Lesbók Morgunblaðsins - 05.06.1982, Blaðsíða 12

Lesbók Morgunblaðsins - 05.06.1982, Blaðsíða 12
„Þessar sprungur nota ég fyrir skápa", sag&i Kjarvai og náði sér í iuskur og terp- entínu. Svo sagöi hann: „Þaö er eitthvert p imp í þessum hól", og fór að smyrja litun- um á meo fingrun- um. líka í skammdeginu. Jafnvel þótt fariö sé að skyggja, þá mála ég. Alveg inní tví- laetið. — Sumir þykjast ekki geta málaö við Ijós. — Það get ég. Ég mála oft við Ijós. Þaö er bara vitleysa, aö ekki sé hægt að rnála viö Ijós. Ljós og Ijós. Þetta er Ijóss- ins dagur. Hvernig er þetta fyrir ykkur? — Þaö er gott aö taka myndir i' dag, sagöi Kristján Ijósmyndari, — gæti ekki verið betra. — Þið áttuö bara ekki að fá mig. Þið áttuð að fá hann Austmann. Hann kom til okkar, þegar við vorum að fara. Aust- mann hefði veriö upplagður. — Er Austmann efnilegur? — Austmann er séní. Bílstjóri, beygðu þarna austur á Krýsuvíkurveg- inn. Ég var þarna suðurfrá með Svíunum um daginn. Þeir voru aö filma mig í einni holunni mínni. — Helduröu aö útlendingar sjái feg- urö í svona hrauni? — Ég veit það ekki. Efast um það. Efast stórlega um það. Kannski finnst þeim þaö bara vera eyöimörk. En nú eru vegheflar á veginum, bílstjóri, og við skulum fara varlega. Viö skulum fara varlega. Við megum ekki trufla neinn. Aðalatriðið er aö menn geti unniö ótrufi- aöir. Okkur liggur ekkert á. Við biöum og heflarnir héldu áfram aö fikra sig suðurúr. Á meðan fór Kjarval aö líta í kringum sig. — Við beygjum útaf hérna, bílstjóri, og reynum þarna suðurfrá, sagði hann allt í einu. Pimpfínt sólskin, bræður í andanum. Er eitthvert rolukast á ykkur strákar? Eitthvert rolukast? Meistarinn tók stengurnar sínar og lit- ina og labbaöi á undan okkur suöur mosaþemburnar. Bílstjórinn hélt á stóru krossviðartöskunni, þar sem hvítt og ósnert léreftið var strengt innan í. — Það er eitthvert rolukast á ykkur, strákar, sagöi Kjarval og skimaði í kring- um sig eins og veiðimaöur. Hann dró hattinn niöur á nefiö, sneri honum öfug- um á höfðinu og pírði augun. — Hér hefur verið brotiö gler, sagöi hann allt í einu og var strangur á svipinn. Og svo beygöi hann sig niður og tók upp skot- hylki. — Við erum í ótugtarlínu. Snúum við. Hér get ég ekki málaö. Bílstjóri, við tök- um stefnuna á hólinn þarna uppundir veginum. — Við snerum við eins og einn maöur og Kjarval skálmaöi yfir hraunið með steng- urnar um öxl. Hann var hrikalegur eins og útilegumaöur og ákaflega mikiö í ætt viö þetta landslag. Viö gengum framá fleiri brotnar flöskur. — Ég sagði ykkur þetta, bræður í andanum. Þetta er ótugtarlína. Bílstjóri, viö ökum hér lengra suöur í hrauniö. Ég á holu hérna sunnar. Meöan viö biðum eftir því, aö bílstjór- inn færi spöl til baka eftir bílnum, bar aö feröafólk. Það var vinur Kjarvals. Hann kom út og heilsaöi og meö honum dönsk frú, virðuleg prófessorsfrú að því er okkur skildist. Hún heilsaöi meistaranum líka og sagöi meö innilegri aödáun í svipnum: — Jeg har set Deres malerier og jeg synes de er herlige. — Kjarval sneri sér undan og sagöi: — O hver andskotinn. — Svo settumst viö aftur uppí bílinn frá BSR og ókum áfram. Kjarval sagöi: — Viö sluppum vel frá þessu. Maður má ekki stuða fólk. Ég tók ofan fyrir þeirri dönsku. Þaö er um aö gera aö stuöa ekki neinn. — Kemstu alltaf hjá því að stuða fólk? spurði óg. — Nei, ekki alltaf. Stundum er ég í vinnuham. Akaflega niðursokkinn, skil- uröu. Þá þoli ég engan nærri mér. — Rekurðu fólk frá, sem kemur til að horfa á þig mála úti á víöavangi? — Rek það frá áður en það kemur alveg til mín. Fólk tekur þaö ekki illa upp. Maður má samt ekki styggja neinn. Viltu beygja útaf bílstjóri, handan viö þennan hól. Þarna var meiri gróöur í hrauninu, birkikjarr á einstaka staö, gráar og guigrænar mosaþembur á hólunum, lyng og beitibuska í lautunum. Viö gengum spölkorn í suður eftir krókóttum fjárgöt- um. — Eru þessar götur eftir þig Kjarval, eöa sauöfé, spuröi Ijósmyndarinn. — Ég hef verið með fénu í því að mynda þessar götur. Ég á holu hérna sunnar. Viö komum í djúpa, afar faliega laut milli sprunginna hraunhóla. Þaö var engu líkara en tjaldstæöi væri niöri í lautinni. Þar var troðið eftir mikinn um- gang. — Ég er búinn að mála margar myndir í þessari holu, sagöi Kjarval og reisti stengurnar á troöna blettinum. Þær voru líkastar gömlum tjaldsúlum, snjáöar af mikilli notkun. — Þú hefur einhverntíma staðið hér áður sýnist mér. Kjarval byrjaði að leysa skyrtuna utan af litunum og sagöi: — Hér hef ég átt marga stund. Stundum staöiö frá morgni til kvölds. — Ertu þá ekki oröinn þreyttur? — Úrvinda. Ég rétt get staulazt úr sporunum. Hann opnaöi stóru krossviöartöskuna uppá gátt og lagöi á stengurnar. Svo gekk hann aö hólnum og kafaöi meö handlegginn ofan í sprungu. Þar dró hann upp tvist, tuskur og krús. Hann hellti terpintínu í krúsina. — Þessar sprungur nota ég fyrir skápa. — Hann reif druslu af tvistinum og stakk í vasa sinn, svo hann flaksaðist, niður undir jörö. — Þetta er pimpfínt, sagði meistar- inn og byrjaöi aö kreista úr túbunum á lítið litaspjald. Þaö var orðiö þykkt af hörönuöum lit og mjög marglitt. Hann sneri til norðurs og við sáum, að hann tók miö á lítinn og fremur sakleys- islegan hól, sem girti fyrir iautina í noröri. Hann markaöi útlínur hólsins á hvítt léreftið. Svo sagöi hann: — Það er eitthvert pimp í þessum hól. — Ha, pumpa, sagði Ijósmyndarinn. Hann var svo niöursokkinn viö mynda- vélarnar og þóttist nú hafa komizt í feitt. — Já, pumpa, sagöi Kjarval. Um aö gera aö hafa pumpuna í lagi. Um aö gera. Maður má ekki vera ósanngjarn viö neinn. Þiö áttuö bara aö taka hann ísleif í staðinn fyrir mig. — Hann dró hattinn lengra niður og varð alvarlegur á svipinn. — Þetta er svo við- kvæmt, sagöi hann. Þessi hvíti litur í mosanum. Allt svo viðkvæmt. Mér finnst 12

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.