Lesbók Morgunblaðsins - 07.02.1987, Blaðsíða 12

Lesbók Morgunblaðsins - 07.02.1987, Blaðsíða 12
legri merkingu orðanna fóru að skjóta upp kollinum. Síðan voru það menn eins og Paul Durant-Ruel (1831—1922), Ambroise Vollard (1868—1939) og Henry Kahnweiler sem áttu eftir að gjörbreyta stöðu lista- verkasala. Það var ekki spuming um að svara eftir- spum heldur höfðu þeir ótakmarkaðan áhuga á þeim listamönnum sem þeir vildu koma á framfæri — hvað sem það kostaði — og það sem þeir buðu var oftast á skjön við smekk venjulegra viðskiptavina. Þeir börðust fyrir því sem þeir trúðu á (t.d. im- pressionistana og kúbistana) og vom um leið byltingarmenn og skaparar á sinn hátt. Nú er spumingin hvort þróun listaverka- markaðarins í dag sé ekki í algjörri andstöðu við hugsjónir þessa gamla þrístimis? Það mætti segja mér að þeir listaverkasalar nú á dögum væra teljandi á fingram annarrar handar sem líkja mætti við þessa gömlu jötna. Listaverkasalar og safnarar nú virðast lifa í stöðugum ótta við að troðfylla húsa- kynni sín af nýjum Meissonier og það sem meira er. Missa af nýjum Cézanne. Van- þekking og misskilningur listgagmýnenda og miðlara áður fyrr hefur breyst í einn allsherjar „yfirskilvitlegan“ skilning í dag. Þannig spila listbraskaramir lottó — kaupa allt með því hugarfari að ef til vill leynist einn lítill gimsteinn innan um sem síðar muni borga upp allt hitt tapið. Gallerí G.K.M. íMalmö sýndi málaðan flygil og verk efiir CorneiIIe. FyrstOgFremst SÖLUMARKAÐUR Endurspeglar FIAC-markaðurinn þá list- sköpunina í dag? Svar mitt er eindregið — nei. En hann gefur vissa heildarsýn yfir sölumarkað sjónlistanna og undirstrikar til- vera hins alþjóðlega listaverkamarkaðar. Það má segja að hann sé einskonar augna- bliksmynd af ástandi markaðarins í dag, og þá auðvitað í gegnum ljósop galleríanna. Ekkert safn gæti boðið upp á slíka sýningu og skoðandinn verður að leggja dálítið á sig ef hann vill leiða hjá sér peningalykt mess- unnar sem ilmar meðfram öllum veggjum og í dýpstu skúmaskotum. Eigendur galleríanna era alltaf hálfkvíða- fullir og þótt sum galleríin mali gull verða önnur að láta sér nægja minna. Þrátt fyrir lagagrein vinstri stjómar á sínum tíma um að skattleggja ekki listaverk er sala þeirra iðulega ótrygg og gengi galleríanna er allt- af undir söfnuranum komið. Og öll vitum við mæta vel að söluárangur er engin sönn- un um snilli. Höfundurinn er listfræðingur og býr í París. Hún hefur oft skrifað í Lesbók um myndlist í Paris. Innsetning (installation) eftir Jean Pierre Reynaud í Galerie de Varenne. verk eftir Erró héngu í gallerí Montenay- Delsol (verð frá 60.000—100.000 ísl. kr.). Gúrúinn Daniel Templon var með gríðar- stóra bása þar sem hann sýndi annars vegar listamenn gallerísins (Jean Le Gac, Patrice Giorda, Venet, Chia og fleiri) og hins vegar módel og teikningar eftir arkitektinn Arata Isozaki úr því stóra einkasafni (Founda- tion), sem hann hyggst reisa í Sophia Antipolis í Suður-Frakklandi. Durant-ruel, Vollard OgKahnweiler Það var raunar ekki fyrr en á 18. öld sem listaverkasalar og einkasafnarar í nútíma- í Osló sem raddi brautina með tvo listamenn í farangrinum, Kjell Nupen oglnger Sitter. Fimmtán gallerí komu frá Ítalíu og ellefu frá Þýskalandi svo dæmi séu nefnd. „OneManShow14 Það er ógjömingur að skoða FIAC-sýn- inguna á einu síðdegi nema láta sér nægja yfirborðslega skoðun. Þó kjami markaðarins breytist lítið ár frá ári, svipaðir básar á svipuðum stöðum, þá breytast listaverkin sem á boðstólum era. Galleríin reyna öll að tefla fram sinni bestu vöra eða réttara sagt, þeirri sem vænlegast þykir til sölu í það og það skiptið. Einnig breytist fjöldi gallerí- anna. Sum hverfa og önnur koma í staðinn, t.d. tóku nær engin ljósmyndagallerí þátt í messunni í ár en þau fengu að vera með í fyrsta skipti 1982 og lögðu þá metnað sinn í að sannfæra gesti sýningarinnar um að ljósmyndin gæti haft listrænt gildi og líka verið söluvara. Það sem setur hvað sterkastan svip á þennan markað og gefur tón sýningarinnar era hin svokölluðu „one man show“ gallerí- anna þar sem aðaláherslan er lögð á framleiðslu eins listamanns. Cobra-málar- amir hafa verið áberandi vinsælir á síðustu FIAC-sýningum og virðist áhuginn á þeim frekar fara vaxandi en dvínandi. Gallerí Fabien Boulakia, París, bauð upp á „one man show“ á tuttugu málverkum eftir As- ger Jöm frá áranum 1948—1969, en verk eftir hann kosta í dag 2,5—4 milljónir ísl. kr. Sænska galleríið GKM í Malmö sýndi eingöngu verk eftir Comeille, og verk eftir Appelog Alchiniskyu vora í mörgum gallerí- um. Danska galleríið Birch var einnig með mörg verk eftir Carl Henning Pedersen. Þau „one man show“ sem vöktu hvað mesta athygli mína vora Jean Pierre Ray- naud (Galerie de Varenne, Genf Sviss), Zoran Music (Galerie Claude Bernard, París), Gasiorowski (Galerie Maaeght, París) með málverkaseríu „Fertilité" sem hann málaði skömmu áður en hann lést. Höggmyndalistin fékk nú meira rými en áður. Artcurial var t.d. með „one man show“ á skrautieguin viöarhöggmynöum ertir Eti- enne Martin og í bás gallerí Beaubourg var varla hægt að þverfóta fyrir gríðarmiklum niðurskomum grískum styttum eftir Arman. En sá sem bar hæst að mínu mati var ungur myndhöggvari, Plensa, sem gallerí Guimiot frá Briissel kynnti með aðeins einu gríðarstóra verki. StígandiVeldi Abstrakt-Listarinnar Fígúratíva málverkið sem réð lögum og lofum á markaðnum fyrir 3-4 áram víkur nú hægt og bítandi fyrir ferskari hreyfing- um, eilítið vitsmunalegum sem standa kannski minimal-, concept- og abstrakt- listinni nær, — eins og við mátti búast. Stjörnur FIAC í ár voru án efa stórkarlar „non-fígúratíva“ málverksins, Hans Hart- ung (Galerie Daniel Gervais, París) og Pierre Soulages (Galerie de France, París) sem Myndröð Gasiorowski í Gallerí Maeght. þjóta upp verðstigann en ótrúlegar upphæð- ir heyrast nefndar þegar spurt er um verð verkanna. Gallerí Dina Viemy, París, var með einstaklega fallegt „one man show“ á verkum eftir Serge Poliakoff og minnist undirrituð þess ekki að hafa séð svo mörg verk eftir hann samankomin á einum stað. í gallerí Clivages, París, beint á móti héngu verk eftir Tal Coat. Listamenn „la figuration narrative", eða frásgnarlistarinnar eins og þeir hafa verið nefndir, frá sjöunda áratugnum vora einnig dálítið áberandi. Menn eins og Velickociv (Galerie Trigano, París), Peter Klasen (Gal- eríe Mathias Fels, París), Fromanger (Galeríe Ysy Brachot, París), og fimm lítil „Ég vil vera fijáls og vitlaus, - en mér tekstþað ekki“, undirritað Ben.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.