Tíminn Sunnudagsblað - 25.11.1962, Blaðsíða 19

Bergsfeinn Kristjánsson safnaði
FYNDNI OG fLÓNSKA
BRANDUR skrifaði stúlku, sem hann
lagði mikinn hug á, svohljóðandi
bónorðsbréf:
Vilt þú eiga mig, ég vil eiga þig.
Ég vil það, pápi vill það og mamma
vill það. En það getur verið, að ég
eigi barn í vonum úti í Stokkseyrar
hverfi, en það getur líka skeð, að
það verði ekkert úr því.
★
í ÞORPI EINU var sett á stofn
kaupfélag, og var sölubúð þess með
stórum gluggum, þar sem voru til
sýnis margir girnilegir hlutir, sem
stráka þorpsins langaði til að eign-
ast. Fjórir strákar í þorpinu tóku
sig þó saman um að- brjótast inn í
búðina. Skyldu tveir fara inn, en
tveir vera á verði og gera viðvart,
ef þeir yrðu varir mannaferða.
Strákarnir voru staðnir að verki,
og voru þeir, sem inn fórn, dæmd-
ir til refsingar, en þeir, sem stóðu
á verði fengu áminningu, sem fólst
í eftirfarandi samtali dómarans við
þá: -
Dómarinn: Hvað voruð þið að gera
úti svona seint um kvöld?
Strákamir: Við vorum ekkert að
gera.
Dómarinn: Jú, eitthvað hafið þið
verið að erinda úti, svona seint um
kvöld í þessum kulda.
'Strá'karntr: Já, við vorum að
pissa og svoleiðis.
Dómarinn: Já, en það eiga menn
ekki að gera, að Vera úti að pissa,
þegar þeir vita, að aðrir eru inni
að stela.
★
TOBBA GAMLA sagði, þegar hún
heyrði talað um trúlofanir og til-
hugalíf:
— Ég veit ekki, hvag þær eiga
að þýða þessar trúlofanir. Ég er
búin að vera gift tvisvar og hef
aldrei trúlofazt.
★
TOBBA eignaðist tengdason, sem
hún var mjög ánægð með, og sagði
í því sambandi:
— Hann hefði ekki getað verið
betri, þó að ég hefði búið hann til
sjálf.
★
FYRIR NOKKRUM árum var út-
varpsþulur að lesa auglýsingu um
tapaðan silfurblýant. Honum varð
mismæli og sagði, að blýanturinn
hefði andazt á Hverfisgötunni. Dag-
inn eftir er hringt til útvarpsins og
spurt, hvort búið sé að dagsetja út-
för blýantsins. Sá, sem anzaði í sím-
ann, svaraði þá:
— Því miður get ég ekki svarað
því, en þér eruð máske einn af að-
standendunúm.
ÓLAFUR HÚSEIGANDI og Jónas
leigjandi hans höfðu lent í mikilli
ósátt út af viðskiptum sínum, og
höfðu þeir skipzt á mörgum og hörð
um orðum. Nokkru eftir að þetta
skeði, kom vinur Jónasar til hans og
settust þeir á tal saman. Ólafur
brann í skinninu af forvitni og lang-
aði ákaft að heyra tal þeirra. Lædd-
ist hann því að dyrunum og lagði
eyrað við skráargatið. En eftir litla
stund gengur Jónas út og verður þá
var við iðju Ólafs. Verður honum
brátt í skapi og segir:
— Liggur þú á hleri, bölvaður
lubbinn.
Ólafur iét sér hvergi bregða, en
segir snúðugt:
— Og mér er nú leyfilegt að
hlusta hvar sem er í mínu eigin
húsi.
★
GUÐRÚN GAMLA vildi láta Jón
sinn, gamlan og heyrnarlausan,
hjálpa sér við mjólkursölu. Eitt sinn
brá hún sér frá og bað Jón að svara
fyrir sig í símann og sagði meðal
annars honum til leiðbeiningar:
— Ef spurt er, hvort við eigum
mjólk, þá átt þú að segja: Já, feita
og þykka eins og rjóma.
Skömmu síðar hringir síminn. Jón
tekur heyrnartólið og segir:
— Já, þetta er síminn. Hún Guð-
rún mín hengdi hann upp á vegg,
en ég kann ekkert með hann að fara.
Þá er spurt: Er hún Guðrún
heima?
Jón anzar hátt og snjallt:
— Já, feit og þykk eins og rjómi.
★
SÝSLUMAÐUR nokkur var að rann-
saka sauðaþjófnaðarmál og fóru yfir-
heyrslur fram í skrifstofu hans. Eitt
sinn var barið að dyrum, og var þar
kominn hreppstjóri sveitarinnar, sem
vildi ná tali af sýslumanni. Sýslumað
urinn opnaði hurðina í hálfa gátt
og sagði:
— Þú verður ag fara um bakdyrn-
ar, því að hér er allt fullt af þjófum.
* í M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ
907