Heimilistíminn - 20.09.1979, Side 19

Carl Johan flissaði, þar sem hann lá á gólf-
inu. Roland starði á hann og Carl Johan sagði:
— Já, fyrirgefðu, en þetta hljómar svo
skemmtilega. Göran hlýtur að hafa búið i borg-
inni.
— Hjá Elsu, eða hvað? sagði Katarina allt i
einu. — 1 læsta herberginu..
— 1 læsta herberginu, sagði Roland og kink-
aði kolli, og hafði gaman af að segja þetta.
Hann brosti.
— Var þetta þá þin hugmynd frá byrjun?
sagði Katarina og gaut hornauga að kaffikönn-
unni. Mikið gekk þetta hægt. Roland játaði þvi,
og sjálfsánægjan skein úr svipnum.
— Það má segja það, sagði hann.
Katarina lagði sig alla fram og hélt áfram:
— En hvað hefðuð þið gert, ef ég hefði ekki
orðið hrifin af Göran?
— Já, það er nú það, sagði Roland. — Það
var lika það eina, sem við vorum ekki alveg
vissir um i byrjun. Afgangurinn hlaut að ganga
eins og i sögu. En þetta fór allt vel.
Katarina hugleiddi það, hvernig nokkur
maður gat verið svona viss i sinni sök, að hann
skyldi ekki hafa efazt um, að hún yrði ástfang-
in af honum. Og hann hafði lika haft á réttu að
standa, það var nú reyndar það allra versta.
En hann hefði getað hrifið hvaða stúlku sem
var, eins öruggur og hann var með sjálfan sig,
skemmtilegur i framkomu og kátur. En nú stóð
hann þarna með byssuna i hendinni. Katarina
tók i sig kjark og sagði:
— Þið tókuð á ykkur mikla áhættu. Hugsaðu
þér bara, ef Carl Johan hefði náð i mig strax i
byrjun. Hugsaðu þér, ef Thomas hefði fengið
tækifæri til þess að segja mér það, sem hann
hafði ætlað að segja? Hvað sem það nú annars
var, bætti hún við.
— Hann ætlaði að segja þér frá viðskiptum
Görans, skaut Carl Johan inn i. — Hann hélt að
Göran væri dáinn. Hann trúði þvi, að hann væri
öruggur. Hann hafði sjálfur selt — nú ætlaði
hann að hætta, og hann ætlaði að hjálpa til við
að ná i fleiri af hinum stóru, sem höfðu sagt
honum frá Göran. En...
—Hann var mesti kjáni, sagði Roland. —- Við
hættum ekki á neitt. Við tvö vorum alltaf
saman, manstu ekki eftir þvi?
Katarina gat næstum ekki afborið svipinn á
andliti hans. Hún fann hvernig roðinn hljóp
fram i kinnar hennar, þegar hún hugsaði um
það, sem á undan var gengið. Hún leit niður
fyrir sig og um leið hætti kaffikannan að suða.
— Hvar eru bollarnir? spurði Roland.
— Þarna i skápnum, svaraði Katarina. — En
ég get...
— Stattu kyrr, sagði Roland stuttaralega.
Katarina lét sem sér stæði á sama og stóð kyrr,
en nú barðist hjartað i brjósti hennar og hend-
urnar skulfu. Skyldi þetta takast — ef henni
mistækis- væri öllu lokið.
Roland setti bollana á borðið, leit til Carls
Johans, eins og til þess að fullvissa sig um að
hann lægi kyrr þar sem hann hafði verið, og
beygði sig siðan fram hjá Katarinu til þess að
taka kaffikönnuna af vélinni.
Á sama augnabliki öskraði Carl Johan, og
kastaði sér til hliðar á gólfinu. Allt gerðist
þetta svo snöggt, að hvorki Katarina né Roland
gerðu sér grein fyrir þvi hvaðan hljóðið kom og
litu ósjálfrátt við. Roland lyfti byssunni en á
sama augnabliki greip Katarina kaffikönnuna
og skvetti úr henni beint framan i Roland, sem
æpti af sársauka og undrun. Byssan datt á
gólfið með háu glamri, kannan sömuleiðis og
fór i þúsund mola. Katarina hljóðaði lika upp
yfir sig i æsingnum og hljóp yfir til Carls Jo-
hans, sem reyndi að standa á fætur. Fyrir
aftan hana reyndi Roland að standa á fótunum
en hné svo niður á gólfið. Carl Johan hrópaði til
Katarinu að reyna að ná byssunni, og þegar
hún hvorki heyrði hann né skildi, sparkaði
hann i hana, svo hún flaug þvert yfir gólfið.
— Hjálpaðu mér að losa mig! sagði Carl Jó-
han og rétti fram hendurnar. — Flýttu þér....!
Katarina starði tryllingslega i kringum sig.
Skæri, hnifur, tvort tveggja hékk á hnifabrett-
inu á veggnum. Hún skar snærið en hendur
hennar skulfu svo, þvi hún var hrædd um að
skera i hendur hans. Hún leit yfir öxl sér og sá
að Roland reis á fætur, óstöðugur á fótunum,
en hélt höndunum fyrir andlitinu. Hann fálm-
aði svo i kringum sig eins og hann væri að leita
að byssunni. Hann ætlaði ekki að missa tökin á
þvi, sem þarna var að gerast. En svo féll hann
fram yfir sig og rak höfuðið i borðbrúnina og lá
hreyfingarlaus á gólfinu. Hann reyndi ekki að
hreyfa sig, og næstu augnablikin notaði Carl
Johan til þess að ná byssunni, og svo greip
hann i handlegginn á Katarinu og dró hana
með sér út úr eldhúsinu.
Þau höfðu bæði séð Roland læsa eldhúsdyr-
unum, og lykillinn var i vasa hans. Carl Johan
eyddi ekki timanum i að athuga hvort stóru
dyrnar væru lika læstar. Hann opnaði næsta
glugga og sagði:
19