Íslendingaþættir Tímans - 16.12.1981, Blaðsíða 16

Íslendingaþættir Tímans - 16.12.1981, Blaðsíða 16
Jón H. Björnsson frá Hrófbergi F. 27. jamiar 1887 .D. 18. október 1981. Þegarhringtvar tilmín og mérsagtlát þessa frænda mins og vinar, komu mér i hug þessi alkunnu orð: Þetta eru örlög þin og min, þau eru eins við alla. öldnum og sjiikum, sem búnir eru að missa alla heilsu, sjón og mátt, eru þau örlög góð sem dauðinn veitír en auðn- ast þá nýja sýn til þeirra ljósheima skap- ara vors sem lifið oss gaf i upphafi og tekur aftur, en ef spurt er: „Hvað er lífið, logi veikur? þó geti lýst um langan veg. En er slitnar hjarta strengur þá loginn helgi slokknar við". Sjálfsagt má segja með réttu að ekki verði neinn héraðs brestur þótt óldungur úr alþýðustétt falli frá. Þó er mér svo farið að hljóðleiki sækir á hugann og minningar gera vart við sig frá liðnum samverudögum og árum og vist er um það, að gengnu sporin fenna ekki alltaf strax i kaf þótt timans tönn slétti yfir þau að lokum. Jón Hallfreður Björnsson, eins og hann hét fullu nafni, var fæddur 27. janUar 1887 á Svarfhóli i Geiradal. Foreldrar hans voru Björn Bjarnason og kona hans Ast- rfður Jónsddttir. Fátæk munu þau hafa verið og búið við þróngan kost með fjöl- skyldu sina. Þvi var það að ráði að bróðir Björns, Bjarni Bjarnason og kona hans Blansenflúð Helgadóttir, sem bjuggu þá á Klukkufelli i Reykhólasveit, tóku litla drenginn fl jótlega i fóstur og h já þeim ólst hann upp fram yfir fermingaraldur. Þessa fósturforeldra sinna minntist Jón ávallt með virðingu og þökk fyrir ástrfki og umönnun þeirra öll barnsár sin. En fljóttdró ský fyrir stílu þvi siðar á ferm- ingarári létust báðir fósturforeldrar hans. Þá var að vonum fátt til aö ráða fyrir litt þroskaðan ungling. A þeim árum var oft- ast eina Urræðið að f ara i' vist og reyna að vinna fyrirsér sjálfur eftir getu . Það var þvi umkomulaus og vinafár unglingur sem lagði i langa göngu Ut & vegu þess óráöna sem framundan var. Sjálfur hafði hann orð á þvf við mig siðar á æfinni að veganesti það sem fóstra sin hefði veitt sér.vartrúá hið góða og bænarorð til föð-' ur lifsins og það veit ég að veganesti það átti hann til trausts og halds til siðustu stundar. Fyrsti verustaður hans á þessari nýju 16 vegferð mun haf a verið á KollabUðum við Þorskafjörð hjá Kristjáni Sigurðssyni bónda þar. Traustur góðgerðarmaður sem öllum reyndist vel. Þvi kynntist ég mörgum árum siðar af eigin reynslu. Næstu árin var hann á ymsum stöðum þar i sveitinni fram yfir tvitugsaldur, en þá lá leiðin norður i Strandasýslu að Vatnshorni til Ragnheiðar Magnúsdóttur, ekkju séra Hans Jónssonar frá Stað i Staðardal, en er ekkjan fluttist aö Hro'f- bergi þá fór Jón þangað einnig og var áfram vinnumaðurhjá henni isamfelld 37 ár. Eftir að Ragnheiður lést, ttíku þau Halldór Halldórsson og kona hans Svava Pétursdóttir, sem ölst þar upp frá barns- aldri, við bUskap. Fyrstu hjuskaparár þeirra var Jón hjá þeim svo alls uröu árin 42 á 'þessum stað. Þau Hrófbergshjón minnast lika Jóns heitins sem hins trU- verðuga þjdns, sem öllsin störf hafði ætið leyst af hendi hjá þessari fjölskyldu svo lengi og ekki mun það hafa verið hans áhugamál að alheimta öll dagiaun að kveldi 1954. Fór það svo að hann fluttist aftur suður íGeiradalinn á slóðir þar sem hann steig sin fyrstu bernsku spor. Kom hann þá til min og konu minnar Halldóru Guðjónsdóttur á Ingunnarstöðum og var hjá okkur i 11 ár, en þá höguðu örlögin þvi svo, að viö hættum bUskap og fluttum til Reykjavikurvegna veikinda konu minnar og fylgdi Jdn okkur þangað og dvaldi hjá okkur Helgu dóttur minni næstu 5 árin, en fór jafnan á sumrin heim i sveitina og norður að Hrtífbergi. Með þessu gat hann notið sumarsins betur og hitt þar vini sina sem ávallttókuhonum tveim höndum, en siðustu árin var hann á Hrófbergi og þegar heilsa hans fór þverrandi þá dvaldi hann á sjUkrahUsi Hólmavikur tæp siðustu 4 árinþá algerlega blindur og far- inn heilsu. Ég hef hér i stórum dráttum rakið ævi- feril hans. Alla sina tið vann hann við hin venjulegu heimilisstörf eins og gerðust á hans dögum til sveita, fjárgæslu, heyskap og yfirleitt öll þau verk sem til féllu og þurfti að sinna og áreiðanlega er það ekki ofsagt að ávallt vann hann sér traust og velvild allra, sem hann áttisamleið með oghvarerbetri viðurkenning á manngildi einstaklingsins að leiðarlokum? Einn rikur eðlisþáttur Jdns var hve fljótur hann var að læra ljóð, og stökur. Það hefði verið langur listi ef það væri komið á blað, en með þessu skemmti hann oftvinum sinum og kvað þá oft við raust. Bóknám hans hefur ekki verið tiltækt á þeim árum fram yfir hin venjulegu fyrir fermingu þótt hæfileikar væru fyrir hendi. Nú þegar liður að lokum þessara fáu minningarorða þá er það jafnan ein af þeim staðreyndum sem minna oss á við fráfall hvers og eins að: Dauðaklukkan enn þá slær ókunna á landið liggur leiðin. eins i dag og gær. Þakkir frá mér og fjólskyldu minni skulu hérf ramfærðar til þessa vinar mlns fyrir allar hans kærleiksriku hugsanir og umhyggju sem iiann bar til okkar og: Hvort horfum vér ei i hugvana leiðslu er vinir hverfa oss á braut. Þá vil ég leyfa mér i nafni þess fram- liðna að senda öllum vinum hans þakkir fyrir öll liðnu árin og sérstaklega vill hann þakka þeim Hrófbergshjtínum Svövu og Halkióri ásamt fjölskyldu þeirra fyrir veitta umönnun alla og þá mest er hann var þrotinn aðlikamskröftum og hjálpina þurfti mesta. Þá skulu sendar þakkir og kveðjur til allra á sjUkrahúsinu á Htílmavik, til lækna og alls starfsfólks þar fyrir ágæta hjukrun og hjálp honum veitta og siðast Framhald á bls. 15 Islendingaþættir

x

Íslendingaþættir Tímans

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Íslendingaþættir Tímans
https://timarit.is/publication/303

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.