Morgunblaðið - 25.10.2001, Page 48

MINNINGAR
48 FIMMTUDAGUR 25. OKTÓBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Valgeir Schev-ing Kristmunds-
son fæddist í Stakka-
vík við Hlíðarvatn í
Selvogi 18. apríl
1921. Hann lést á
Landakoti 17. októ-
ber síðastliðinn.
Móðir hans var Lára
Elín Scheving
húsfrú frá Ertu í Sel-
vogi, f. 6.9. 1889, d.
16.11. 1985. Faðir
hans var Kristmund-
ur Þorláksson bóndi
frá Hamarskoti í
Hafnarfirði, f. 17.12.
1882, d. 11.7. 1993. Systkini Val-
geirs eru Gísli, f. 15.1. 1918; Egg-
ert, f. 17.2. 1919; Elín Kristín, f.
13.4. 1923; Anna Sigríður, f. 12.5.
1924; Þorkell, f. 12.9. 1925; Val-
gerður, lést ársgömul; Hallgrím-
þrjú fósturbörn. c) Sævar Geir, í
sambúð með Ernu Sif Smáradótt-
ur. Þau eiga eitt barn. d) Bjarki
Þór, unnusta Íris Dögg Grímsdótt-
ir. Hann á eitt barn. 2) Regína, f
7.9. 1950, gift Halldóri Þorvalds-
syni, f. 27.9. 1950. Börn þeirra
eru: a) Esther, gift Haraldi Helga-
syni. Þau eiga þrjú börn. b) Ellen,
gift Viðari Hannessyni. Þau eiga
tvö börn. c) Davíð Valgeir, unn-
usta Kristín Þórðardóttir. 3)
Franz Ævar, f. 23.10. 1956, kvænt-
ur Bergþóru Victorsdóttur, 17.4.
1957. Börn þeirra eru þrjú: a) Val-
geir Scheving. b) Victor Leifur. c)
Jóhanna Elsa.
Valgeir var í sambúð með Rann-
veigu Kristjánsdóttur, f. 25.3.
1926, í 15 ár. Hann stundaði sjó-
mennsku frá Grindavík og Hafn-
arfirði um árabil. Valgeir hóf
störf í málningarverksmiðjunni
Hörpu 1954 og vann þar í 26 ár. Þá
vann hann hjá Pósti og síma frá
1980 þar til hann hætti störfum.
Útför Valgeirs fer fram frá
Langholtskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 13.30.
ur, f. 1.7. 1928; Lárus
Ellert, lést barn; og
Lárus Ellert, f. 3.1.
1931.
Hinn 9. september
1945 kvæntist Valgeir
Elsu Maríu Micelsen,
f. 12.5. 1922, d. 6.2.
1976. Foreldrar henn-
ar voru Jörgen Frank
Michelsen úrsmiður
og Guðrún Pálsdóttir
húsfrú. Valgeir og
Elsa bjuggu lengst af
á Sauðarkróki. Börn
þeirra eru: 1) Kristín
Lára, f. 15.8. 1945,
gift Hallvarði Sigurjónssyni, f.
27.1. 1944. Börn þeirra eru: a)
Elsa María, gift Guðfinni Árna-
syni. Börn þeirra eru þrjú. b) Sig-
urjón, í sambúð með Svandísi Þór-
hallsdóttur. Hann á eitt barn og
Elskulegur tengdafaðir minn er
látinn eftir langvarandi veikindi.
Með þessum fátæklegu orðum lang-
ar mig að þakka honum samveruna
síðastliðin tuttugu og þrjú ár. Betri
tengdaföður og afa fyrir börnin mín
er vart hægt að hugsa sér. Hann
var einstakt ljúfmenni sem ég naut
að umgangast eins og við raunar öll
fjölskyldan. Valgeir var gæddur
mikilli frásagnargleði og sögurnar
frá uppvexti hans voru lærdóms-
ríkar fyrir okkur öll sem ölumst upp
við nútíma þægindi og mun ég
muna þær um ókomna tíð. Þær
voru skemmtilegar ferðirnar sem
við fórum saman í gegnum tíðina,
bæði erlendis og hér heima. Valgeir
naut sín best í kringum æskuslóð-
irnar og í síðustu ferð okkar að
Hlíðarvatni í Selvogi vildi Valgeir
endilega komast alla leið niður í
fjöru og horfa út á hafið, líta við í
Strandarkirkju og í kaffi til æsku-
vinar sem er með sumarhús í Sel-
vogi. Þetta afrekaði hann fárveikur
í lok sumars. Þær voru líka ófáar
ferðirnar sem við fórum saman að
Efri-Brunnastöðum þar sem systk-
ini hans búa. Þar var ætíð tekið á
móti okkur með miklum höfðings-
skap og hlýju, sem ég vil nú færa
þeim öllum þakkir fyrir um leið og
ég votta þeim samúð mína.
Elsku Valgeir minn takk fyrir
samveruna. Ég óska þér velfarn-
aðar á víðáttu eilífðarinnar. Blessuð
sé minning þín.
Þín tengdadóttir,
Bergþóra Victorsdóttir.
Látinn er mágur minn Valgeir
Scheving Kristmundsson. Hann
fæddist í Stakkavík í Selvogi og
dvaldist þar heima til 16 ára aldurs,
en tók þá mal sinn og hélt til
Grindavíkur á tveim jafnfljótum og
áfram til Hafnarfjarðar þar sem
hann stundaði sjómennsku. Til
Reykjavíkur kom hann 1954 og
gerðist iðnverkamaður hjá málning-
arverksmiðjunni Hörpu. Þar vann
hann í 26 ár. Árið 1980 hóf hann
störf hjá Pósti og síma er hann
gegndi til 73 ára aldurs.
Valgeir var mikill útilífsmaður og
hafði mikla unun af að reika um
heiðar landsins og fylgjast með því
lífi er þar þróaðist. Hann var sann-
ur veiðimaður og stundaði veiðar
með góðum árangri til sjós og
lands. Hann átti trillur í áratugi og
veiddi rauðmaga, ýsu og fleiri fisk-
tegundir. Hann átti góðar byssur er
hann notaði við sel-, refa- og
rjúpnaveiði.
Valgeir kvæntist yngstu systur
minni, Elsu Maríu. 9. september
1945 og bjuggu þau í hamingjusömu
hjónabandi í rúmlega 30 ár, eða þar
til Elsa andaðist 1976, 54 ára að
aldri. Valgeir harmaði Elsu sína alla
tíð og er hann minntist á hana sagði
hann ávallt „hún Elsa mín“. Hann
þráði að fara til Elsu sinnar og trúði
ætíð á endurfundi þeirra.
Elsa og Valgeir eignuðust þrjú
börn: Kristínu Láru, Regínu Val-
gerði og Franz Ævar. Alls munu af-
komendur þeirra vera 21, allt mikið
dugnaðarfólk.
Valgeir var heimakær og góður
heim að sækja. Hann var viðræðu-
góður og glettinn í lund og talaði
aldrei illa um neinn. Hann var
hjálpfús og greiðvikinn og ávallt
viðbúinn að hjálpa ef einhver þurfti
aðstoðar við.
Valgeir er kvaddur af tengdafólki
sínu með söknuði og þökk fyrir
góða viðkynningu.
Franch Michelsen.
Nú er hann afi Geiri farinn og
minningarnar streyma í huga mér.
Mig langar að minnast hans í
nokkrum orðum, en minningarnar
um hann væru í raun og veru efni í
heila bók.
Ég man þá daga er ég var í bú-
staðnum með afa Geira og ömmu
Elsu á sumrin þegar ég var smáp-
jakkur. Ég fékk að taka þátt í öllu
þar sem hægt var. T.d. að ná í eldi-
viðinn og höggva hann, fella net
með afa og allt sem þurfti að gera í
sambandi við bátinn. Ég fór í kart-
öflugarðinn og í fjöruferðir með afa
sem oft voru spaugilegar og spenn-
andi ferðir og það var bara gaman.
Þegar ég var orðinn eldri fór ég
að fara til sjós með afa Geira á Guð-
rúnu Hrönn RE 51. Mér er sér-
staklega minnisstæður einn túrinn
sem ég fór með honum eftir að hann
hafði dreymt fyrir miklu fiskiríi. Þá
tókum við stefnu út fyrir sex bauj-
una þar sem við vorum með ýsunet.
Á leiðinni út syntu höfrungar með
bátnum hálfa leiðina. Þegar við
komum á miðin sáum við að það
vantaði kassann sem átti að vera á
þakinu með björgunarvestum, re-
kakkeri, og sjóstökkum. Afi stóð
alltaf í þeirri meiningu að höfrung-
arnir hefðu verið að láta okkur vita.
Því að á heimstíminu eftir að hafa
dregið fiskinn um borð í bátinn
gerði mjög slæmt veður og það
braut svo á bátnum að sjórinn gekk
yfir hann. Ég varð að binda mig
niður og halda mér undir stefninu,
og var þetta í fyrsta og eina skiptið
sem ég sá einhvern óttasvip á afa.
En alltaf hélt hann ró sinni og kom-
umst við heilu og höldnu heim eins
og alltaf.
Þegar í land var komið var fisk-
urinn settur í kerru og þá var farið
af stað að selja fenginn. Allir vildu
fá nýjan fisk frá afa Geira.
Þegar ég var að vinna með afa
Geira úti á landi var hann bara einn
af okkur félögunum, því hann var
mikil félagsvera og fór hann með
okkur þangað sem við ætluðum og
tók þátt í öllu því sem við vorum að
gera. Hann spilaði með okkur á
kvöldin, fór með okkur á böllin svo
eitthvað sé nefnt. Hann var kallaður
afi Geiri af mörgum strákunum.
Afi var mikill veiðimaður á
byssur, stöng og á sjó. Hann veiddi
mjög vel, hvort sem var á landi eða
sjó og leit ég ætíð mikið upp til
hans.
Síðustu árin þegar hann bjó í
Gnoðarvoginum heimsótti ég hann
reglulega til þess aðeins að fá mér
smá kaffisopa og eiga gott spjall við
afa. Oft hvolfdi ég bolla til að láta
hann spá í, eldaði handa honum og
gaf honum að borða og alltaf gat ég
leitað til hans ef mér leið eitthvað
illa, því að hann var svo traustur og
góður. Gaf hann mér oft góð ráð í
lífinu.
Ég gleymi aldrei þeirri stund sem
ég átti með afa Geira um kvöldið 16.
október sl. Þegar ég fór með honum
út í sparifötunum með engan staf að
fá okkur ferskt loft, þar sem mikið
var spjallað og hlegið.
Það er minning sem ég geymi í
huga mínum.
Elsku afi minn, það er skrítin til-
finning að hugsa til þess að maður
sjái þig ekki oftar meðal okkar, en
nú vitum við sem eftir stöndum að
þú ert aftur búinn að hitta ömmu
Elsu sem þú saknaðir alltaf svo
mikið. Nú ertu búinn að fá hvíldina
og við vitum að þér líður núna vel.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna,
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Sigurjón Hallvarðsson
og fjölskylda.
Elsku afi, þessa vísu varstu vanur
að fara með þegar sólin skein;
Blessuð sólin elskar allt,
allt með kossi vekur;
haginn grænn og hjarnið kalt
hennar ástum tekur.
(Hannes Hafstein.)
Sólin skein í heiði daginn sem þú
kvaddir þennan heim, eftir löng og
erfið veikindi. Núna ertu laus við
allar kvalir og loksins kominn til
hennar ömmu. Það er svo skrítið að
hugsa til þess að geta ekki framar
hringt eða heimsótt þig í Gnoðar-
voginn, þar sem ég var alltaf vel-
komin. Alveg frá því að ég man eftir
mér hefur þú verið svo stór hluti af
mínu lífi. Hvort sem þú fórst á
bátnum að veiða eða í bíltúr upp í
sveit fór ég með. Mínar bestu æsku-
minningar eru stundirnar með þér
og þessar stundir eru geymdar sem
fjársjóður í hjarta mínu.
Ég var og verð alltaf algjör afa-
stelpa og þú varst og verður alltaf
besti afi í heimi. Það að hafa átt þig
sem afa voru mikil forréttindi og
hefur átt stóran þátt í því hvernig
manneskja ég er í dag. Ég gæti
skrifað heila bók um þig, elsku afi
minn, en læt þessi fáu orð duga að
sinni.
„Og hvað er að hætta að draga
andann annað en að frelsa hann frá
friðlausum öldum lífsins, svo að
hann geti risið upp í mætti sínum
og ófjötraður leitað á fund Guðs
síns? Aðeins sá, sem drekkur af
vatni þagnarinnar, mun þekkja hinn
volduga söng. Og þegar þú hefur
náð ævitindinum, þá fyrst munt þú
hefja fjallgönguna. Og þegar jörðin
krefst líkama þíns, muntu dansa í
fyrsta sinn.“
(Kahlil Gibran.)
Þangað til við hittumst á ný dans-
arðu með ömmu. Guð geymi þig og
hvíldu í friði.
Þín dótturdóttir,
Esther.
Í dag kveðjum við okkar elsku-
lega afa Valgeir Scheving Krist-
mundsson eða afa Geira eins og við
kölluðum hann. Hann mun alltaf
eiga stóran sess í mínu hjarta. Ég
og fjölskyldan eigum margar góðar
og skemmtilegar minningar um
hann afa Geira. Margar og góðar
voru stundirnar sem við systkinin,
ég, Sigurjón, Sævar Geir og Bjarki
Þór, áttum uppi í sumó á Brunna-
stöðum á Vatnsleysu með afa Geira
og ömmu Elsu. En því miður þá dó
amma, Elsa María Michelsen, alltof
snemma eða 6.2. 1976. Það var mik-
ill missir fyrir afa því þau voru svo
samrýnd. Það var mikið ævintýri
fyrir okkur barnabörnin að koma í
sveitina með ömmu og afa að
Brunnastöðum, þar sem systkini
hans afa Geira búa, því þar var bú-
skapur stundaður. Afi Geiri var alla
tíð trillukarl og var hann mjög fisk-
inn þótt hann segði sjálfur frá. Trill-
an hans, Guðrún Hrönn, var hans líf
og yndi. Þær eru margar minning-
arnar frá því þegar við barnabörnin
trítluðum á eftir afa Geira með
kerruna fulla af rauðmaga og grá-
sleppu og seldum í hús.
Afi var hafsjór af sögum sem allir
höfðu gaman af, börn, barnabörn og
barnabarnabörn. Gaman hafði hann
af að spá í bolla og ráða drauma, og
var oft fjölmennt hjá honum á þeim
stundum. Nú kveð ég hann afa
minn sem hefur gefið mér svo
margar yndislegar stundir í lífinu
með þessum orðum:
Horfinn er enn,
er unni ég mest
ættar von
úr alda heimi;
ennið ásthreina,
augun bláu,
brjóstið barnglaða
byrgt undir fjöl.
(Jónas Hallgr.)
Elsa María Hallvarðsdóttir,
Guðfinnur M. Árnason,
Sandra Sif Guðfinnsdóttir,
Smári Guðfinnsson, Halla
Kristín Guðfinnsdóttir.
Elsku besti afi minn, ég er mjög
leið yfir því að þú sért dáinn. Þú
komst alltaf með ópal eða eitthvert
nammi handa mér þegar þú komst í
heimsókn. Ég veit að þú ert ánægð-
ur að vera kominn til Elsu ömmu
sem þú saknaðir svo mikið. Ég veit
að þú munt vera hjá mér og vernda
mig um ókomna tíð. Takk fyrir allt
sem við gerðum saman.
Þó að kali heitur hver,
hylji dali jökull ber,
steinar tali og allt hvað er,
aldrei skal ég gleyma þér.
(Vatnsenda-Rósa.)
Guð geymi þig, elsku fallegi afi
minn.
Þín afastelpa
Jóhanna Elsa Ævarsdóttir.
Elsku besti afi minn. Mikið verð-
ur erfitt að hugsa um það og þurfa
að sætta sig við það að þú skulir
vera farinn. Auðvitað er það eig-
ingirni að vilja hafa þig áfram hér,
því ég veit að þú ert í faðmi hennar
ömmu akkúrat núna, á betri stað og
laus við allar kvalir. Þú ert þar sem
þig hefur lengi dreymt um að vera,
en mikið á ég eftir að sakna þín!
Mikið á ég eftir að sakna þessara
stóru, hlýju og mjúku handa. Ég á
eftir að sakna þess að bera Edgar
Casey-olíu á fætur þína og horfa á
þig slappa af á meðan. Ég á eftir að
sakna þess að strjúka þumalfingri
mínum yfir skarðið sem er á milli
augna þinna og segja við þig: „Ekki
hugsa svona mikið – reyndu nú að
slaka á.“ Ég mun sakna þess að
strjúka yfir silkimjúka, silfurfallega
hárið þitt. Ég gæti endalaust talað
um það sem ég á eftir að sakna, en
því mun ég deila með Esther.
Nú ert þú kominn á betri stað
eftir langa og erfiða þraut – og nú
finn ég að ég á sérstakan engil sem
passar mig og ég veit að ég verð
aldrei ein. Eins og Viðar sagði: „Nú
fá þau heldur betur góðan liðsauka
þarna uppi.“ Þú ert merkismaður
og enginn getur komið í þinn stað –
aldrei. Mér finnst ég vera svo hepp-
in að hafa fengið tækifæri til að
virkilega kynnast þér eins vel og ég
gerði þessa síðustu mánuði. Þessum
tíma sem við áttum saman gleymi
ég aldrei og ég geymi minningarnar
um hann á sérstökum stað í hjarta
mínu. Nú mátt þú knúsa ömmu frá
mér, líta eftir kartöflunum okkar
annað slagið og senda mér smá
pípuilm af og til.
Þín
Ellen.
Opal og sögur komstu með
bros og léttur á fæti.
Aldrei skulum við gleyma þér,
elsku afi sæti.
Núna ertu hjá Guði og ert vernd-
arengillinn okkar.
Þín barnabarnabörn,
Alexander, Ísarr Helgi og
Klara Valgerður Inga.
Okkur bræður langar til að skrifa
nokkur orð um hann afa okkar sem
er látinn eftir stranga og erfiða bar-
áttu við mikil veikindi. Við viljum
þakka honum samveruna þessi tutt-
ugu ár sem við fengum að njóta
með honum.
Afi naut sín alltaf best í kringum
æskuslóðir sínar við Hlíðarvatn í
Selvogi þar sem hann ólst upp.
Þangað fórum við bræður oft með
pabba og afa á sumrin að veiða sil-
ung í vatninu og tína ber. Okkur
þótti það alltaf mikið tilhlökkunar-
efni þegar við vissum að afi ætlaði
með okkur suður með sjó til að
heimsækja bræður sína og systur.
Ekki má heldur gleyma sumarbú-
staðnum og bátnum sem afi átti og
dyttaði oft að.
Söknuðurinn við að missa afa er
mikill og nú vitum við að hann er
kominn til hennar ömmu Elsu og að
hún hefur tekið vel á móti hon-
um.Við kveðjum afa nú með söknuði
í hjarta og þökkum fyrir allt sem
hann gerði fyrir okkur. Guð geymi
elsku afa.
Afastrákarnir
Valgeir og Victor.
Fimmtudaginn 25. október verð-
ur til moldar borinn heiðursmað-
urinn Valgeir Scheving Krist-
mundsson sem mig langar að
minnast nokkrum orðum.
Ég kynntist Valgeiri fyrst fyrir
næstum 30 árum þegar sonur hans
Ævar og systir mín Bergþóra hófu
sambúð. Valgeir var þá orðinn
ekkjumaður, hafði misst eiginkonu
sína, Elsu, nokkrum árum áður.
Þær voru margar kvöldstundirnar
sem við eyddum saman hjá Beggu
og Ævari og þegar maður minnist
þessara stunda man maður ávallt
eftir Valgeiri með pípuna, sposkum
á svip og hafði hann frá mörgu að
segja. Hann var á þessum tíma
starfsmaður Póst og síma og vann
mikið úti á landi og ýmislegt
spaugilegt sem þar kom upp á.
Þannig var Valgeiri það eðlislægt að
líta jákvæðum augum á hlutina og
ekki minnist ég þess að hafa heyrt
hann nokkurn tímann hallmæla
nokkrum manni.
Valgeir átti þá trillu sem átti hug
hans allan og sögur af veiðiskap
voru oft ofarlega á baugi. Valgeir
var mikill áhugamaður um andleg
málefni og oftar en ekki vissi hann
nokk hvað næstu dagar myndu bera
í skauti sér, hver aflabrögð myndu
verða eða hvort eitthvað myndi
koma upp á. Minnisstæðar eru mér
sögur af því þegar Valgeir, þá sem
starfsmaður í málningarverksmiðj-
unni Hörpu, fann á sér á miðjum
vinnudegi að hann yrði að flýta sér
strax heim og kom að Ævari þá
mjög ungum í andnauð þar sem
hann hafði gleypt hlut sem stóð í
VALGEIR SCHEVING
KRISTMUNDSSON