Lesbók Morgunblaðsins - 07.02.1987, Blaðsíða 2

Lesbók Morgunblaðsins - 07.02.1987, Blaðsíða 2
L I F S V E N J U R Daður í svitabaði Um sexleytíð fyllist hinn mjög svo fíni og afar dýri „ Vertical Club" á Upper East Side af ungum og efnilegum mönnum úr viðskiptalífinu, sem allir eiga sér sama markmið: Að klifra metorðastiga fyrirtækisins eins lóðrétt og hægt er. Það er því líkast að upparnir telji, að þeim mun stæltari sem skrokkurinn sé, þeim mun stærri verði inneignin á banka. Ungar konur mæta til leiks í nærskornum samfestingum, skærbláum eða hárauðum og allir eru í geysilega góðu formi. M eftir J AN HOFFM AN anhattan kl. 6 síðdegis. Skrifstofutíminn er liðinn, en þá er bara vinnudagurinn stilltur á hraðari gang. Á egglaga hlaupabraut líkamsræktarklúbbsins míns er umferðin afar mikil, þétt og stríð. Karlmennirnir og við konurnar, sem sýnum litlu minni hörku og einbeitni, berjumst um rásir á brautinni með pústrum og hrindingum, olnbogaskotum og skömmum og jafnvel með því að bregða fæti fyrir keppninautinn, ef nauðsyn krefur. Þetta er stutt braut, það þarf 20 hringi í míluna, og við hljótum að vera ósköp kjánaleg að sjá, þar sem við hlaupum í stöðuga hringi eins og iðandi, tamdar mýs. Nærri því hver og einn hleypur eftir sínu eigin hljóðfalli, sem honum berst um heyrnartæki frá vasaútvarpi. Tveir ungir og stæltir lögfræðingar, sem eru með Bruce Stringsteen í eyrunum, æða áfram og fara fram úr hópi slappra framkvæmdastjóra á miðlungslaunum, sem brokka með Brahms í sínum eyrum. Hjá hlaupabrautinni bíður löng röð af fólki eftir að komast að hinum sex rammföstu reiðhjólum, sem notendurnir stíga af slíkri ákefð, að tækin hristast öll. Og sumir framkalla vélbyssuhljóð með dagblöðunum, sem þeim hefur ekki gefízt tími til að lesa þann daginn. Þar sem svæðið innan hlaupabrautarinnar er opið, getum við skokkararnir fylgst með því sem gerist að venju í öngþveitinu þar. Karlmenn leika körfubolta af hörku — æpandi, bölvandi og hrindandi. Hjá leikvellinum er biðröð einnig stöðugt að lengjast, þar sem æ fleiri félagsmenn streyma að og bíða eftir því að fá að vera með. En þeir eru þó fáir, sem bíða aðgerðarlausir — flestir fremja staðæfingar, sippa eða berja æfingapoka. Ef lesandinn hefur ekki áttað sig á því þegar, er þetta New York-afbrigði af tómstundaiðkunum til hressingar og upplyftingar. Stöðvar Fyrir Líkamlegar PÍSLIR Á Manhattan eru 250 líkamsræktar- klúbbar. Á undanförnum fimm árum hafa þeir orðið æ ríkari þáttur í lífi okkar. Og satt að segja erum við orðin svo bundin þeim, að það hefur skapast viss andstaða gegn þeim einmitt af þeim sökum. Sú þýðing, sem þessar stöðvar líkamlegra písla hafa fyrir okkur, segir heilmikið um okkur. Við New York-búar lifum fyrst og fremst til að vinna og nær allt sem við gerum snýst eingöngu um það. Og þar af leiðandi einnig það á hvern hátt við leitum hressingar og upplyftingar. Við New York-búar erum önnum kaflð fólk. Við höfum engan tíma til að njóta fagurs landslags eða þægilegs umhverfis eða að skemmta okkur með elskulegum nágrönnum. Og þess vegna er það bara af hinu góða, að slík fyrirbæri eru nær óþekkt hér um slóðir, því þau myndu aðeins tefja okkur. „Ef þú girnist fánýti og hégóma," segir New York-búinn stór upp á sig, „skaltu koma þér til Los Angeles". Vinur minn, sem býr í Utah, sagði eitt sinn, að það væri aðeins í New York, sem menn einbeittu sér að sem torveldustum verkefnum til að drepa tímann. En reyndar er það astríða okkar að skipuleggja hverja einustu mínútu. En það táknar ekki, að dagleg viðkoma á líkamsræktarklúbbi, sem skotið er inn í dagskrána, jafngildi sjálfsafneitun. Þvert á móti, því sjálf ferðin þangað er svitabað í mestu umferðinni og á því við okkur, sem sækjumst eftir erfíðum viðfangsefnum. Við New York-búar krunkum okkur gjarna saman í ákveðna hópa. Á líkamsræktarstöðinni „Executive Fitness Center" — langt fyrir ofan „Vista International Hotel" í World Trade Center — er til dæmis aragrúi af mönnum á uppleið í þjóðfélaginu um sjöleytið á morgnana til að hita sig upp og liðka sig fyrir vinnudaginn, og þaðan geta þeir horft niður af 22. hæð á heiminn, sem þeir ætla sér að sigra. í laugum og leikfimisölurn „Manhattan Plaza" við 43. stræti er fullt af undurfögrum og nánast fullkomnum líkömum upp úr hádeginu. Flestir félagar klúbbsins eru fyrirsætur og leikarar eða öllu heldur ungt fólk, sem vill vera það. Og líkamsrækt þeirra tilheyrir ekki aðeins starfi þeirra, heldur er f líkamsræktarklúbbnum Manhattan Plaza er fjöldinn allur af fyrirsœtum ofr leikurum, þegar þau hafa ekkiannað að gera. En það tiBieyrir að sjálfsögðu starfmu, hvernig sem atvinnuástandið er, að ástunda líkamsrækt. Eróbikk í hinum fína „Vertícal Club". Klúbburinn er ein af 300 líkamsræktarstöðvum, sem er í eigu Bally Manufacturing, framleiðanda „peningakassa"-leiktækja, „einhentu ræningjanna". hún einnig notaleg dægrastytting fyrir alla þá, sem þegar eru atvinnulausir. UPPAR í Hörku Keppni Sjálf tilheyri ég líkamsræktarklúbbi, sem lætur lítið yfír sér — það er að segja: Hann er gamall, húsnæðið farið að láta á sjá, en hann er ódýr, er í nágrenninu og starfar á vegum KFUM. Milli okkar, sem hittumst þar upp úr miðjum degi að jafnaði til að komast í svitabað, ríkir vinsamlegur kunningsskapur eins og á milli utanveltumanna. Við vitum 511, að við ættum að gegna venjulegum störfum milli 9 og 5. En við erum bara ekkert venjuleg. Um 6-leytið fyllist hinn mjög svo fíni og afar dýri „Vertical Club" á Upper East Side af ungum og efnilegum mðnnum úr viðskiptalífinu, sem allir eiga sér sama markmið: Að klifra metorðastiga fyrirtækisins eins lóðrétt og hægt er. Þarna ríkir mikill keppnisandi meðal uppanna, svo að það er líkast því, sem sú regla gildi í raun og veru í lífínu, að þeim mun stæltari og þjálfaðri sem skrokkurinn er, þeim mun stærri verður inneignin á banka. Alls staðar hefur verið komið fyrir speglum, sem auka enn á metinginn og metnaðinn. Að vísu er meiningin með þeim sú, að menn geti fylgst sem best með sjálfum sér við líkamsæfíngarnar, en mönnum verður þó tíðlitið til annarra, sem þeir sjá í speglinum, til að sjá hvernig keppinautunum gengur — því þótt maður geti ekki verið bestur vill maður þó að minnsta kosti fullvissa sig um, að maður sé ekki verstur. Og náttúrulega ýta speglarnir undir sjálfsdýrkun New York-búans. Þekktasta spurning borgarstjóra vors en „Jæja, hvernig stend ég mig?" Og það er spurning, sem kjósendur hans spyrja sjálfa sig einnig oft og tíðum í fyllstu alvöru og feimnilaust. FÉLAGSSKAPUR ÁN ÁHÆTTU Við New York-búar hneigjumst einnig til þess að fínnast við vera einmana. Vinnuástríðan veldur því að lokum, að við höldum okkur á skrifstofunni á kvöldin og um helgar. Annars höldum við okkur eins og hægt er á kunnum og troðnum slóðum, sem leiða okkur alltaf til sömu vinanna aftur. Og þó að ég sé einnig þeirrar skoðunar, að við New York-búar getum verið meðal atorkusamasta, áhugaverðasta og hjartahlýjasta fólks í heimi, ef menn kynnast okkur að einhverju marki, þá er hitt vafalaust rétt, að það sé óskaplega erfitt að ná sambandi við okkur. Vegna stærðar borgar okkar, glæpatíðni og þeirrar orku, sem hver dagur krefst, tökum við verndar- og varnarkerfi okkar ógjarna úr sambandi. Það má segja, að tortryggni sé hluti af þjálfun okkar í lífsbaráttunni. Þess vegna göngum við líka í líkamsræktarklúbba til að komast f félagsskap og umgangast fólk án áhættu og mikilla útgjalda. Þessi klúbbar eru okkar nýjustu „makalausu" barir. Og þess vegna hafa margir þeirra samkvæmissali, sameiginlega þjálfunartíma fyrir karla og konur, verslanir, sem hafa á boðstólum snotran og þægilegan fatnað til að vera í eftir æfíngar, og veitingastaði, þar sem hægt er að sitja í makindum eftir trimmið, hitta fólk og spjalla saman. Og þá er það einnig kjörið að krækja sér f einhvern til að skemmta sér með á klúbbunum. Þar sem klúbburinn er hvort eða er á stundaskrá dagsins, getur maður slegið tvær flugur í einu höggi á þessum dýrum mínútum. Matur getur virt nákvæmlega fyrir sér vöxt og útlit einhvers annars eins og á bar, og ef manni verður hafnað, þá hefur maður ágætar aðstæður til að sparka úr sér ólundinni og svitna ærlega. Ef einhver vildi spyrja að því núna, hvor hvötin væri sterkari hjá New York-búanum, kynhvötin eða vinnuástríðan, þá verð ég að segja, að svarið ætti að vera ljóst nú þegar. Á Bbesta pörunartíma Nýlega fór ég að trimma um sex-leytið eða sem sagt á besta pörunartíma. Klúbburinn minn var eins og alltaf, troðfullur, og það var mikið um að vera. Samkeppni kvennanna um hina myndarlegu menn stóð sem hæst. Margar starfssystra minna voru í nærskornum samfestingum, skærbláum eða hárauðum, og virtust f prýðilegu formi, mér til sárrar gremju. Ég var í gömlum, tjásulegum stuttermabol — komin beint úr vinnunni, með nafnið á blaði mínu á honum — og með miklu minni andlitsfarða en þær. En ég hljóp þó að minnsta kosti hraðar en allar hinar. Meðan ég hljóp mína hringi, fylgdist einn maður greinilegapeð mér. Hann hafði varla af mér augun. Ég virti hann fyrir mér í laumi. Það var enginn vafí á því, að hann var hinn myndarlegasti — vel vaxinn og fríður. Hann var með nikkelgleraugu, svo ég gerði ráð fyrir, að hann væri kennari, lögfræðingur eða blaðamaður. Þegar ég var að rétta úr mér eftir hlaupin, kom hann til mín og gaf sig á tal við mig. Ég var alsæl. Hann reyndist vera atvinnumaður í tennis og félagi í fínum klúbbi. Hann sagðist hafa séð mig hlaupa og spurði hvort ég vildi verða sér samferða á hlaupunum. Þótt ég væri móð ennþá og rennsveitt, féllst ég á það. Við hlupum 20 hringi. „Þarf maður sem kona virkilega að gera þetta nú á dögum," spurði ég sjálfa mig. Seinna lét hann þess getið, að hann vildi gjarna bjóða mér upp á glas á eftir. Ég var lafmóð, þegar ég svo þáði það. „Svo er mál með vextí," sagði hann, „að ég skipulegg tennismót fyrir stjórnmálamenn og kaupsýslumenn. Og ég sá á bolnum þínum, að þú vinnur hjá dagblaði. Nú, en ég parf á auglýsingu að halda fyrir starfsemina, svo mér datt í hug, hvort þú gætir kannski verið mér inrian handar í þeim efnum." Ég sneri mér burt hið bráðasta og hljóp mína leið. Ég var móðguð. Ef hann ætlar að hafa eitthvað upp úr daðri á hlaupabraut, gæti ég alveg eins gert það líka. Úr þessum fundi okkar hef ég nú búið til sögu um líkamsræktarklúbba. Þvf eins og ég hef áður sagt: Hvað sem New York-búinn gerir, er það alltaf einhvers konar vinna. Sv.Ásg. þýddi úr „GEO". 2

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.