Morgunblaðið - 28.08.2005, Side 27

w w w . o p t i c a l s t u d i o . i s
Acuvue linsur
frá
Linsurnr. 1
á Íslandií dag!
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 28. ÁGÚST 2005 27
faðir minn komu móður minni til að-
stoðar, þegar heimili hennar og at-
vinna var í rúst og ég kom heim á
miðju ári 1942.
Ég fór þá að leita mér að vinnu en
ekkert embætti var laust í Reykjavík
með meira en 450 króna mánaðar-
launum. Hins vegar blómgaðist nú
verslun og viðskiptagarpar buðu
1.100 krónur, aðallega fyrir að annast
bréfaskriftir og skeytasendingar.
Fyrir húsnæðisleysingja var valið
auðvelt og ég var við heildverslunar-
störf í rúm 4 ár, en líkaði ekki vel.
Á þeim tíma urðu þáttaskil í lífi
mínu. Ég kvæntist 1. dsember 1945
Guðrúnu Guðmundsdóttur Jóhann-
essonar framkvæmdastjóra, mikilli
ágætiskonu og við eignuðumst tvö
börn og eigum nú þrjú barnabörn.
Hús móður minnar var endur-
byggt og þar setti ég á stofn skrif-
stofu. Árið 1947 hlutum við Þórarinn
heitinn Jónsson löggildingu „til þess
að vera dómtúlkar og skjalaþýðendur
úr og á ensku“, eins og segir í skip-
unarskjölunum. Við Þórarinn vorum
fyrst með skrifstofu saman og unnum
mikið fyrir innflytjendur en fljótlega
varð ég einn með mína skrifstofu sem
ég rek enn í dag. Í starfi mínu komst
ég að mörgu leyndarmálinu, en ég
var eiðbundinn og virti það vel.
Mjög dró úr bréfaskriftarþjónust-
unni þegar kaupmenn og aðrir tóku
að ferðast til útlanda, síðan kom al-
mennt talsamband, telex og loks tele-
fax. Nú má segja að þessi þjónusta
heyri sögunni til, utan þegar um sér-
stök vandamál er að ræða eða samn-
ingu flókinna orðsendinga.
Snemma á sjöunda áratugnum fór
að bera mjög á málefnum varðandi
virkjanir og stóriðjuáætlanir. Bar þar
hæst samingaumleitarnir við erlenda
aðila um lántökur og hvers kyns
áform á stóriðjusviði.
Eiðar fyrnast ekki
Eins og kunnugt er vinna löggiltir
skjalaþýðendur og dómtúlkar flest
störf sín í kyrrþey, enda venjulega
um trúnaðarmál að ræða.
Í 58 ár var ég með skrifstofu í
Hafnarstræti 11, sem þá var í miðju
umhverfi stjórnsýslu og réttargæslu.
Ég hafði mikið samstarf við lögmenn
sem flestir voru þá virðulegir heið-
ursmenn sem ekki máttu vamm sitt
vita, meðal þeirra og annarra sam-
starfsmanna í hópi stjórnvalda og
viðskiptavina eignaðist ég marga
góða vini sem gott var og öruggt að
starfa með. Því miður hafa mannleg
samskipti breyst mikið á síðustu ára-
tugum. Ég hef kappkostað að hafa
skipti við örugga og góða menn. Þetta
viðhorf mitt hefur leitt af sér að ég
hef ekki getað haft viðskipti við eins
marga og áður, nú er ríkjandi mikil
Mammonsdýrkun en minna lagt upp
úr manngildi en áður var, umhverfið
hefur því gjörbreyst.
Hin mannlegu samskipti eru ekki
það eina sem breyst hefur í áranna
rás. Starfsemi sú sem rekin er í mið-
bænum er nú öll önnur en áður var.
Nú er þar allt fullt af krám en fátt
orðið um verslanir eða fyrirtæki. Áð-
ur mætti maður virðulegum heiðurs-
mönnum í miðbænum ef út var geng-
ið en nú er varla óhætt að fara út á
þessu svæði þegar skyggja tekur, í
nágrenni við Hafnarstræti 11 hafa
verið manndráp og fólk stórslasað á
síðustu árum. Iðulega hef ég horft
upp á illvíg slagsmál í miðbænum eða
heyrt lætin þeim samfara.
Ég hef búið lengi í miðbænum.Við
hjónin keyptum okkur „elliheimili“ að
Pósthússtræti 13, í fjölbýlishúsi sem
stendur á lóð þar sem áður stóð hús
sem lengi var í eigu Kristjáns afa
míns háyfirdómara.
Þótt ég sé slíkur miðbæjarmaður
sem raun ber vitni þekki ég annað.
Ég bjó þó nokkur ár út á Kársnesi í
Kópavogi, en þegar börn okkar
þurftu á langskólagöngu að halda
fluttum við heimili okkar að Freyju-
götu 37 í Reykjavík. Þar hafði ég oft
komið sem ungur maður og þekkti
því vel til hússins, sem er ein 13 her-
bergi. Þar bjuggu lengstum með
stóra fjölskyldu Einar B. Kristjáns-
son byggingameistari og Guðrún
borgarfulltrúi, systir Kristjáns Guð-
laugssonar lögmanns og fyrrum rit-
stjóra Vísis, sem var góður vinur
minn. Þetta hús átti ég í tíu ár, en þá
lá leiðin aftur niður í miðbæ, í Póst-
hússtræti sem fyrr sagði og þar bú-
um við hjónin enn.“
Að sögn Hilmars Foss voru gerð
skipti á húsinu Hafnarstræti 11 og
Garðastræti 34.
„Hér í Garðastræti er ég nú með
skrifstofu mína og kann vel við mig.
Ég geng á milli Pósthússstrætis og
Garðastrætis, – til vinnu minnar og
frá. Það var orðið illbærilegt að hafa
starfsemi í Hafnarstræti 11, – um-
ferðaröngþveiti, – rónar voru þar um
tíma en það hafði verið þurrkað upp
en ástandið fór aftur versnandi, ég sé
ekki eftir þeim stað, þar sem allt ein-
kenndist af umgengnisskorti. Það er
öðruvísi í London, þar hef ég komið
árlega alla tíð og oft dvalið þar tíma
og tíma, – þar er séð til þess að mið-
borgin sé byggileg, erlendis víða
gengur þetta sambýli starfsemi og
búsetu ágætlega, hér hefur þetta aft-
urá móti ekki lánast. Sonur minn var
með íbúð í Hafnarstræti, auk skrif-
stofu eins og ég. Þar er ekki boðlegt
umhverfi fyrir fjölskyldu, nú býr
Hilmar sonur minn og fjölskylda
hans hér í Garðastræti,“ segir hann.
Ég spyr að endingu um leyndar-
málin sem Hilmar hefur gætt svo
vandlega fyrir viðskiptavini sína svo
áratugum skiptir – spyr auðmjúklega
hvort ekki sé óhætt að eitthvert
þeirra verði nú gert opinbert, – af því
að svo langt er um liðið.
„Nei, það kemur ekki til mála. Ég
sór trúnaðareið og ég tel að slíkir eið-
ar fyrnist ekki,“ svarar Hilmar og
horfir á mig hneykslaður.
„Eins og eðlilegt er voru viðskipta-
vinir mínir oft forvitnir hver um ann-
an þótt heiðursmenn væru, en ég
gætti þess vel að segja aldrei neitt,
mér varð að vera treystandi,“ bætir
hann við.
„Annaðhvort er að halda sér saman
eða ekki.“
gudrung@mbl.si
Samstarfsmenn og vinir. Sendi-
fulltrúinn, Hilmar Foss, og aðstoð-
armaður hans, Pétur Benediktsson, á
skrifstofunni í Englandi.