika líka frá móður sinni og greip fram í fyrir mér. — Mamma er farin að heiman. Eins og þú ætlar líka stundum að gera. Ég kleip blíðlega í handlegg hans til að þagga niöur í honum, og Soffía notaði tækifærið og sagði að þá myndi nú bara vera best að hann flytti að heiman, hann væri svo mikið gerpi. — Soffía mín, þetta er nú ekkert stórmál, sagði ég föðurlega. Hún mamma þín ... hún þurfti bara rétt að skreppa út — Hún er víst farin að heiman og hún ætlar aldrei að koma aftur, galaði Eiríkur aftur fram í og ég kleip enn blíölegar í handlegginn á honum. Hann lét sér segjast við það, enda hefur hann ávallt tekið skynsamlegum fortölum. Soffía stóð á fætur og strunsaöi inn í herbergiö sitt, og tautaði eitthvaö um „klikkað lið“ og fleira óþrenthæft á leiðinni. Hurðinni var lokaö og læst og skömmu síöar fór að heyrast torkennilegt urg, sem kallast víst pönk á máli unglinga, innan úr herberginu. Við feögarnir uröum eftir, og hugsuöum til konu lífs okkar, sem nú var einhvers staöar ein á gangi í borginni, einmana beisk sál á leið heim til móður sinnar, einu verunnar sem fengi nokkra huggun henni veitt. Og okkur leið báöum illa, við vorum sorgmæddir, hryggir og sárir yfir þessum óvæntu geðsveiflum konunnar minnar og móöur hans, sem höfðu á svona óvarlegan hátt bitnaö á okkur tveimur. En smám saman jöfnuöum við okkur, enda látum við jafnvel hinar snörpustu orrahríðir lítt á okkur fá, og innan tíðar var Eiríkur litli farinn að leika sór alsæll meö bílana sína, og ég var fyrr en varöi niöursokkinn í hina þroskandi krossgátu. Og lífið varö eins og það átti að sér: allt andaöi friði, kyrrö og ró, og ekkert hljóð heyrðist nema einstaka snark í pípunni minni. Þá heyröist allt í einu umgangur í forstofunni. Og áður en langur tími var liöinn, birtist konan, sem áður hafði gengið út með grimmdarsvip. Nú var tiún með tvíræðan svip á andlitinu og órætt bros lék um varir hennar, þegar hún spurði: — Veistu hvaða sextán stafa orð má nota um þann, sem veit ekki að hann er þreytandi að hafa nálægt sér? Mig grunaði ekki, aö nein brögö væru í tafli, ég hélt í barnslegri einlægni minni, að konan mín væri á sinn klaufalega hátt að rétta fram sáttarhendi. — Sextán stafa orö, já, svaraði ég aö bragði, hress í skapi og reyndi að hugsa mig vandlega um. — Þetta er dálítiö snúið, elskan, sagði ég svo. — Á ég að ségja þér það? spurði hún, enn með sama svip á andlitinu. — Já, gerðu það, elskan mín, svaraði ég, ennþá jafn glaöur yfir því að allt væri nú aö falla í Ijúfa löö aftur. Konan mín andaöi djúpt að sér, — KROSSGÁTUFLAGARII! — Svo hló hún lengi og innilega. Ég sat stjarfur eftir. Örvæntingin heltók mig. Þetta gat hún gert mér, manninum sínum, saklausum. Og sannleikurinn birtist mér, napur og djöfullegur í málshætti, sem ég hef sjálfur sett saman: kaldar eru klakaborgir, en kaldari eru þó kvennaklæk- ir!

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.