Morgunblaðið - 15.11.2004, Blaðsíða 24

24 MÁNUDAGUR 15. NÓVEMBER 2004 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Ingólfur HelgiJökulsson fædd-
ist í Reykjavík 5. júlí
1931. Hann lést á
heimili sínu sunnu-
daginn 7. nóvember.
Foreldrar hans voru
Jökull Pétursson
málarameistari, f.
13.11. 1908, d. 27.5
1973, og Svava
Ólafsdóttir húsmóð-
ir, f. 14.2. 1914, d.
20.6. 1998. Bræður
Ingólfs eru tveir,
Garðar og Stefán.
Jökull var forustu-
maður í samtökum málarameist-
ara, t.d. lengi ritari Málarameist-
arafélags Reykjavíkur, og var
gerður að heiðursfélaga þess.
Hann kom á laggirnar Málaran-
um, tímariti félagsins, sem hann
ritstýrði til dauðadags. Hann var
góður hagyrðingur og gaf út
ljóðabókina Sprek 1961. Svava
var einnig virk í félagsstörfum
og var kjörin heiðursfélagi í
Kvenfélagi Árbæjarsóknar og
Kvenfélagi eiginkvenna málara-
meistara. Pétur G. Guðmunds-
son, afi Ingólfs í föðurætt, var
mikill forystumaður í verkalýðs-
hreyfingunni en Ólafur Kárason,
afi hans í móðurætt,
var þekktur kaup-
maður og skipstjóri
á Ísafirði.
Ingólfur nam mál-
araiðn hjá föður sín-
um, varð meistari í
þeirri grein og vann
við þau störf megn-
ið af starfsævi sinni.
Á sjöunda ára-
tugnum kynntist
Ingólfur eftirlifandi
eiginkonu sinni,
Margréti Scheving
Kristinsdóttur, f.
2.9. 1932, og gengu
þau í hjónaband árið 1966. Þau
eignuðust saman þrjú börn. Þau
eru: Helgi Örn, Svava, sem lést á
þessu ári, og Guðjón Haukur, en
fyrir átti Margrét börnin Sigur-
línu, Olgeir, Hólmfríði og Krist-
in. Ingólfur og Margrét áttu
lengst af heimili á Reykjavíkur-
svæðinu, að frátöldum 12 árum
sem þau bjuggu í Málmey í Sví-
þjóð þar sem fjögur barnanna
bjuggu. Afkomendur barna Ing-
ólfs og Margrétar eru nú 32 tals-
ins.
Útför Ingólfs verður gerð frá
Digraneskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 15.
Kær vinur og stjúpfaðir er horfinn
á vit æðri máttar. Ég fyllist þakklæti
þegar ég hugsa til alls þess sem
hann gaf mér með orðum og athöfn-
um sl. fjörutíu og eitt ár. Alltaf eins
og klettur sem hægt var að styðja
sig við.
Það hefur verið skammt stórra
högga á milli í fjölskyldunni undan-
farið ár og einhverra hluta vegna var
ég hætt að gera ráð fyrir að Ingólfur
hyrfi frá okkur fyrst heilsa hans
stóðst allar þær raunir. En mamma
sagði við Svövu systur á dánarbeði
hennar í vor: „Við komum fljótt til
þín Svava mín.“ Ekki grunaði hana
eða mig þá að svona stutt yrði í end-
urfundi þeirra feðginanna.
Ég kynntist Ingólfi fyrst níu ára
gömul, og man enn að mér fannst
hann vera að troða sér inn í líf
mömmu og okkar systkinanna, en
við höfðum búið ein í allmörg ár. Það
leið ekki langur tími þar til ég skildi
að sambúð þeirra var svo sannarlega
til hagsbóta fyrir okkur systkinin.
Ingólfur var mikill öðlingur sem
mátti aldrei neitt aumt sjá án þess
að reyna að veita aðstoð. Hann lét
alltaf lítið fyrir sér fara, var hljóður
en gat verið mjög hnyttinn í svörum
og hafði góðan, einstakan en
skemmtilegan húmor. Hann var
mjög fróður um menn og málefni og
hafði gaman að því að rekja ættir
fólks og ræða það sem var að gerast
í þjóðfélaginu, enda hafsjór af fróð-
leik.
Við hjónin höfum átt mikil sam-
skipti við mömmu og Ingólf eftir að
þau komu frá Svíþjóð eftir 12 ára bú-
setu þar fyrir sjö árum. Þau sam-
skipti hafa verið traust, yndisleg og
ógleymanleg. Sérstaklega voru þau
okkur öllum mikils virði í veikindum
elskulegrar systur minnar sem lést í
júlí sl.
Hann reyndist okkur alltaf trygg-
ur og góður og eigum við honum
margt að þakka.
Hólmfríður og Sævar.
Það er svo sárt að þurfa að við-
urkenna og sætta sig við að elsku
besti afi er farinn frá okkur.
Minningarnar streyma og allar
þær góðu stundir sem við höfum átt
saman. Ef ég ætti að lýsa afa með
örfáum orðum þá er númer eitt, tvö
og þrjú að góðhjartaðri mann er erf-
itt að finna. Alltaf var hann boðinn
og búinn til að leggja fram aðstoð
sína og ávallt var stutt í brosið. Afi
var mjög rólegur og yfirvegaður
maður og reiddist sjaldan. Fyrir ör-
fáum mánuðum missti hann ástkæra
dóttur sína og mánuði síðar fékk
amma heilablóðfall, en hún útskrif-
aðist úr endurhæfingu aðeins hálfum
mánuði áður en afi lést. Eftir þessa
erfiðu tíma var hann loks farinn að
brosa og þau virtust hafa sætt sig við
missinn og voru mjög ánægð með
hvort annað.
Ég vildi að við hefðum haft fleiri
samverustundir með elsku afa, en
góðu stundirnar lifa í minningunni.
Nú er hann kominn í faðm dóttur
sinnar og ég veit að hann verður allt-
af hjá okkur í anda. Ég á eftir að
sakna hans sárt.
Með þessum orðum kveð ég
heimsins besta afa með sorg í hjarta
og veit að við sjáumst aftur seinna.
Takk fyrir allt og allt.
Elsku amma mín, megi góður guð
styrkja þig í sorginni.
Kveðja frá barnabarni,
Margrét Sævarsdóttir.
Elsku afi, eins og ég, Annette,
Sandra og Stefan kölluðum þig allt-
af, við erum orðlaus. Þó svo að við
vissum að að þessu kæmi vegna
slæmrar heilsu þinnar, þá kom and-
látstilkynningin eins og reiðarslag.
Sem betur fer er maður aldrei und-
irbúinn fyrir slíkar fréttir en það
kom okkur svo sem ekki á óvart að
þú mundir falla frá svo skömmu eftir
að Svava systir lést sl. sumar.
Þú varst alltaf frábær karl og þó
svo að það færi aldrei mikið fyrir þér
þá vissum við alltaf fyrir hvað þú
stóðst í öllum þínum hlutverkum
sem faðir, afi og vinur okkar allra.
Þú áttir stóran og mikilvægan þátt í
uppeldi Söndru og Stefáns þar sem
þú og mamma bjugguð í Svíþjóð á
þeim árum sem þau þörfnuðust
ömmu og afa sem mest og hefur það
haft mikil áhrif á persónuleika
þeirra beggja.
Við munum alltaf sakna bæði þess
að heimsækja ykkur mömmu hér
heima á Íslandi sem verður tómlegt
án þín, og löngu símtalanna þar sem
við spjölluðum um daginn og veginn,
eins og þú kallaðir það. Við munum
ávallt minnast þeirra frábæru
stunda sem við höfum átt saman í
Ölfusborgum fyrir austan fjall,
Málmey og Helsingborg í Svíþjóð og
nú síðast þegar þú og mamma heim-
sóttuð okkur í Rotterdam í Hollandi
sl. vor. Við munum minnast þess
hvernig þú naust þess að heimsækja
Antwerpen og spóka þig með okkur
og skoða gamlar byggingar og fá
okkur kaffi á einhverju torginu.
Þú verður alltaf fyrirmyndin okk-
ar.
Hvíldu í friði, elsku afi.
Helgi Örn Ingólfsson,
Annette, Sandra og Stefan.
Elsku besti afi. Það eru ekki
margir sem geta státað af því að
hafa orðið þeirrar gæfu aðnjótandi
að eiga eins yndislegan afa og ég og
systkini mín. Það var mér mikið
sjokk að fá símtal frá mömmu á
sunnudagsmorgni þar sem hún tjáði
mér að þú værir fallinn frá. Ingólfur
afi sem varst alltaf svo góður við alla
og vildir allt fyrir alla gera, mér
finnst svo ósanngjarnt að þú skulir
vera tekinn frá okkur. Það er gott að
hugsa til þess að þú skulir vera kom-
inn til hennar Svövu frænku og ég
veit að það hafa verið fagnaðarfund-
ir þegar hún tók á móti þér, afi minn.
Það er svo ofsalega margt sem kem-
ur upp í hugann þegar ég hugsa til
baka. Þú og amma tókuð alltaf svo
vel á móti okkur þegar við systkinin
komum til ykkar og hugsunin um
liðna tíð hlýjar mér um ókomna
framtíð. Langafabörnin Ester Ósk,
Sævar Örn og Helgi Þór vilja þakka
þér mikið fyrir allt það sem þú hefur
gefið þeim enda vandfundið annað
eins valmenni og þú, elsku besti afi
og langafi. Ég minnist þess sérstak-
lega þegar Helgi Þór var ný-skírður
að þú komst til mín og sagðir mér
hvað þú værir stoltur af að fá nafna,
brosinu sem kom á andlit þitt gleymi
ég aldrei. Ég vil þakka þér allar
stundirnar sem við áttum saman.
Guð gefi ömmu, Helga, Guðjóni, fjöl-
skyldum og vinum styrk á þessari
kveðjustund. Guð geymi þig, elsku
afi.
Hafsteinn Sævarsson.
Á þungbúnum sunnudagsmorgni
núna í byrjun nóvember hringdi sím-
inn og enn eina ferðina setti mig
hljóða, Ingólfur afi var dáinn. Var
þetta ekki orðið gott í bili, gátu þau
amma Magga og Ingólfur afi ekki
fengið að vera saman í svolítinn tíma
eftir öll þessi áföll sem búin eru að
dynja á fjölskyldunni, hvað er hægt
að leggja mikið á fólk, og sérstak-
lega þó konu eins og ömmu Möggu
sem situr ein eftir og ber harm sinn í
hljóði.
Þrátt fyrir að vera ekki amma mín
og afi í rauninni, þá hef ég alltaf upp-
lifað þau sem ömmu og afa, þar sem
faðmur þeirra og heimili hefur alltaf
verið mér opið.
Ingólfi kynntist ég fyrir rúmum
áratug, þegar þau Magga og Ing-
ólfur bjuggu í Svíþjóð.
Ingólfur var ekki margorður mað-
ur, en það sem hann sagði var vel
ígrundað og vandað. Hann var hæg-
ur og fór sér að engu óðslega, en
húmoristi var hann og átti það til að
að koma með meinfyndnar athuga-
semdir upp úr eins manns hljóði inn í
umræður, svona alveg upp úr þurru
þannig að fólk veltist um af hlátri.
Ingólfur var ekki mikið sam-
kvæmisljón en fannst gott að vera
innan um fólkið sitt, enda hefur
heimili þeirra Möggu alltaf verið
eins og brautarstöð. Hann kom fram
við börn af virðingu og vinsemd og
spjallaði við þau eins og jafningja um
heima og geima.
Þessi þögli en ljúfi maður hefur
einhvern veginn alltaf verið hérna,
bara svona eins og stór klettur sem
er alltaf á sínum stað, en ég upplifði
hversu mikil tilfinningavera hann
var í gegnum veikindi dóttur þeirra
hjóna sem lést sl. sumar. Hann bar
harm sinn í hljóði og stóð við hlið
konu sinnar eins og klettur.
Ég hitti Ingólf og Möggu viku áð-
ur en hann kvaddi þennan heim og
fannst mér hann líta sérstaklega vel
út og hann var svo glaður, lék á als
oddi og það var yndislegt að sjá hann
svona glaðan. Ég verð ævinlega
þakklát fyrir að hafa fengið að hitta
hann þá, þó ég hafi ekki vitað að
þetta væri okkar síðasta stund.
Elsku amma Magga, guð geymi
þig og styrki í sorg þinni, sem og
aðra aðstandendur.
Innilegustu samúðarkveðjur.
Halldóra Bergsdóttir.
Undarlegt hvað annað af tvennu,
sem sjálfgefið er kemur manni ávallt
í opna skjöldu. Þá skynjar maður að
ekki verða fleiri stundir eftir til sam-
veru, skrafs eða gerða. Búið að loka
dyrum sem að ekki verða opnaðar
aftur.
Það stendur á gamalli bók „allt
hefur sinn tíma“. En við andlát
hvers manns stansar tíminn gagn-
vart þeim og því er hann snertir –
allt verður í þátíð.
Þetta flaug í gegnum huga minn
þegar ég spurði andlát Ingólfs bróð-
ur míns að morgni 7. nóvember. Ég
var þennan dag staddur aleinn á
vinnustað í ró og næði, og mikið var
gott að geta grátið eða brosað
óáreittur í þögninni næstu klukku-
stundirnar, allt eftir því hvað kom
fram í hugann.
Nú hrönnuðust upp minningarnar
um bernsku okkar bræðra í for-
eldrahúsum.
Allt atlæti var gott á þeirra tíma
mælikvarða, þrátt fyrir kreppu, at-
vinnuleysi og peningaleysi áranna
milli 1930 og 40. Ugglaust hefur það
ástand komið við okkar heimili ekki
síður en annarra. En góðu stund-
irnar geymast, meðan þær slæmu
gleymast. Bernskumyndirnar koma
nú hver á fætur annarri, staldra við
– fyrst svarthvítar í móðu en brátt í
litum og skýrari. Nöfnin undarlegu
sem við gengum undir, Ingólfur kall-
aður Vúlli og ég Tani. Bergþórugat-
an og Grettisgatan, sem ég man nán-
ast ekkert eftir. Svo Vitastígurinn,
leikfélagarnir, Austurbæjarskólinn
– lýsi hellt upp í mann. Sumarbú-
staður í Mosfellssveit, sundlaugar-
pollur þar í stífluðum læk. Vigga,
Gunna og Gunnvör í bakskúrnum –
þaðan heyrðist oft söngur. Kindur
reknar til slátrunar niður Hverfis-
götu, allir krakkar af stað. Sviðask-
úrar á sjávarkambinum austan við
Sláturfélagið, sótsvartar kerlingar
og karlar þar við vinnu. Dósagerðin
með spegilgljáandi afklippur í haug-
um, sem söfnuðust upp í fjörunni þar
sem nú liggur Skúlagatan. Kexverk-
smiðjan Frón – kexi hnuplað.
KFUM á Amtmannsstíg, séra Frið-
rik – „Þú æskuskari á Íslands-
strönd“.
Heimsóknir okkar til ættingja og
vinafólks á Njarðargötu, Kárastíg
og Hofsvallagötu – afmælisveislur
og auðvitað púkk á jólunum. Farið til
Gústu ömmu á Laufásveginum og
afa Péturs í bókbandið í kjallaranum
í Templarahöllinni við Fríkirkjuveg.
Svo kom hernámið, hermenn,
byssur – coca cola – tyggigúmmí.
Flugvéladynur, loftvarnabyrgi, loft-
varnaflautur, strönduð skip í fjör-
unni – ástandið.
Skorradalur – þú í sveit, ég,
mamma og pabbi í heimsókn þang-
að. Á gamlárskvöld, raketturnar
taldar út um gluggann – hörð keppni
hver sá fleiri. Svona halda minning-
arnar áfram að streyma um fyrstu
árin okkar saman. Ég ætla ekki að
halda lengra núna.
Þakka þér samfylgdina þessi ljúfu
ár og æ síðan.
Farðu í friði, bróðir minn kær.
Garðar.
Ég sé hann Ingólf bróður minn
fyrir mér í hvíta málaragallanum
með dagblaðabát á höfðinu eins og
pabbi. Hann hrærði litinn ofurvel og
dró hvorki of hægt né of hratt á
vegginn. Hann kastaði ekki höndun-
um til neins.
Ég sé hann fyrir mér að sýsla eitt-
hvað heima. Hann var snyrtimenni
og fór vel með hluti. Og hann fór enn
betur með fólk.
Ég sé hann fyrir mér við stóra
radíógrammófóninn að leita að út-
varpsstöðvum til að hlusta á. Hann
unni tónlist og hugsaði sitt um ótal-
margt en hafði ekki hátt um það.
Ég sé hann fyrir mér við stýrið á
Vollanum, oftar en ekki að auka öðr-
um leti. Aksturinn var yfirvegaður
og blíðlegur eins og hann sjálfur.
Ég sé hann fyrir mér með hryggð
í augum þegar ég þóttist vita allt og
var ekki nógu góður við sjálfan mig
eða aðra.
Ég sé hann fyrir mér með stolt og
gleði í augum þegar hann talaði um
fjölskylduna sína, börnin sín og
barnabörnin.
Ég finn fyrir væntumþykju hans,
núna eins og svo oft áður. Hafi ég
orðið að manni átti hann sinn stóra
þátt í því með því að vera eins og
hann var og gera það sem hann
gerði.
Stefán Jökulsson.
INGÓLFUR HELGI
JÖKULSSON
Það mun verða á efstu
dögum, segir Guð, að ég
mun úthella anda mínum
yfir alla menn. Synir yðar
og dætur munu spá, ung-
menni yðar munu sjá sýnir og gamalmenni
yðar mun drauma dreyma.
Jafnvel yfir þræla mína og ambáttir mínar
mun ég á þeim dögum úthella anda mínum,
og þau munu spá.
Og ég mun láta undur verða á himnum
uppi og tákn á jörðu niðri, blóð og eld og
reykjarmökk.
Sólin mun snúast í myrkur og tunglið í
blóð, áður dagur Drottins kemur, hinn
mikli og dýrlegi.
En hver sá, sem ákallar nafn Drottins,
mun frelsast.
(Postulasagan 2: 17-21.)
Mig langar skrifa hér kveðjuorð til
móður minnar sem lést langt fyrir
aldur fram eftir stutta en harða bar-
áttu við krabbamein. Það er erfitt að
kveðja foreldra sína með svo stuttu
DÓRA
HALLGRÍMSDÓTTIR
✝ Dóra Hallgríms-dóttir fæddist á
Heiðarhöfn á Langa-
nesi 8. maí 1940. Hún
lést á Fjórðungs-
sjúkrahúsinu á Ak-
ureyri 17. október
síðastliðinn og fór
útför hennar fram
frá Akureyrarkirkju
29. október.
millibili, en það eru
rúm 2 ár síðan faðir
minn kvaddi þennan
heim. Það var mjög erf-
itt þegar hann fór og
þegar kallið þitt kom
upplifði ég þetta allt
upp á nýtt. Þetta er
leiðin okkar allra og ég
veit að við hittumst öll
aftur síðar meir.
Mig langar að þakka
þér fyrir allt sem þú
varst mér og minni fjöl-
skyldu, allar þær
stundir sem þú spilaðir
og söngst fyrir okkur
systkinin þega við vorum lítil og það
sem þú kenndir mér. Þú varst mjög
lagin í höndunum og skipti engu máli
hvað þú tókst þér fyrir hendur, mála,
sauma, prjóna eða smíða, þetta lék í
höndunum á þér enda er mikið til af
handavinnu eftir þig, því þú varst ið-
in þegar þú tókst þig til. Þú varst
mjög hjálpleg við þá sem minna
máttu sín og sífellt að gera eitthvað
fyrir aðra. Það væri hægt að skrifa
heilmikið en það eru bara orð, það er
minningin sem lifir og hana á ég.
Við biðjum algóðan Drottinn að
blessa og varðveita sál þína og gera
þér skjól í sínu húsi.
Kæru systkini, fjölskyldur ykkar
og Gylfi, við biðjum Drottin að gefa
okkur styrk í sorg okkar.
Jósep, Eva og strákarnir.
Morgunblaðið birtir minningar-
greinar alla útgáfudagana.
Skil Minningargreinar skal senda í
gegnum vefsíðu Morgunblaðsins:
mbl.is (smellt á reitinn Morgun-
blaðið í fliparöndinni – þá birtist
valkosturinn „Senda inn minning-
ar/afmæli“ ásamt frekari upplýs-
ingum).
Skilafrestur Ef birta á minning-
argrein á útfarardegi verður hún
að berast fyrir hádegi tveimur
virkum dögum fyrr (á föstudegi ef
útför er á mánudegi eða þriðju-
degi). Ef útför hefur farið fram
eða grein berst ekki innan hins til-
tekna skilafrests er ekki unnt að
lofa ákveðnum birtingardegi. Þar
sem pláss er takmarkað getur
birting dregist, enda þótt grein
berist áður en skilafrestur rennur
út.
Minningar-
greinar