Tíminn Sunnudagsblað - 16.10.1966, Page 8
aÍI Mtt I fjlr'ða hiindrað túsund,
og þegar með eru taldir ungir
fuglar, sem hópast að varpstöðv
unum, eru ritur, er það bjarg
byggja, líklega um tvær milljónir.
Slík björg eru með öðrum orðum
stórborgir — íbúatalan svipuð og
í stórborgum heinsins.
í hinum mestu ritubjörgum er
bekkurinn æði þétt setinn. Þar
er fugl við fugl og hreiðrum tyllt,
nvar sem við verður komið á syll-
um og fláum, oft svo. tæpt, að
þau slúta að nokkru leyti fram
yfir brúnina. Þar er smátt byrjað
eins og títt er meðal frumbýlinga,
en þegar hreiðrin hafa verið setin
til langframa, verða til myndar
legar dyngjur, því að jafnan bætir
fuglinn um á ári hverju. Bendir
allt til þess, að sömu fuglarnir
vitji hreiðurs síns ár eftir ár. Þar
tíðkast með öðrum orðum lífstíð-
arábúð.
Ritan- á allgóða daga í okkar
landi. Því veldur ekki einungis
auðugt líf í sjónum, heldur fylgir
það fiskveiðunum og vinnslunni
í hafnarbæjunum, að ritan fær
jmargan bitann fyrirhafnarlítið.
Hún er líka jafnan á verði, þar
sem ætis er von, og bezt af öllu
þyki hennar, ef henni er eftir-
látin lifur. Gerist hún kát og há-
vær, þegar gnægð matar býðst,
þótt hún sé kyrrlát og hljóð eins
og góðu börnin, þegar hún kúrir
aðgerðarlaus á klettahlein eða læt-
ur sjávarölduna vagga sér.
Ritur á syllu í Hafnabergi. Þarna hefur lengi verið búið.
L|ósmynd: Gréfar Eiríksson.
Ibúatala í rítubjörgum
er eins og í stórborgum
Ritan er einn algengasti fugl á
landi hér, en .vafi leikur á, hvort
Btærri er ritustofninn eða lunda-
stofninn. Þegar á sumar líður og
ritan yfirgefur varpstöðvar sínar,
sem oftast eru í lágurh útkjálka-
björgum eða neðari íil í hærri
björguih, tvístrast /Ibkkarnir um
allar triSsur, ut um sjo Og inn um
firði o| Voga. Svo tll alls staðar,
þar sem saítar bárur gjálfra, má
éiga vöh á þessum nettá og prúða
fugli, mjallhvítum um höfuð og
bringu og með blágráa vængi og
vængbrodda svo svarta, að líkast
er því sem þeim hafi verið dýft
niður í blek.
Rlturnar verpa stundum einung-
is nokkrar saman, en þó er hitt
miklu tíðara, að þær myndi byggð-
ir miklar í þeim björgum, er þær
hgfa kosið sér, og bægi þá brqtt
ölíum fuglum öðrum. í 'ritubjatf|i
elhú í MnnmÖrk í Noregi Cf
Ritan er spakur fugl í eðli sínu.
Þar sem henni verður gott tíl
fanga og enginn gerir henni ó-
skunda, er hún ákaflega gæf, og
á fiskiskipum er hún stundum svo
spök, að nálega þiggur hún æti
úr lófa manna. Það þarf seyrna
lund til þess að sýna slíkum fugli
grimmd. Og þó er ekki því ævin-
lega að fagna, að mannslega sé
að henni búið. Það er nóg að
færa það fram sem dæmi um sorg-
legt og smánarlegt athæfi, að í
Hafnabergi kemur það þráfaldlega
fyrir, að útlent og innlent illþýði
lætur skot dynja á ritum á hreiðr-
um sínum, þótt ótrúlegt sé, að
nokkur skuli geta fengið
sig til þess konar var-
mennsku. — Hér þyrfti að
stofna sérstaka lögreglusveit
sem hefði það hlutverk að vaka
yfir því, að náttúru landsins, lif-
andi og dauðn, sé ekki misboðið
og þeir sóttiy til saka, er brotlegir
gerast við SjálfsÖgð lög siðaðra
manna.
T f M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ