Morgunblaðið - 18.11.2001, Blaðsíða 56

FÓLK Í FRÉTTUM
56 SUNNUDAGUR 18. NÓVEMBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ
NÝJASTA STJÖRNUPARIÐ í
draumaborginni Hollywood
kemur trúlega flestum
spánskt fyrir sjónir en þau
Eminem og Kim Basinger
hafa sést stinga saman nefjum
að undanförnu.
Rapparinn og leikkonan
kynntust við tökur á kvik-
myndinni The Untitled
Detroit Project sem er byggð
á ævi Eminem.
Það vekur óneitanlega at-
hygli að Basinger fer í mynd-
inni með hlutverk móður Em-
inem enda er aldursmunurinn
á þeim hartnær tveir áratug-
ir.
Basinger, sem nýlega
skildi við eiginmann sinn,
Alec Baldwin, var að sögn
upptekin af aldursmuninum í
fyrstu en hefur þó ákveðið að
láta það ekki á sig fá.
Eminem hefur verið
þekktur fyrir að rappa um
ósætti við eiginkonu sína,
dóttur sína eða (að hans eigin
sögn) sína vanhæfu móður.
Þá er bara að bíða og sjá
hvort hann telji tilefni til að
semja brag um Basinger.
Eminem +
Kim Basinger
Reuters
einn látnir hæfa sínum tilgangi. Þeir
eru þó hvorki betri né verri en það
sem tíðkast innan þessarar tónlistar.
Svona eiga textarnir einfaldlega að
vera.
Hljómur er vel unninn, kristaltær
og feitur en að vísu stundum ofhlað-
inn.
Svala, það er hún sjálf, hefur
margt til brunns að bera og gæti
hæglega náð góðum árangri í þessum
poppgeira. Hún er með góða, kyn-
þokkafulla og sterka rödd sem hún
getur beitt bæði af krafti og næmi.
Hún virðist jafnvíg á ballöður og stuð
og sýnir fjölhæfni. Það má vel greina
að hún tekur t.a.m. sveitasöngkonur
eins og Dolly Parton inn í myndina er
hún syngur, sem sýnir að Svala er
ansi glúrinn listamaður.
Því er það meinlegur galli að hér er
að finna lög sem eru hreint ekki nógu
góð og lítið sem Svala getur gert til
að blása lífi í þau.
Stelpan hefur útlitið með sér; þetta
er föngulegasta stúlka, brosir fallega
og því furðulegt að ekki skuli notast
meira við það í allri ímyndarvinnu.
Þess í stað er í flestum tilfellum keyrt
inn á alvarlegu – en þó tælandi –
dívuímyndina, nokkuð sem fer henni
ekki jafn vel.
Ef tekið er tillit til alls þess sem
búið er að leggja í þessa útgáfu gerir
umslagið mann orðlausan. Það eitt
getur hæglega gengið frá plötunni og
möguleikum hennar á að ná til eyrna
fólksins. Umslagshönnunin er væg-
ast sagt slæm, letrið er út í hróa og
pakkinn í heild fráhrindandi. Stór-
skrýtið verður að segjast.
Þetta er langt í frá gallalaus plata
þótt hún sé vissulega gædd ýmsum
kostum. Framan af hljómar platan
sem ágæta vel heppnað skref inn á
þennan markað en plottið glatast í
síðari hálfleik. Vonandi reynast kost-
ir plötunnar gott veganesti og vegvís-
ir fyrir næstu plötu og menn verði
vakandi fyrir því hvaða ágalla þarf að
sníða af fyrir næstu tilraun.
sjarma en „This Is How I Like It“ er
svo gott sem steindautt.
Því miður heldur þetta áfram
svona. „Strong Enough“ er t.d. því
sem næst andvana fætt. Klykkt er út
með ballöðunni „Lay Your Hands“
sem nær þó að loka plötunni snyrti-
lega. Hugljúf og næsta margræð og
þar fær rödd Svölu að njóta sín.
Á The Real Me er á engan hátt
reynt að þróa formið (eins og Britney
Spears gerir t.d. í laginu „I’m A Slave
4 U“ sem er opnunarlag nýjustu
plötu hennar, Britney) og það er gott
og blessað. Ég legg á það skýra
áherslu að hér ekki verið að setja
samasemmerki á milli tilraunastarf-
semi og góðrar tónlistar. Nægir að
nefna afbragðsskífur eins og The
Heat með Toni Braxton, Never Say
Never með Brandy og Christina
Aguilera með Christina Aguilera sem
gott dæmi um vel heppnaðar popp-
skífur sem sigla hinn örugga megin-
straum.
The Real Me gerir það sama en er í
heild nokkuð ójöfn. Sérstaklega hef-
ur maður á tilfinningunni að helstu
tromp séu sett út í blábyrjun og líður
platan fyrir það. Fyrri helmingurinn
stendur sína plikt bara nokkuð vel en
sá síðari er meira og minna heillum
horfinn. Frábærir, mjög grípandi
smellir í bland við ansi kauðslegt
miðjumoð. Hér er góður slatti af
„sparsli“ og fyllingum sem er svo
sem engin nýlunda í þessum fræðum,
þetta einkennir til dæmis tvær fyrstu
plötur Britney Spears.
Hér er leitast við að hafa allar klær
úti og passað að fara aldrei of langt
frá miðju. Það má ljóst vera að hér er
herjað á mjög ákveðinn markað og
því reynt að passa upp á að vopna-
búrið sé vel birgt af réttu tólunum.
Það er eins og það sé verið að reyna
að brúa bil táningapopps og „þrosk-
aðs“ popps sem fletur plötuna dálítið
út, gerir hana stefnulausa og sér-
kennalausa.
Vegna þessa er því oft farið full-
varlega í lagasmíðum. Textarnir eru
t.a.m. klisjukennt moð og allir sem Arnar Eggert Thoroddsen
Svala
The Real Me
Skífan/Priority Records
The Real Me, geisla-
diskur Svölu. Svala
flytur ásamt ýmsum
hljóðfæraleikurum.
Lög eftir A. Bagge,
A. Birgisson, S.
Björgvinsdóttur, J.
Elofsson, K. Gold, M.
Denne, I. Morrow, J.
McCormack, J.
McLaughlin, S. Migl-
iore, R. Watson, H.
Mason Jnr, B. Gilderman,
Jive, Dave Katz, W. Sela, A.
Romdhane, J. LaRossi, S.
Diamond, N. Mitchell og T.
Hardwell. Umsjón með fram-
kvæmdum og framleiðslu var í
höndum Steinars Berg Ísleifs-
sonar og Mikes Regens. 54,01
mínútur.
HANN var langur … langur, að-
dragandinn að þessari plötu. Um er
að ræða fyrstu breiðskífu Svölu
(Björgvinsdóttur), plötu sem fyrst
var farið að tala um fyrir fjórum ár-
um. Útgáfudögum hefur síðan verið
velt fram og til baka, og ekki síst tón-
smíðum og hljómi, sem hefur víst
verið uppfærður oftar en einu sinni.
Eins og sést hér að ofan kemur svo
fjöldi færra lagasmiða að plötunni og
í raun hefur ekkert verið til sparað
til að gera þessa plötu að veruleika.
Tónlistarlega fer platan nokkuð
víða. Leitað er fanga í ýmsum popp-
geirum sem hvað mestra vinsælda
njóta um þessar mundir; táninga-
poppi (Britney Spears, Christina
Aguilera o.s.frv. Meira að segja ýjað
að sveitum eins og A*Teens), dívu-
poppi (Mariah Carey, Celine Dion
t.d.) og R og B (þó ekki í eins miklum
mæli og tveimur hinum fyrrnefndu)
svo nefndir séu þeir augljósustu.
Við skulum skoða útfærsluna á
þessari nálgun með því að athuga
einstök lög.
Platan byrjar af miklum krafti
með titillaginu. Einhvers konar
poppað R og B þar sem öllum réttu
meðulunum er beitt. „Cher“-brellan
á röddina og hreint ómótstæðilegur
krókur. Fullkomið popplag sem
virkar við hverja hlustun. Næsta lag
á eftir, „Falling“, er enn betra og
hiklaust besta smíð plötunnar. Hér
er dívupoppið í forgrunni (manni
dettur sérstaklega Carey í hug), með
svona nettum Disney-anda yfir.
Stemmningin er svo brotin upp með
frekar slöppu tökulagi, „You To Me
Are Everything“ (upprunalega flutt
af bresku diskópoppurunum The
Real Thing (’76)).
Sveigt er upp á við í næstu tveim-
ur lögum. „Close To You“ er hin
þekkilegasta ballaða og „All About
You“ er mjög vel heppnað stuðlag í
Spears/Aguilera-stílnum.
Sjötta lagið er afar merkilegt.
„Wonder Of My World“ er öfga-
kennd kraftballaða sem kallar fram
brosviprur, slíkt er óhófið. Disney-
teiknimyndirnar koma upp í hugann,
kór hefur upp raust sína og drama-
tískt uppbrot með yfirgnæfandi
trommuslögum í stíl við það besta/
versta á níunda áratugnum gerir
þetta lag að „kits“-perlu (e. „kitsch“,
hugtak yfir list sem þykir gervileg,
eins konar listlíki). Lagið festist auð-
veldlega í hausnum og manni þykir á
einhvern undarlegan hátt vænt um
það.
Eftir þennan hápunkt fer að halla
nokkuð undan fæti, eiginlega veru-
lega. „This Is How I Like It“, „Love
Me, Love Me Not“, „True Love“ og
„Count To Four“ hljóma eins og þau
hafi verið samin í einni striklotu fyrir
hádegi. „Love Me, Love Me Not“
býr reyndar yfir ruslaralegum stuð-
Ert þetta þú
… Svala?
Tónlist