Morgunblaðið - 25.11.2001, Side 16

16 B SUNNUDAGUR 25. NÓVEMBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ
ferðalög
Hver er eft-
irminnilegasta
ferðin þín?
Ég fór til Moskvu núna
í nóvember með ferða-
klúbbi þrennra hjóna
sem ég hef verið félagi
í í um 12 ár. Við höfum
farið í borgarferðir vítt
og breitt um heiminn. Í hvert skipti er einn valinn borgarstjóri og ræð-
ur hann hvert ferðinni er heitið og skipuleggur ferðina. Í þetta sinn
var ég borgarstjóri og héldu margir að ég væri orðin eitthvað skrýtin
þegar ég valdi að fara til Moskvu og það í nóvember. En ég stóð fast
við þessa ákvörðun.
Hvað kom mest á óvart?
Ég bjóst satt að segja við að sjá gamlar konur í vatteruðum kápum
með klúta á höfði í biðröðum úti um alla borg. En það var öðru nær. Í
mínum huga er Moskva stórkostleg borg með fallegum byggingum og
götum og þar sem við fórum um var ákaflega snyrtilegt. Fólkið á göt-
unum var glæsilega klætt. Konur oft í síðum kápum með loðkraga eða
síðum leðurkápum og leðurstígvélum og karlarnir í síðum frökkum
eða leðurfrökkum. Ég hef heimsótt margar borgir að vetri til og
hvergi séð eins fallega klætt fólk. Ég geri mér samt grein fyrir að
margt fólk í Moskvu býr við örbirgð, en við sáum það ekki á ferðum
okkar um borgina.
Hvernig var gistingin?
Við gistum á Hótel Arbat sem var í eigu kommúnistaflokksins á sínum
tíma. Ég valdi þetta hótel sérstaklega til þess að reyna að komast sem
næst andrúmsloftinu í borginni því hún er orðin mjög vestræn á síð-
ustu árum. Hótelið var mjög gott og starfsfólkið einnig. Staðsetningin
var einnig góð því stutt var fyrir okkur að komast á aðalgöngugötuna,
Ulitsa Arbat. Þá var einnig stutt að fara til Kreml og á Rauða torgið.
Hvernig var maturinn?
Allur matur sem við fengum var mjög góður. Ég hafði fengið Hauk
Hauksson, sem býr í borginni, í lið með mér því mig langaði til að fá
að smakka rússneskan mat. Hann kom okkur inn í einkaklúbb þar sem
við fengum marga kalda rússneska rétti, meðal annars kavíar og blini.
En fjölmargt annað var á borðum og minnti margt mig á þorramatinn
okkar. Þá fengum við líka nautatungu, reyktan fisk og reykt kjöt og
mér kom á óvart hvað þetta var allt bragðgott. Við fórum líka að
borða á veitingahúsinu Samovar sem er svona venjulegt veitingahús
með alls konar réttum sem við erum vön, svo sem steikum, andakjöti
og fleiru, en maturinn þar var mjög fínn. Fjölbreytnin er orðin mikil í
Moskvu og fyrsta kvöldið fengum við okkur til dæmis bara pítsu því
við komum svo seint til borgarinnar.
Hver var helsta dægradvölin?
Við fórum í útsýnisferð, en Íslendingurinn sem ég nefndi áðan útveg-
aði okkur litla rútu til fararinnar. Einnig prófuðum við að fara í spilavíti
þar sem ein konan úr hópnum vann dágóða upphæð. Þetta voru rúbl-
ur sem ekki má fara með úr landi svo hinir ferðafélagarnir fengu lán-
að hjá viðkomandi og svo var bara að eyða afganginum. Við fórum
einnig í Bolshoj-leikhúsið og sáum óperuna Boris Gudunov.
Er gott að versla í Moskvu?
Ég get nú varla sagt það. Þó er hægt að fá föt á svipuðu verði og hér
heima. Ef fólk hefur áhuga á að kaupa rússneska hluti eru þeir á
sanngjörnu verði. Við fórum reyndar í GUM-verslunarmiðstöðina en
þar er verðlag svimandi hátt. Ég mátaði mjög fallegan gallajakka sem
var fóðraður með kanínuskinni og með loðkraga úr refaskinni og kost-
aði hann litlar 150.000 krónur. Flíkur fóru alveg upp í 200.000 krónur
og vel það.
Mundir þú mæla með svona ferð?
Alveg hiklaust. En það þarf að undirbúa ferðina mjög vel. Í fyrsta lagi
þarf að sækja um vegabréfsáritun með löngum fyrirvara. Við flugum
með Flugleiðum til Stokkhólms og þaðan með SAS til Moskvu. Á
heimleiðinni fórum við um Kaupmannahöfn. Allar upplýsingar er hægt
að fá á Netinu, til dæmis með því að leita að Moscow, en bestu upp-
lýsingarnar er í raun að fá í hvítu ferðahandbókinni um Moskvu frá
Eywitness sem fæst í bókaverslunum. Einnig ber að hafa í huga að
einhver kunnátta í rússneska
stafrófinu er nauðsynleg því
enskukunnátta er ekki mikil.
Starfsfólk hótelsins skrifaði
gjarnan áfangastaði okkar á
miða á rússnesku sem við gát-
um afhent leigubílstjórunum.
Svo fundum við leigubílstjóra
sem talaði ensku og pönt-
uðum hann og félaga hans
eftir það.
Flest kom á
óvart í Moskvu
Hrafnhildur Sigurð-
ardóttir, grafískur
hönnuður, er ný-
komin heim úr eft-
irminnilegri ferð til
Moskvu. Borgin var
allt öðruvísi en hún
hafði búist við og
flest sem fyrir augu
bar kom á óvart.
Hvaðan ertu að koma?
KOMIÐ er fram yfir miðjan dag og
tapasbarirnir orðnir fullir af fólki.
Það er sunnudagur og ferðinni er
heitið á nautaat, hina umdeildu þjóð-
aríþrótt Spánverja suður í Andalús-
íu. Þjóðaríþrótt er þó kannski ekki
réttnefni á viðburðinum, því að í um-
fjöllun blaðanna daginn áður var
ekki fjallað um nautaatið á íþrótta-
síðunum, heldur á menningarsíðun-
um. Nautaat er umdeilt. Í huga
margra er erfitt að fella sig við að
það teljist skemmtun að eyða nærri
hálftíma í að drepa nautið. Það sé
ekkert annað en ill og ómannúleg
meðferð á dýrum. Aðrir benda á að
nautaat sé aldagömul hefð samofin
þjóðarvitund Spánverja. Að auki séu
nautin alin við bestu hugsanleg skil-
yrði í 2–3 ár, sérstaklega til að taka
þátt í atinu. Aðbúnaður slíkra nauta,
toro bravo, sé allt annar og betri en í
hefðbundinni nautgriparækt. Þar að
auki séu þau síðan drepin í einvígi
þar sem líf nautabanans er lagt undir
og að síðustu endi kjötið á markaði.
En þrátt fyrir að nautaatið sé um-
deilt eru vinsældir þess óumdeilan-
legar og aðsókn jafnan mikil.
Við vorum búin að verða okkur úti
um þokkaleg sæti á nautaat í litlum
hring skammt utan við borgina Se-
villa. Þetta var snemma vors, áður en
hið eiginlega nautaatstímabil byrjar
í Sevilla. Svona öt eru kölluð novedil-
las en þar koma oft fram þekktir
nautabanar til þess að hita upp fyrir
aðaltímabilið, auk þess sem minna
þekktir menn úr viðkomandi þorpi fá
að spreyta sig. Á dagskrá voru
nokkrir nautabanar og ætlunin að
þeir myndu fella samtals 8 naut
þennan sólríka sunnudagseftirmið-
dag. Það er hefðbundinn tími fyrir
nautaat, en þá er brennandi sólin far-
in á lækka á lofti. Nafn bókar Ernest
Hemingway, Dauðinn um nónbil
(Death in the Afternoon) þar sem
hann lýsir nautaati á Spáni er ein-
mitt skírskotun til tímasetningarinn-
ar. Bókin er afar góður leiðarvísir að
því sem fram fer og gagnleg lesning
til þess að skilja gang mála í hringn-
um. Í nágrenni nautaatshringja eru
jafnan fjölmargir tapasbarir þar sem
segja má að fyrsti kafli nautaatsins
fari fram. Barirnir fyllast af fólki
nokkru áður en atið hefst. Þar er ver-
ið að spá í dagsform nautabananna,
hvaða nauti eigi að etja gegn þeim og
aðra slíka hluti, ásamt því að fá sér
hressingu. Við lentum til að mynda í
miðjum samræðum um hornstýfingu
nautanna. Sá siður var tekinn upp
fyrir nokkrum áratugum að snyrta
horn nautanna þannig að þau séu
ekki eins hvöss og haf þeirra minna.
Þetta var gert af öryggisástæðum
fyrir nautabanana. Um þetta voru
viðmælendur okkar á barnum ekki
sammála. Sumum fannst þetta vera
sjálfsagt til að minnka hættu á slys-
um en öðrum fannst þarna verið að
gera leikinn ójafnan. Möguleikar
nautsins að stanga af sér nautaban-
ann væru minni. Eftir nokkrar sneið-
ar af Jamon-skinku ásamt ljúffengu
Tio Pepe fino sérríi á tapasbarnum
var klukkan farin að nálgast sex og
tímabært að fara í hringinn.
Einn þekktasti nautabani Spánar
Stemmningin var orðin góð á pöll-
unum þegar við komum þangað og
atið að hefjast. Nautaat er flókið fyr-
irbæri. Nautið og nautabaninn eru
auðvitað aðalpersónurnar, en að auki
taka fjöldamargir aðstoðarmenn
þátt í atinu. Gegna þeir mismunandi
hlutverkum við að þreyta nautið og
veikja, meðal annars með því að
særa það í hnakkavöðvana. Fyrstur
á dagskrá var nautabaninn Enrique
Ponce, sem er í dag einn þekktasti
nautabani Spánar. Gerði nautið
ítrekaðar atlögur að honum, en hann
sýndi snilli sína með því að smjúga
naumlega undan með úthugsuðum
hreyfingum. Þannig minnti hann oft
mest á listdansara og því nær sem
hann straukst við nautið, því hærra
¡olé! hrópuðu áhorfendurnir. Þegar
nautið virtist aðframkomið stillti
Enrique sér upp fyrir banastunguna.
Hann stóð teinréttur með sverðið
hátt á lofti andspænis nautinu, sem
drúpti höfði helsært vegna þess sem
á undan var gengið. Síðan keyrði
hann sverðið á kaf ofan í hnakka
nautsins. Segja sumir að banastung-
an skilji á milli góðs og slæms nauta-
bana. Takist honum ekki að drepa
nautið í einni stungu er yfirleitt pú-
að. Okkar maður gerði þetta hins
vegar einstaklega snyrtilega, ein
stunga og nautið lyppaðist niður
steindautt. Nautshræið var síðan
dregið í snarheitum út úr hringnum.
Þegar búið var að losna við hræið
gekk Enrique Ponce nautabani sig-
urhring og tók við fagnaðarlátum
áhorfenda. Síðan hófst nýtt at með
nýju nauti og öðrum nautabana.
Jón Geir Pétursson og Kristín Lóa Ólafsdóttir fjalla
um hina umdeildu þjóðaríþrótt á Suður-Spáni
Illmennska eða
aldagömul hefð
Enrique Ponce nautabani drepur eitt nautið með snöggri banastungu, en Ponce
er einn sá þekktasti í sinni grein á Spáni.
Hotel Arbat
Plotnikov Pereulok 12
Moskva
Sími: 244 7635.
Samovar
13 Myasnitskaya Ulitsa
Moskva
Sími: 921 4688
Tenglar: Þeir sem eru áhuga-
samir um nautaat ættu að
skoða þessar vefsíður: http://
www.torosensevilla.com
http://mundo-taurino.org/
Þessar síður eru með miklu af
upplýsingum um nautaat. Þar
er einnig að finna dagskrá nau-
taata á Spáni.
LESTARSTÖÐVAR neðanjarðar í
Madrid eru ekki eins og fólk á að
venjast, segir Antor Travelguide.
Hægt er að sækja listviðburði,
hlusta á tónleika eða horfa á ballett-
eða danssýningar neðanjarðar, sem
mun hafa notið mikillar hylli meðal
farþega í fyrra. Sýnd voru verk eftir
Picasso, Juan Gris og Chillida og
efnt til mikillar tónlistarhátíðar, svo
eitthvað sé nefnt. Auk þess að njóta
menningarviðburða geta lestarf-
arþegar þjálfað skrokkinn meðan
þeir bíða eftir fari, sýnist
þeim svo, segir Antor enn-
fremur, því Nike hefur sett
upp líkamsræktarmiðstöð á
Ciudad Universitaria-
viðkomustöðinni þar sem
aðgangur er ókeypis. Meðal
þess sem hægt er að leggja
stund á er þolfimi, tai-chi og
suður-amerískir dansar.
Loks er þess getið að frá og
með árinu 2003 geta far-
þegar nýtt neðanjarðarlest-
ina til þess að komast út á
flugvöll án þess að þurfa að
skipta þrisvar um lest. Einnig verð-
ur hægt að innrita farangur á lest-
arstöðvunum í stað þess að þurfa
að burðast með hann í lestina og
alla leið út á flugvöll, segir loks.
Listviðburðir
og leikfimi
á lestarstöðv-
um í Madrid
Ljósmyndir/Jón Geir