Tíminn Sunnudagsblað - 20.08.1967, Síða 19

næsta fund koniu allir nefndar-
menn. Urðu þeir sammála um dð
fela akademíunni „Nýyrðaráði“.
nafngiftina, en akademía þessi er
skynbærust á allt, sem tungumál
varðar, enda meðlimir hennar allir
orðfleygar og málkljúfar og sér-
fræðingar í öllum málum, sumir
jafnvel í sinni eigin tungu.
Allir meðlimir akademíunnar
komu saman, leigðu stórhýsi, réðu
skrifara og þjónalið, og sátu síðan
og veltu nafninu fyrir sér. Nokkr-
ir stungu upp á nafninu „Útrým-
ingu", af því að ábreiðan átti að
útrýma regni úr ríkinu. Öðrum
datt í hug að kalla ábreiðuna „Aga-
styrkingu", því að sjálfsögðu
skyldi hún efla aga og auka lög-
hlýðni í Iandi. Sumum kom í hug
að kalla ábreiðuna „Hlífingu“,
vegna þess að hún var líkust hlíf
og átti einnig að hlífa landinu fyr-
ir úrfelli. Loks var borin fram upp-
ástunga um að nefna ábreiðuna
„Andæfingu“. Og ákveðið var, að
„Andæfing“ skyldi hún heita. Var
ekki allur tilbúningur ábreiðunn-
ar andmæli gegn regni, sem ógn-
aði aga og skipulagi ríkisheildar-
innar? En því enduðu öll nöfnin
á ,,-ing“? Það var vegna þess, að
skáldlistin var i niðurlægingu, en
ljóðskáld mörg, og nú gafst mála-
meisturum færi á að rétta skáld-
um hjálparhönd og létta rímþraut-
irnar. Að vörmu' spori skipuðu
þeir tvær nýjar nefndir, aðra til
að ákveða, hvort rita skyldi „And-
æfing“ með æ eða hæ, og hina tll
að úrskurða, hvort rita skyldi nafn
ið með hæ eða æ. Að lokum á-
kvaðst rétt vera að rita jafnt með
æ og hæ svo að hvorki áhangend-
ur fyrri né síðari stafsetningar
gætu móðgazt.
Sem nú ábreiðunni var nafn
gefið, hófu allir ræðuskörungar
ríkisins orðræður miklar um skipu
lagið og um „Andhæfinguna“, og
öll blöð birtu ræður þeirra — auk
alls þess, er blaðamennirnir rit-
uðu sjálfir. Skáldin lágu ekki held-
ur á liði sínu. Nú ortu þau ljóð
svo um munaði.
í tölum fær enginn skáld þau
skráð,
. né skýrslu yfir nöfnin ritað,
þótt hugur hans fengi til him-
ins náð.
Þeir hafa síðan við ljóðin og
lögin stritað,
en litlu meira en froskar í Níl-
ánni vitað.
Stórmenni ríkisins létu ekki
beina athygli sinni frá meginefn-
inu Þeir efndu til samskota, skip-
uðu gjaldkera og innheimtustjóra,
rukkara og málfærslumenn, ferð-
uðust víða, komu í hvert smáþorp,
héldu fundi og fyrirlestra. Þeir
hófu mál sitt með því að átelja
agabrotið og botnuðu með þvi að
Iofsyngja „Andhæfinguna11, er
sameinar allt ríkið og tryggir frið.
Mönnum hlýnað; um hjartarætur,
og hrifningin var gífurleg. Bænd-
ur drógu sáðkorn fram úr geymsl-
um og skúmaskotum og héldu hin-
um útvöldu ríkisins stórveizlur,
mönnunum, sem færðu þeim frið
og samheldni. Og sem þeir átu og
drukku, komu ung hjón og færðu
þeim heimanmund sinn. En naum-
ast hafði þeim gefizt ráðrúm til
að þakka fyrir sig, er öldungar
komu og gáfu líkklæði sín. Og
hverjum þeim, sem ekkert gaf,
gerðu þeir lífið leitt, unz hann kom
líka með eitthvað.
Skattar og framlög voru inn-
heimt, og vefurum og trésmiðum
skipað til vinnu. Vefararnir ófu
ábreiðuna miklu, og snikkararnir
smíðuðu stólpana, hver iðnaðar-
maður eftir lit þess flokks, er hann
heyrði til. Hinir svörtu i svörtum
lit, þeir rauðu i rauðum, bláir i
bláum. Ábreiðunni var lokið og
stólparnir tilbúnir. Þá festu þeir
teppið upp á stólpana og þöndu
það yfir landið þvert og endilangt.
—• Þjóðin horfir upp undir ábreið-
una og er himinlifandi yfix „And-
æfingunni“ Svo segja þeir:
„Húrra fyrir „Andæfinguuni'M
Húrra fyrir „Andhæfingunni"!
Lögbrjótarnir ætluðu að hrófla vtð
skipulaginu en við fylgdum and-
æfingunni, og tú andhæfingarinn-
ar hefjum við augu vor. Sælir er-
um við að hafa lifað viðreisn agans
og endursameiningu þjóðarinnar".
III.
Bæn þessa eina manns varð til
lítils, og vilji guðs gjörði allt.
Drottinn dró upp votviðralykil sinn
og opnaði fyrir dásemdum himins-
ins. Lykillinn hafði ekki verið not-
aður í nokkur ár, enda var hann
ryðgaður orðinn. Og þegar honum
var stungið í festingu himinsins,
buldi við mikill brestur, — það
var þrumugnýrinn á undan rign-
ingunni. Og fyrii sakir sama ryðs
formyrkvaðist himinhvolfið og
hrönnuðust á það ský. Eftir þrum-
una kom regnið. Ábreiðan mikla
rifnaði í tætlur og tötra, svo að
regnið náði til jarðar og mett-
aði hana. Fólki er sem sé ekki
sýnt um að Ieysa störf sln vel af
hendi, enda er framkvæmdin ekki
það, sem máli skiptir, heldur hug
myndin. Regnið buldi á andlitum
allra. Litirnir 1 ábreiðunni runnu
út f eitt, svart varð rautt, rautt
varð blátt og blátt varð svart eða
rautt. Loks sást enginn munur á
svörtu, rauðu eða bláu.
Oft og mörgum sinnum hefur
höfundi þessarar ríkissögu gefizt
Framhald á 718. s(8u.
Telkning: Þórarinn Þórarlnsson.
T í 51 1 N N - S UNNUDAGSBLAÐ
715