Tíminn Sunnudagsblað - 20.08.1967, Síða 20
Andrés Björnsson, Snotrunesi:
Helför Jóns Teitssonar
Um 1890 kom sjómaður af Suð-
urlandi í Snotrunes til Ármanns
Egilssonar, bónda þar. Maður þessi
hét Jón og var Teitsson. Fram
yfir aldamót er Jón þessi mikið í
Borgarfirði, vinnumaður og sjó-
maður. Jón var á Hvoli, Hofströnd,
Gilsárvöllum (tvö ár) Bakka og
víðar.
í Borgarfirði og hafin leit um
Desjamýrarafrétt og Víkur, en sú
leit bar engan árangur, nema hvað
baggi Jóns fannst neðan við Kross-
mela. Krossmelar þessir eru Borg-
arfjarðarmegin við Húsavíkurheiði.
Þjóðvegurinn liggur eftir þeim, og
er langleiðin á milli Borgarfjarð-
ar og Húsavíkur vörðuð. Frá
Moldarbotna. Þá tekur Steinn eftir
því, að smalahundur hans kem-
ur með legg í kjaftinum. Steinn
athugar legginn og kemst að
þeirri niðurstöðu, að hann sé af
manni. Fer hann þá að gá þar i
kring, og finnur hann þá manns-
bein, tóbaksdósir, hníf og eitthvað
fleira smávegis. Við nánari athug-
un kom í ljós, að þetta voru- bein
Jóns Tíjiitssonar, sem varð úti ell-
efu árum áður. Steinn gat ekki
tekið beinin með sér, þar sem
hann hafði ekkert til að láta þau
í, en hugsar sér að ná þeim hið
allra fyrsta. En þá snjóar svo mik-
ið, að beinin komu ekki upp fyrr
en haustið eftir. Þá sótti Steirn
þau og kom þeim til greftrunar.
Ég spurði Stein, þegar oann
Árið 1902 er Jón Teitsson við
sjósókn á Seyðisfirði. Hann ætlar
að ná til Borgarfjarðar fyrir jól, í
Gilsárvelli, og vera þar til vors.
Sökum veðurs kemst Jón ekki
lengra en í Húsavík og er þar um
jólin. Á þriðja í jólum leggur Jón
af stað til Borgarfjarðar i stilltu
og góðu veðri. Þá var kominn mik-
ill snjór og vond færð. Hann var
einn á ferð með talsverðan bagga.
Þegar á daginn leið, versnaði veð-
ur. Gerðj með kvöldinu aftakaveð-
ur, sem hélzt í einhver dægur.
Afdrif Jóns urðu þau, að hann náði
ekki til bæja og varð úti i þessari
ferð sinni.
Þegar fréttist, að Jón hefði ekki
náð til bæja, var safnað mönnum
vörðunni, sem bagginn fannst við,
er um klukkustundarferð í góðu
gengi að næsta bæ, Setbergi, sem
þá var í byggð. Jón er á réttri leið.
þegar hann skilur við sig baggann,
en eftir því, sem leitarmenn gátu
ráðið af sporklökkum Jóns frá vörð
unni, gerir hann þverbeygju á
hægrihönd með þeim afleiðingum,
að haun Þndir út í Litluvíkuraf-
rétt, þar sem kallast Moldarbotn-
ar, utan og norðan við Hvítserk-
inn.
Svo líða dagar og ár þar til
haustið 1913, að Steinn Jónsson
bóndi á Þrándarstöðum, er í kinda-
leit suður um Víkur seint um
haust og á leið um áðurnefnda
sagði rnér beinasöguna, hvort hon
um hefði ekki verið illa við að hafa
beinin á bakinu, eftir að dimma
tók, hann lenti í myrkri með þau.
Hann neitaði því, en kvað kind-
urnar, sem hann rak á undan sér,
hafa verið kippóttar, þegar hann
fór geyst og hringlaði í beinunum.
Hann sagðist hafa fleygt beinapok-
anum á bæjarvegginn, þegar hann
kom heim, skundað í bæinn að fá
sér hressingu og haft góða lyst.
í desember 1914 var Guðbjörg
Gissurardóttir frá Geitavík, kona
Jóhannesar Jónssonar, bónda þar,
og fóstra Jóhannesar Kjarvals,
jarðsungin að Desjamýri af séra
Ingvari Sigurðssyni. Bein Jóns
Teitssonar voru jörðuð þar með.
716
T f M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ