Morgunblaðið - 16.11.2001, Qupperneq 52

MINNINGAR
52 FÖSTUDAGUR 16. NÓVEMBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Þórdís Lárus-dóttir húsmóðir
fæddist á Heiði á
Langanesi 7. júní
1911. Hún lést á líkn-
ardeild Landspítala,
Landakoti 7. nóvem-
ber síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
hjónin Lárus Helga-
son bóndi og Arn-
þrúður Sæmunds-
dóttir húsmóðir á
Heiði á Langanesi.
Þórdís var ein 14
barna þeirra hjóna,
einnig ólu þau hjón
upp Snorra Bergsson. Af systk-
inahópnum frá Heiði eru öll látin
nema Bára, sem er búsett í Kefla-
vík, og Einar, sem dvelur á dval-
arheimili aldraðra á Þórshöfn.
Börn Þórdísar eru Trausti Örn
Guðmundsson vörubifreiðastjóri,
f. 25. september 1940, búsettur í
Reykjavík, og Heiða Austfjörð, f.
17. júlí 1947, búsett í Garðabæ.
Trausti Örn eignaðist þrjár
dætur með fyrrverandi eigin-
konu sinni Láru Óskarsdóttur og
þær eru: 1) Helen Björk, f. 1968,
gift Kristmundi
Eggertssyni, f.
1961, börn þeirra
eru Sóley f.1990,
Jón Trausti f.1993,
og Eggert, f. 1998.
2) Hrund, f.
1972,gift Ragnari
Jónssyni, f. 1970,
synir þeirra eru
Andri Rafn f.1992,
Birkirf.1998 og
Mikael f.2000. 3)
Heiðdís, f. 1983.
Þórdís ólst upp í
foreldrahúsum við
öll almenn sveita-
störf þess tíma. Hún stundaði
venjulegt barnaskólanám og
starfaði við heimili og bú for-
eldra sinna á Heiði til 1950. Þá
flutti hún í Bræðraborg á Þórs-
höfn, þar sem hún hélt heimili
með Heiðu dóttur sinni og Jóni
Trausta bróður sínum. Hún flutti
1980 til Reykjavíkur og þar hefur
hún átt heima síðan, síðustu árin
á heimili aldaðra í Norðurbrún 1.
Útför Þórdísar fer fram frá Ás-
kirkju í dag og hefst athöfnin
klukkan 13.30.
Næm, skynsöm, ljúf í lyndi,
lífs meðan varstu hér,
eftirlæti og yndi
ætíð hafði ég af þér,
í minni muntu mér,
því mun ég þig með tárum
þreyja af huga sárum,
heim til þess héðan fer.
Nú ertu leidd, mín ljúfa,
lystigarð drottins í,
þar áttu hvíld að hafa
hörmunga’ og rauna frí,
við Guð þú mátt nú mæla,
miklu fegri en sól
unan og eilíf sæla
er þín hjá lambsins stól.
(Hallgr. Pétursson.)
Kveðja til mömmu,
Heiða.
Okkar bestu minningar úr
bernsku tilheyra allar ömmu,
Nonna, Heiðu, Bræðraborg og Þórs-
höfn. Að koma til þeirra var alltaf
ævintýri og alltaf upplifði maður
eitthvað nýtt og spennandi. Við mun-
um ömmu í kjól með svuntu í eldhús-
inu, Nonna í klossum að gera að net-
um eða salta í tunnur, Heiðu í
heiðursætinu í eldhúsinu með dúkk-
una sína sem orðin var hárlaus af
mikilli og stöðugri notkun hárbursta.
Það voru ófá gullkornin sem læddust
úr hennar horni.
Ekkert var sennilega skemmti-
legra en að fá Heiðu út að leika sér,
þá helst í fótbolta. Þá var mikið fjör
og mikið gaman. Það tókst reyndar
ekki oft að fá hana út þrátt fyrir mik-
ið suð okkar systra. Mikið var líka
spennandi þegar Nonni bauð okkur í
bíltúr í jeppanum. Þá sátum við hvor
á sinni dekkjarhlífinni og hossuð-
umst yfirleitt niður að kaupfélagi þar
sem Nonni keypti handa okkur
tyggjó. Ekki ónýtt það. Eða þegar
amma leiddi okkur út í mjólkurbú
þar sem hún sótti skyr í pokum og
stundum mjólk í stóran mjólkur-
brúsa þar sem hún fékk aðstoð hjá
okkur við að bera það heim. Við héld-
um mikið til bara í eldhúsinu hjá
ömmu. Þar var hjarta hússins. Hún
malaði sitt kaffi sjálf og það kom fyr-
ir að við fengum það ábyrgðarmikla
hlutverk að mala kaffi fyrir ömmu og
þá kom maður sér vel fyrir undir eld-
húsborði með kaffikvörnina góðu og
malaði kaffi af miklum móð fyrir
ömmu. Hún átti líka alltaf steiktar
kleinur og parta svokallaða og „út-
lenskt“ kex í áldósum, ekki ósvipuð-
um Macintosh-dósunum. Heitur
matur var fastur liður í hádeginu og
um eittleytið var amma byrjuð að
skipuleggja kvöldmatinn. Svo var að
sjálfsögðu setið og snætt og spjallað.
Þá átti Heiða það til, að halda því
fram eftir að hún hafði lokið sinni
máltíð, að það þyrfti ekki að vaska
hennar disk upp þar sem hún væri
búin að sleikja hann svo vel og vand-
lega! Stundum fórum við í sendiferð-
ir fyrir ömmu til Möggu og Snorra
og þá þræddum við stíga á milli húsa
þar til við komum að Bergi. Þar
fengum við eitthvert góðgæti fyrir
viðvikið og síðan voru stígarnir
þræddir til baka. Bak við Bræðra-
borg hafði Nonni af sinni natni smíð-
að tvær rólur fyrir okkur systur. Það
var mikið fútt þegar við vorum að
róla, að róla nógu hátt og horfa niður
þá blasti sjórinn við undir okkur. Það
hafa sennilega ekki allir krakkar
getað státað af slíkum og þvílíkum
rólum! Þetta voru áhyggjulausar og
yndislegar stundir. Svo var það árið
1980 að mæðgurnar lögðu land undir
fót og fluttu suður. Amma í Mjóu-
hlíðina og Heiða á Kópavogshæli.
Árið 1987 dó Nonni, þá var erfitt fyr-
ir ömmu að koma aftur að Bræðra-
borg. Það hefur verið tómlegt um að
litast þegar Nonni var ekki lengur til
staðar. Amma fór allra sinna ferða
innanbæjar fótgangandi þrátt fyrir
að vera farin að missa sjón vegna
gláku, þangað til hún lenti í slæmu
bílslysi 1988 þegar ekið var á hana
þar sem hún fór gangandi yfir
Miklubrautina. Hún var illa brotin,
sérstaklega á öðrum fæti, og náði
hún sér aldrei fyllilega. Stuttu eftir
það, eða 1989, flutti hún síðan inn á
dvalarheimili aldraðra að Norður-
brún 1. Aldrei brotnaði andi ömmu,
þótt mikið gengi á. Hún var alltaf
jafn lífsglöð og létt og sýndi það sig
best síðustu þrjár vikurnar þegar
hún lá á spítala þar sem hún fór á
kostum. Hún var mikið hrifin af
langömmubörnunum sínum sex,
Birki söngvara sem hafði svo hátt,
Jóni Trausta sem hún kallaði að
sjálfsögðu alltaf Trausta, Andra fim-
leikastrák, Sóleyju sundstelpu, Egg-
erti og Mikael með skrýtna nafnið.
Langömmu verður sárt saknað.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti,
þá auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer.
Þó þú sért horfin úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð.
Þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sig.)
Amma náði að kveðja okkur með
góðum orðum áður en hún fór og er
það okkur mikils virði.
Þar til við hittumst á ný,
Helen og Hrund.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast
þér.
(Ingibj. Sig.)
Með nokkrum orðum vil ég kveðja
hana Dísu ömmu mína. Það voru for-
réttindi að eiga ömmu eins og hana,
sem alltaf vakti yfir velferð minni og
hafði óslökkvandi áhuga á öllu því
sem ég tók mér fyrir hendur. Hún
var hlý og hún var notaleg og hún
var alltaf hress og kát. Í mínum huga
eru bara góðar minningar sem tengj-
ast ömmu Dísu og ég hlakka til að
hitta hana aftur, einhvers staðar,
einhvern tímann.
Blessuð sé minning ömmu Dísu.
Heiðdís.
Legg ég nú bæði líf og önd,
ljúfi Jesús, í þína hönd,
síðast þegar ég sofna fer
sitji Guðs englar yfir mér
(H. Pétursson.)
Það er ótrúlegt að hún Dísa
langamma okkar sé farin frá öllum.
Hún var góð við alla sem hún sá. Hún
var skemmtileg og fyndin. Hún
leyfði okkur alltaf að heyra jólalag úr
spiladósinni sinni þegar við komum
til hennar á jólunum. Bara að hún
væri á jörðinni hjá okkur og væri
aldrei veik.
Ég veit að hún er glöð hjá fjöl-
skyldunni sinni uppi hjá Guði. Ég
veit að hún brosir þar.
Hún kallaði Birki bróður minn
alltaf söngvara, hann öskraði svo
hátt þegar hann var lítill. Hún mundi
aldrei nafnið á Mikael litla bróður,
henni fannst það alltaf svo skrýtið,
en hún vissi allt um mig.
Hún gaf okkur kökur og fleira og
fleira. Hún var best.
En nú er hún hjá Guði.
ÞÓRDÍS
LÁRUSDÓTTIR
7 

! !
,
!  .
$8# =+ %
< 
*
 $  6 '
  (1 
*

  (. //

! 
 *$  !
 
 
#$
$% %4 
1   
4
 !  
, " !   ; 1   
  !  

   
2 2 
2 2 2 )
;
    % ,
 *   %
 
 

!

! !
8 # #+
;**  2B
/"  2!!)
 %$  
/ $    -
2 2 
2 2 2 )
8!
*
  (2<(=*
$07;>07;&9>0,
08&9>! *
 *$


 ')
$
9>

 )
 
  $#
*-6/)=# 3@


 '8 C6 !

6 !
 
"
() 
*


 
  0,
  $  (1 
*

  (. //

=
5 =
5
 =
5  -=
5
5=
5  - %%=
5 )
Elsku amma mín er horfin frá
okkur eftir langa lífdaga. Ég held
að hún hafi verið hálffegin að fá að
fara, enda vissi hún að afi og öll
systkini hennar biðu og tækju á
móti henni. Við sem eftir lifum
eigum samt eftir að sakna hennar
mikið. Amma var kona með mikinn
og sterkan persónuleika. Ég er
mjög fegin að hafa líka fengið að
kynnast henni eftir að ég fullorðn-
aðist. Þá gerði ég mér grein fyrir
hversu margbrotin persóna amma
var og hugsa ég að hún hefði orðið
góð fyrirmynd einhverrar skáld-
sagnapersónu. Amma átti ekki
mikla skólagöngu að baki en hún
mat þeim mun meira þann stutta
tíma sem hún gekk í barnaskólann
á Svalbarðsströnd. Henni varð tíð-
rætt um kennslukonuna, frú Sig-
ríði, og var greinilegt að hún bar
mikla virðingu fyrir henni. Enda
var amma greind kona og lærði
mikið á sinni löngu lífsgöngu.
SIGRÍÐUR
GUÐNADÓTTIR
✝ Sigríður Guðna-dóttir fæddist að
Melaheimi á Sval-
barðsströnd 26.
september 1904.
Hún lést á Dvalar-
heimilinu Hlíð á Ak-
ureyri 19. október
síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
Indíana Kristjáns-
dóttir og Guðni
Bjarnason. Systkini
hennar voru Birna,
Þóra Septína, Einar,
Októ og Garðar,
sem öll eru látin.
Sigríður giftist Þorsteini Sigur-
björnssyni frá Fagrabæ í Grýtu-
bakkahreppi, f. 1905, d. 1994.
Þau hófu búskap í Fagrabæ en
bjuggu lengst af í Norðurgötu 44
á Akureyri. Þau eignuðust fjögur
börn, Björgu, sem dó ung, Agn-
ar, sem býr í Bárðardal, Ástu
Björgu og Guðbjörn, sem búa á
Akureyri.
Útför Sigríðar fór fram frá
Akureyrarkirkju mánudaginn 29.
október.
Einkum var það sök-
um þess að hún var
sjómannskona og
þurfti mikið að sjá ein
og óstudd um heimilið
með öllu sem því til-
heyrði.
Minningar mínar
um ömmu eru þó mest
tengdar eldhúsinu
hennar og matargerð.
Eftir að ég fór að
dvelja langdvölum er-
lendis kemur það
stundum fyrir að mig
grípur áköf heimþrá.
Þessi heimþrá er
stundum tengd íslensku sumri og
gróðurilmi en oftar en ekki er hún
líka tengd pönnukökuilmi í eldhús-
inu hennar ömmu og mjólkurgraut
á laugardögum. Amma var meist-
ari í pönnukökubakstri og hef ég
hvergi borðað þynnri og bragð-
betri pönnukökur en þær sem
amma gerði. Margt annað kemur
upp í hugann í sambandi við mat-
argerð; kleinur og soðið brauð,
heitt súkkulaði með rjóma á tylli-
dögum, sláturgerð þar sem við
amma sáum um að hræra og
blanda og svo margt, margt fleira
sem ég mun geyma í minningunni
um hana ömmu mína.
Við systurnar vorum sennilega
mest hjá afa og ömmu í Norður-
götunni af öllum barnabörnunum
og munum við um aldur og ævi
búa að þeirri hlýju og kærleika,
sem þar ríkti.
Takk fyrir, elsku amma og afi,
vonandi eruð þið nú sameinuð á
ný.
Drífa Björk.
Elsku mamma, pabbi, Sigga og
öll fjölskyldan okkar. Við erum hjá
ykkur í anda, jafnvel þó að við get-
um ekki verið viðstödd hinstu
kveðjustund ömmu og langömmu.
Þann mismikla en dýrmæta tíma
sem við eyddum með henni geym-
um við alltaf sem dýrmæta minn-
ingu í hjarta okkar.
Ykkar
Drífa, Zoran og Aleksandar.
Handrit afmælis- og minningargreina skulu vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett. Sé
handrit tölvusett er æskilegt, að disklingur fylgi útprentuninni. Senda má greinar til blaðsins
í bréfsíma 569 1115, eða á netfang þess (minning@mbl.is). Nauðsynlegt er, að símanúmer höf-
undar/sendanda fylgi. Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum. Það eru vinsamleg tilmæli
að lengd greina fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðallínubil og hæfilega línulengd — eða
2.200slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.