Morgunblaðið - 05.04.2004, Qupperneq 26

MINNINGAR
26 MÁNUDAGUR 5. APRÍL 2004 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Guðný Péturs-dóttir fæddist á
Sauðárkróki 15.
mars 1927. Hún lést
á Landspítalanum
við Hringbraut
laugardaginn 27.
mars síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru hjónin Pétur
Jónsson, f. 20. júní
1891, d. 19. júní
1951 og Ólafía Sig-
urðardóttir, f. 30.
apríl 1898, d. 5. maí
1983. Pétur var son-
ur Jóns Jónssonar á
Kimbastöðum í Skagafirði og
konu hans Guðrúnar Eggerts-
dóttur frá Skefilsstöðum. Ólafía
var dóttir Sigurðar Ólafssonar á
Ketilseyri í Dýrafirði og konu
hans Dagbjartar Helgu Jónsdótt-
ur frá Læk í Dýrafirði.
Systkini Guðnýjar; Rafn Alex-
ander, f. 1918, d. 1997, maki Kar-
ólína Júlíusdóttir, látin; Guðrún,
1920, d. 2003, maki Guðgeir
Ólafsson, 1920, Sigrún Dagbjört,
f. 1921, maki Jóhann Kristjáns-
son, látinn; Björg, f. 1923, d.
2000, maki Jón Sigurðsson; El-
ínborg, f. 1925, maki Harold
Cassels, látinn; Olga, f. 1928, d.
1999, maki Bjarni Páll Thoraren-
sen; Ingibjörg, f. 1930, maki Jak-
ob Sigurðsson; Ingigerður, f.
1931, d. 1998, maki Sigmundur
1980 og eiga þau soninn Rafn
Ágúst, f. 27. júlí 2003, c) Pétur, f.
1. júlí 1988. 3) Ragnar Hilmir, f.
18. nóvember 1955, maki Ása
Linda Guðbjörnsdóttir f. 1. jan-
úar 1955. Börn þeirra, Guðbjörn
Hilmir, f. 24. maí 1985 og Guðný
Björg, f. 11. apríl 1990. Börn
Ragnars eru Anna Katrín, f. 10.
mars 1979, maki Vilhjálmur S.
Eiríksson, f. 5. desember 1977 og
Þorsteinn Lár, f. 9. september
1983. 4) Pétur Kristófer, f. 12.
apríl 1961, d. 11. febrúar 1980.
Guðný fór í fóstur 5 ára gömul
til Guðnýjar Jónsdóttur föður-
systur sinnar, f. 12. júní 1883, d.
19. júlí 1971 og eiginmanns henn-
ar Kristófers Grímssonar, f. 12.
apríl 1893, d. 13. nóvember 1969,
búsett í Sogahlíð í Reykjavík.
Þeirra synir eru ; 1) Helgi Mark-
ús, f. 9. ágúst 1918, maki, Anna
Jensdóttir, f. 14. júlí 1921, 2)
Haukur, f. 5. nóvember, maki
Halldóra Jónsdóttir f. 15. júní
1911, d. 18. júlí 1991 og 3) Björg-
vin, f. 20. maí 1921, maki, Krist-
rún Gottliebsdóttir, f. 22. nóv-
ember 1919.
Guðný stundaði nám í Laug-
arnesskóla, Flensborgarskóla og
lauk prófi frá Leiklistarskóla
Lárusar Pálssonar 1948. Hún
vann skrifstofustörf hjá Eggert
Claessen hrl. og starfaði sem
leikkona hjá Leikfélagi Reykja-
víkur í Iðnó. Þegar börnunum
fjölgaði hætti hún störfum utan
heimilis að mestu og helgaði sig
fjölskyldunni til dauðadags.
Útför Guðnýjar fer fram frá
Seltjarnarneskirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 13.30.
Magnússon; Edda, f.
1933, maki Reymond
Lemay; Hrafnhildur,
f. 1936, d. 1937;
Hrafnhildur Ester, f.
1939, maki Pétur
Pálmason, látinn;
Brynja, f. 1942, d.
1995, maki Guð-
mundur Ólafsson.
Guðný giftist 2.
janúar 1949 Ragnari
Ágústssyni, f. 12.
september 1926. For-
eldrar Ragnars voru
hjónin Ágúst Jóns-
son, f. 1897, d. 3.
október 1937 og Guðmunda
Ágústa Jónsdóttir, f. 19. ágúst
1901, d. 30. júní 1990 búsett á
Þingeyri við Dýrafjörð. Börn
Guðnýjar og Ragnars eru: 1)
Ágúst Aðalsteinn, f. 11. desem-
ber 1948, maki Katrín Pálsdóttir,
f. 14. júlí 1949, sonur þeirra er
Ragnar Árni, f. 14. mars 1989,
sonur Ágústar, Hrafn Aðalsteinn,
f. 14. janúar 1969, maki Joy
Chang, f. 2. mars 1973. 2) Rafn
Alexander, f. 26. október 1950,
maki Gunnlaug Lydia Thoraren-
sen, f. 4.júní 1956, börn þeirra, a)
Arnar Þór, f. 2. nóvember 1976,
maki Margrét Jóelsdóttir f. 13.
ágúst 1978 og eiga þau soninn
Pétur Orra, f. 8. júlí 2001, b)
Ragnar Oddur, f. 27. júní 1981,
maki Lilja Pálsdóttir, f. 11. júní
Það er mikil sorg í fjölskyldu okk-
ar. Minningar steyma fram.
Við höfðum mælt okkur mót fyrir
utan Þjóðarbókhlöðuna. Ég fylgdist
vel með hvað tímanum leið því að ég
vildi ekki láta hana bíða. Guðný kom
alltaf á réttum tíma, það gat maður
verið viss um. Þegar ég kom út úr
húsinu stóð hún fyrir utan og beið,
það var sól og bjart úti. Hún var
smart klædd eins og venjulega,
sportleg með hatt og létt í spori,
enda hafði hún æft og sýnt fimleika
með Ármanni þegar hún var ung en
brá sér stundum í jóga hin seinni ár.
„Klárt hjá þér að hafa samband,“
sagði hún. „Þetta var alveg í leiðinni
fyrir mig að koma við.“ Henni fannst
sjálfsagt að skutlast með mann ef
þurfti.
Hún brunaði af stað. Hún var
öruggur bílstjóri og var enga stund
á milli staða að manni fannst. Hún
var ánægð með nýja bensinn þeirra
Ragnars og sagðist njóta þess að
keyra hann.
Við höfum skutlast margar ferðir
saman í þau ár sem við höfum átt
samleið og einnig átt margar góðar
stundir saman með fjölskyldunni.
Minningar um þær geymum við hjá
okkur en síðustu ferð okkar og sam-
verustund í Þjóðleikhúsinu ætla ég
að rifja upp. Guðný naut þess að fara
í leikhús. Við höfum átt fasta miða í
Þjóðleikhúsið í mörg ár. Hún hafði
lag á því að gera þessar ferðir sér-
stakar vegna þess að hún undirbjó
okkur öll vel fyrir hverja sýningu.
Hún átti það til að koma með gögn
um sýningarnar sem við vorum að
fara að sjá. Ef við vorum ekki heima
þegar hún kom við þá stakk hún
plöggunum í gegnum blaðalúguna.
Svo hringdi hún og spurði hvort við
værum ekki búin að lesa það sem
hún hafði komið með.
Leikhúsferðirnar okkar og þessi
undirbúningur var engin tilviljun.
Guðný steig snemma á svið, var að-
eins 7 ára þegar hún stóð á sviði í
Gamlabíó og fór með barnaþuluna
„En hvað það var skrýtið“. Hún
hafði lært hana utanbókar.
Barnið fékk góða dóma fyrir
frammistöðuna.
Þegar hún var komin í Laugar-
nesskóla hreifst Jónas B. Jónsson
skólastjóri af því hversu vel hún las
upp og oft fékk hún það hlutverk að
fara á milli skólastofa og lesa upp
fyrir börnin, þegar þau voru að
borða nestið sitt.
Guðný var góður námsmaður og
var einum bekk á undan í skóla.
Hún nam leiklist í Leiklistarskóla
Lárusar Pálssonar og lauk þaðan
prófi árið 1948. Meðfram námi og að
því loknu lék hún hjá Leikfélagi
Reykjavíkur í Iðnó. Þegar börnun-
um fjölgaði fannst henni að hún gæti
ekki unnið utan heimilis og helgaði
sig heimilinu og fjölskyldu upp frá
því.
Síðasta leikhúsferðin okkar var
skemmtileg og Guðný var spennt að
sjá uppfærslu Baltasars Kormáks á
verki Hallgríms Helgasonar „Þetta
er allt að koma“.
Hún var búin að lesa sér vel til
eins og venjulega. Þekkti leikstjóra
og höfund verksins af fyrri verkum
þeirra. Hafði séð kvikmyndir Balt-
asars og lesið bækur Hallgríms.
Guðný gerði leikhúsferðirnar há-
tíðlegar vegna þess að hún klæddi
sig alltaf upp þegar hún fór í Þjóð-
leikhúsið. Skór og veski í stíl. Dragt
eða kjóll, eftir því á hvaða dögum
sýningar voru. Hárgreiðslan fín,
lakkaðar neglur í sama lit og varlit-
urinn. Hún var flott, dökkeygð og
nett kona, sem gat verið mjög harð-
ur gagnrýnandi.
Hún skemmti sér vel þetta kvöld.
Sagðist sjaldnast verða fyrir von-
brigðum með uppsetningar ungra
leikhúsmanna og þeim ætti að gefa
tækifæri, annars yrði engin
framþróun í listinni.
Blessuð sé minning Guðnýjar Pét-
ursdóttur.
Katrín Pálsdóttir.
… Nei, sjáið þið ,,camaro-inn“
strákar, vááá … og hvaða töffari er
á þessu? Æi þetta er Amma’ans
Hrafns. Einmitt, sagði ég stoltur, og
hún á líka kók í bauk, eigum við að
fara í heimsókn?
Það var einhver glaður töfrablær
yfir henni ömmu Gullu á Rauðalæk
20, þetta var öðurvísi amma. Hún
var glaðleg, ástrík kona sem sinnti
með stíl skipstjórahlutverki sínu í
landi, á meðan afi Ragnar þræddi
heimsins höf.
Þrátt fyrir að vera ein á báti á
meðan afi sinnti millilandasiglingun-
um þá hreinlega geislaði hún af
bjartsýni og lífsgleði. Mínar fyrstu
minningar af henni ömmu Gullu eru
af hafnarbakkanum í Sundahöfn
veifandi fagnandi til hans afa sem
var að koma úr enn einni langferð-
inni og var að leggjast að bryggju.
Það var alltaf óskaplega gaman að
koma í heimsókn til ömmu á Rauða-
læknum og uppgvötva heiminn í
gegnum lifrarkæfu frá Belgíu, app-
elsín frá Danmörku, Baby Ruth frá
Ameríku, loðpels frá Rússlandi og
spægipylsu frá Þýskalandi … Og á
meðan Baby Ruth súkkulaðið festist
í jöxlunum var hlustað með athygli á
skipafréttirnar: ,,Brúarfoss á ein-
hverjum gráðum vestur og einhverj-
um gráðum norður er væntanlegur
frá Norfolk til Reykjavíkur á morg-
unn“ … og þá færðist glaðlegt bros
yfir ömmu Gullu.
Nú í seinni tíð höfum við Joy átt
frábærar stundir með ömmu og afa í
Eiðismýrinni, í skemmtilegum og oft
á tíðum heimspekilegum umræðum.
Þar hefur kynslóðabilið fengið að
njóta sín og stutt í hláturinn. Í þess-
um skemmtilegu umræðum okkar
hefur byggst upp traust og vinskap-
ur sem varðveitt verður í minning-
unum.
Þær eru óteljandi minningarnar
sem streyma fram í hugann þegar
þessi stórkostlega kona og amma
hefur nú sagt skilið við okkur, í bili.
Mig dreymdi draum stuttu eftir
að amma Gulla lauk sinni jarðvist.
Hún var mætt við hringborðið í Eið-
ismýrinni og talaði heilmikið við
okkur Joy og afa. Hún var glaðari en
nokkru sinni og hún kvaddi okkur að
lokum og biður að heilsa öllum, í bili.
Hrafn Aðalsteinn Ágústsson.
Legg ég nú bæði líf og önd,
ljúfi Jesús, í þína hönd,
síðast þegar ég sofna fer
sitji Guðs englar yfir mér.
(Hallgrímur Pétursson.)
Enn og aftur sitjum við systur
saman, hnípnar og sorgmæddar er
við kveðjum ástkæra systur. Guðný
er sú áttunda úr stórum barnahópi
þeirra Péturs Jónssonar og Ólafíu
Sigurðardóttur frá Sauðárkróki,
sem kveður.
Okkur finnst nú nokkuð hart að
fjölskyldunni vegið, því að á sl. níu
árum hafa sjö af systkinunum látist,
og aðeins eru tæpir fimm mánuðir
síðan við stóðum yfir moldum einnar
úr hópnum.
Okkur er ljúft að minnast Gullu
systur, eins og við kölluðum hana.
Hún var vel gerð manneskja; glæsi-
leg, glaðvær og skemmtileg, einkar
hlý og gefandi kona. Gulla átti stór-
an vina- og kunningjahóp, sem þótti
gott að leita til hennar því hún var
einkar lagin við að gefa ráð og leysa
úr hvers manns vanda.
Að koma á hið glæsilega heimili
þeirra Gullu og Ragnars, og njóta
gestrisni þeirra hjóna var ævintýri
útaf fyrir sig, það geislaði af þeim
hjónum er gesti bar að garði, og fór
ekki framhjá neinum hversu sam-
hent þau voru í því að öllum liði vel í
návist þeirra. Þau voru bæði miklir
fagurkerar og voru vakandi fyrir því
að eignast fagra muni á ferðum sín-
um til annarra landa, en Ragnar
starfaði lengst af sem skipstjóri á
Fossum Eimskipafélagsins.
Það er öllum ljóst að starf sjó-
mannskonu er meira en venjulegt
húsmóðurstarf, því í fjarveru eigin-
manns hvílir allur heimilisrekstur og
uppeldi barna á hennar herðum, það
starf leysti Gulla af hendi með mik-
illi prýði, eins og allir vita er til
þekkja.
Allt hefur sinn tíma, en aldrei er
maður viðbúinn skyndilegum ást-
vinamissi; á augabragði er allt
breytt, öll áform og væntingar verða
að engu, og kærkomin stefnumót í
bænum, yfir ljúfum kaffsopa verða
ekki fleiri, og annar svipur verður
nú á tónleika- og leikhúsferðum þeg-
ar Gullu nýtur ekki lengur.
Elsku systir, nú að leiðarlokum
viljum við þakka þér fyrir allt sem
þú hefur fyrir okkur gert, og sam-
fylgdina í gegnum lífið, fullvissar um
að þeir sem gengnir eru taka vel á
móti þér. Vertu ætíð Guði falin.
Nú andar næturblær um bláa voga.
Við bleikan himin daprar stjörnur loga.
Og þar sem forðum vor í sefi söng
nú svífur vetrarnóttin dimm og löng.
Svo undarlega allir hlutir breytast.
Hve árin skipta svip og hjörtun þreytast.
Hve snemma daprast vorsins vígða bál.
Hve vínið dofnar ört á tímans skál.
Og þannig skal um eilíf áfram haldið,
unz einhverntíma fellur hinzta tjaldið.
(Tómas Guðmundsson.)
Við sendum þér, elsku Ragnar,
börnum ykkar og þeirra fjölskyldum
okkar innilegustu samúðarkveðjur.
Systurnar.
Þegar okkur barst andlátsfregn
Gullu frænku sóttu margar minn-
ingar á hugann frá þeim tíma er við
vorum ung í foreldrahúsum. Sam-
skipti foreldra okkar og þeirra Gullu
og Ragnars voru ætíð mikil og þegar
við komum til Reykjavíkur var oft
komið við á Flókagötunni eða á
Rauðalæknum. Heimsóknir til
þeirra hjóna voru ætíð spennandi og
við bræðurnir áttum mikil samskipti
við syni þeirra og náðum oft
skemmtilega saman, hvort heldur
leikið var heima hjá Gullu, staðið í
stríðsrekstri við vaska hópa drengja
á Klambratúninu eða síðar á græna
Fordinum.
Gulla frænka var sjómannskona
og Ragnar langdvölum að heiman.
Það hefur örugglega ekki alltaf verið
einfalt mál hjá frænku okkar að ala
upp fjóra stráka, halda þeim við efn-
ið og sinna þeim eins og góðri móður
sæmdi. En þetta gerði Gulla löngum
ein og leysti verkið af hendi með frá-
bærum hætti. Sjómannskonur á
þessum árum þurftu örugglega að
vera miklar kjark- og dugnaðar-
manneskjur, standa í öllu því sem
tveir tóku að sér öllu jöfnu við upp-
eldi og heimilisstjórn. Gulla var eins
og frænkur geta orðið bestar, hugs-
unarsöm um þarfir okkar, ljúf og
elskuleg en samt ákveðin þegar við
ásamt strákunum gerðumst full
uppivöðslusamir og ákafir í leikjum
okkar.
Við minnumst með mikilli ánægju
vetrarparts, þegar Júlíus bróðir var
í skóla í Reykjavík og dvaldi í góðu
yfirlæti á heimili þeirra Gullu og
Ragnars. Hann hefur oft talað um
þennan vetur og hefur alltaf verið
mjög þakklátur þeim hjónum fyrir.
Aftur lágu leiðir saman, þegar Pétur
og Ágúst og síðan Kjartan og Rafn
voru bekkjarfélagar á Núpsskóla og
áfram þróaðist frændsemin og vin-
áttan sem endast mun alla tíð. Þetta
er þessi sérstaka vinátta sem margir
hafa kynnst og tengir marga frænd-
ur en þarfnast ekki stöðugs sam-
bands frænda í milli. Ekki gleymum
við börn Rafns og Línu þeim stund-
um þegar Ragnar skipstjóri kom á
Akranes eða til Flateyrar á ein-
hverjum Eimskipafélags-fossinum
og Gulla stundum með. Þá var hátíð
í bæ og ekki skemmdi eftirvænting
okkar bræðranna því Ragnar færði
okkur alltaf eitthvað nýtt sem ekki
fékkst á Íslandi. Þetta eru góðar
minningar sem við eigum um hana
Gullu frænku og hennar fjölskyldu.
Við sendum ykkur, elsku Ragnar,
bræðurnir Ágúst, Rafn og Ragnar
yngri og fjölskyldum, okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Börn Rafns og Karólínu.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
(Valdim. Briem.)
Elsku Gulla mín, kæra vinkona,
þú ert farin frá okkur án nokkurs
fyrirvara. Ég og dætur mínar þökk-
um fyrir allar dýrmætar stundir.
Guð geymi þig og verndi.
Kæri Ragnar og fjölskylda, við
sendum ykkur innilegar samúðar-
kveðjur, megi góður Guð gefa ykkur
styrk á þessari erfiðu stundu.
Guðrún (Dúddý),
Kristín og Guðrún.
Góð vinkona mín Guðný Péturs-
dóttir er látin. Mér var brugðið þeg-
ar ég fékk fréttirnar. Kallið kom
með stuttum fyrirvara og öllum að
óvörum. Nú sit ég hér að skrifa
minningargrein með tárin í augun-
um og skil ekki ...
Mín fyrstu kynni af Gullu eru frá
GUÐNÝ
PÉTURSDÓTTIR
Elskulegir foreldrar okkar og móðir mín, tengdaforeldrar, afi og amma
MARGRÉT GUÐBRANDSDÓTTIR
og
GUÐMUNDUR EINAR SVEINSSON,
Furugrund 42,
Akranesi,
verða jarðsungin frá Akraneskirkju miðvikudaginn 7. apríl kl. 11.00.
Edda Guðmundsdóttir,
Einar Guðmundsson,
Dröfn Guðmundsdóttir,
Ægir Guðmundsson,
Bragi Antonsson,
tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn.