Lesbók Morgunblaðsins - 13.02.1982, Blaðsíða 8

Lesbók Morgunblaðsins - 13.02.1982, Blaðsíða 8
Norðanlist ar önnur spuming, nefnilega sú, hvort eftirsóknarvert sé aö fylgjast meö obbanum af því sem verið er aö sýna á ári hverju. Spyrja má, hvort málari geti ekki glataö frumkrafti sínum og því upp- runalega, ef hann sér einhver býsn af því sem er á döfinni á hverjum tíma og fari þá alveg aö þjóna einhverri tízkustefn- unni. Mér finnst þetta einkenna alltof rnarga; þeir endurspegla eöa bergmála hinar og þessar klisjur eöa tízkuupp- átaeki, sem hafa grasseraö erlendis. Af því sem ég hef séö, finnst mér að fær- eyskir myndlistarmenn haldi miklu betur en viö í eitthvaö sem hægt er aö kalla upprunalegt. Ég er á þeirri skoöun, aö myndlist- arskólarnir eigi aö einverju leyti sök á þessu. Aö vísu hef ég ekki verið í mynd- listarskóla sjálfur, en hef þó haft for- göngu aö stofnun fyrsta skólans af því tagi á Akureyri. Viö fengum þá kennara til skólans, sem var þá nýútskrifaöur frá þeim kunna Vallants-listaskóla í Svíþjóö; þaö var Guðmundur Ármann og hann ílentist á Akureyri. Mér finnst gæta þess í skólunum, aö ekki sé hlúð að því upprunalega í ein- staklingnum. Allt er staðlað eftir ein- hverri tízku. Maöur lærir eitt og annað gott af því að sjá sýningar, en líka það að varast vissa hluti. Og baö h«fnr nft ... .. — .—¦ vii læost aö mér, hvort nokkur minnsta þörf sé á því að fylgjast með, eins og það er kallaö: Sjá það sem kollegarnir hengja upp. Stundum ruglar þaö mann bara." „Þú finnur þér viðfangsefni í umhverf- inu: Á Akureyri og við Eyjafjörðinn?" „Ég sæki mínar fyrirmyndir í þennan spotta, sem er frá fjörunni og uppá fjöru- kambinn. Já, það er rétt; ég hef verið mest í fjörum og þar er margt að sjá; fjörur eru síbreytilegar og lifandi. En vegna þátttöku minnar í hestamennsku, hef ég leitaö á þau mið einnig. En ekki eins mikiö. Oft koma bátar við sögu í fjörumyndunum eins og eðlilegt er. Og fólk, krakkar eða vinnandi menn. Einu sinni var ég að leita aö viðfangs- efnum í fjörunni vestur á Hofsósi ásamt Gísla Guömanni, sem haföi yndi af myndum og var með mér í þessu. Hann er nú fallinn frá fyrir aldur fram, því hann var hjartveikur og fékk þessi köst, sem hrjá marga. Og sem við vorum að teikna ífjörunni á Hofsósi í norðan kuldaremb- ingi, þá fær Gísli verk fyrir hjarta. Hann haföi þá gleymt meðalinu sínu og ég sá, aö eitthvað varð að gera: útvega honum brennivín. Þá kom þar aövífandi gamall maöur úr plássinu og ég sagöi honum frá vandræöum okkar og spurði hvort hann ætti ekki „medesín" handa félaga mínum. „Hvað er það, væni minn?" spuröi karl og eg áréttaöi, að ég meinti landa eða eitthvaö svoleiðis. Þá gekk karl beint að smá bátpung, sem stóð þar yfirbreiddur, tók ofan af honum og dró upp flösku af þessum fína landa. Og það hreif; hjartaverkurinn hvarf. Ég hef gert mynd af þessu; málaö karlinn, þar sem hann seilist til flöskunn- ar í bátnum." Frh. á bls. 15. Gunnar Örn ásamt nokkrum „hausum" og má af samanburöinum viö hann ráða stærð myndanna. Sunnanlist Ein af hinum sérstæðu andlitsmyndum Gunn- ars Arnar. Gunnar Örn í Listmunahúsinu Þegar meta skal Sunnanlist sem mótvægi við það sem Óli G. Jóhannsson nefnir Noröanlist í sam- talinu á bls. 7, þá liggur beinast við aö gaumgæfa eitthvað af því sem sýnt er í þessum mánuði í þeim fjór- um sýningarhúsum borgarinnar, sem hafa „þröskuld", þ.e. gera ákveðnar lágmarkskröfur. Þaö hafa einungis verið Kjarvalsstaöir, Norræna húsið, Sýningarsalur Listasafns ASÍ og síð- asta viöbótin í þennan flokk er List- munahúsiö í Lækjargötu 2, sem Knútur Bruun rekur. Þegar þetta kemur á þrykk, stend- ur þar yfir sýning Gunnars Arnar og verður hún uppi til 28. þessa mánað- ar. Gunnar Örn telst ennþá til yngri kynslóðar málara og hefur framlag hans ævinlega vakið mikla athygli, hvenær sem hann hefur sýnt. Gunnar Örn málar fólk í þeim skilningi, aö hann hefur löngum haft mannslíkamann sjálfan aö yrkisefni. Hefur sumum þótt nóg um, hvaö hann hefur farið frjálslega meö þetta myndefni og þóttust sjá þar eitt blóöbaö. En paö er nú eins og geng- 8

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.