Morgunblaðið - 28.08.2005, Page 42

42 SUNNUDAGUR 28. ÁGÚST 2005 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
Hún vakti óhug, aðekki sé fastar aðorði kveðið, fréttinum æðarungadráptveggja skotveiði-
manna í Vopnafirði á dögunum. Í
Morgunblaðinu 23. ágúst gaf m.a.
að líta þetta um málið:
Um var að ræða heimaalda fugla sem áttu
að byrja aðlögun sína undir beru lofti um
helgina og var sleppt út að morgni til. Guð-
mundur [Wium Stefánsson bóndi á Fremri-
Nípum] segir fuglana hafa verið svo gæfa
að þeir hafi nálgast mann eins og mannelsk
folöld. Um hádegisbil var hins vegar búið
að ráðast á þá og lágu átta þeirra í valnum.
Voru mennirnir að snúa þá síðustu úr háls-
liðnum þegar heimilisfólkið kom að þeim.
Ekki bætti útskýring veiði-
garpanna úr skák, að þeir hafi
talið ungana vera fullvaxnar end-
ur. Það eina sem hefði getað verið
til málsvarnar, er, ef þetta hefði
gerst undir rökkur. Og samt ekki,
því í 17. grein laga nr. 64, frá 19.
maí 1994, „um vernd, friðun og
veiðar á villtum fuglum og villtum
spendýrum“ kemur fram, að veið-
ar á blesgæs, dílaskarfi, duggönd,
fýl, hávellu, helsingja, hettumáf,
hvítmáf, kjóa, rauðhöfðaönd, ritu,
skúfönd, skúm, stokkönd, súlu,
toppskarfi, toppönd og urtönd
eru einungis leyfðar frá 1. sept-
ember til 31. mars ár hvert. Svo
varð atburðurinn aukinheldur á
friðlýstu svæði. Afsökun þessara
manna er sumsé engin.
Fyrsta hugsun og spurning
margs landans, eftir að hafa með-
tekið þetta, var eflaust sú, hvern-
ig þessir náungar hafi farið að því
að ná sér í byssuleyfi, miðað við
þessa framvindu. Ekki kann ég
að svara því, en hitt er nokkuð
ljóst, að einhvers staðar er pottur
brotinn í því ferli, sem leiðir til út-
gáfu slíks plaggs.
Eða er þetta nefnda dæmi bara
undantekningin fræga, sem í öll-
um kerfum á að vera að finna?
Í öllu falli er staðreynd, að fyrir
um 10 árum breyttist ýmislegt í
þessum efnum til batnaðar, hið
opinbera fór að gera auknar kröf-
ur til eigenda skotvopna. Í lögum
nr. 131, frá 31. desember 1999,
um breytingu á lögum nr. 64/1994
(V. kafli 11. grein), segir t.d.:
„Þeir sem stunda veiðar á villtum
dýrum skulu hafa tekið próf um
villt dýr og umhverfi þeirra og í
hæfni til veiða.“ Í fyrra komst
þetta svo í enn betri farveg en
verið hafði, eftir að veiðistjórn-
unarsvið Umhverfisstofnunar
fékk í hendur yfirumsjón með
skotvopna- og veiðikorta-
námskeiðunum, og heldur nú úti
samræmdu hæfnisprófi um land
allt, þar sem m.a. er „könnuð
þekking manna á undir-
stöðuatriðum í stofnvistfræði,
náttúruvernd, dýravernd, grein-
ingu fugla og spendýra, hlunn-
indanýtingu, veiðisiðfræði, þekk-
ingu manna á meðferð veiðitækja,
sem og í lögum og reglum um
ofangreind atriði,“ eins og segir í
lýsingu.
Af þessu má ráða, að við yf-
irvöld er ekki að sakast. Ekki má
heldur stimpla alla þá 11.000 ein-
staklinga, sem endurnýja veiði-
kort sín á hverju ári, sem bjána
og veiðisóða, því langflestir þeirra
eru til mikillar fyrirmyndar og
taka þessa iðju alvarlega og af
ábyrgð. Og rétt að undirstrika
það.
Hitt er svo annað mál, að sjálf-
ur er ég andstæðingur slíkra
veiða og hef verið það um árabil,
en stundaði þær reyndar ungur
maður og óþroskaður. Nú finnst
mér þýðingarmeira og mikilvæg-
ara að leyfa fuglunum að vera
óáreittir og auðga þannig náttúru
lands okkar, innlendum og er-
lendum ferðamönnum og öllum
íbúum til yndisauka, enda engin
ástæða til að vera að murka úr
þeim lífið, á tímum allsnægtanna;
nauðsynin er ekki lengur til stað-
ar, heldur er þetta fremur spurn-
ingin núorðið um að reyna að
hemja í sér frumeðlið, drápshvöt-
ina.
Í því sambandi mætti benda á
hina furðulegu áráttu sumra að
gera reisur til útlanda og skjóta
þar úr launsátri með kröftugum
rifflum birni, gíraffa, hjartardýr,
sauðnaut og þar fram eftir göt-
unum, og oftar en ekki upplýsa
það í löngu máli í fjölmiðlum, og
hengja upp um alla veggi í bú-
stöðum sínum. Mér er ómögulegt
að ná því í hverju stoltið er fólgið.
Og reyndar þarf ekki að fara út
í heim til þess arna, því hrein-
dýraveiðarnar eru af sama meiði.
En þar sem ójafnvægi er komið
í lífríkið, eins og t.a.m. vegna
uppigangs minks, tófu eða varg-
fugla, er að sjálfsögðu nauðsyn-
legt að grípa í taumana, og eðli-
legt að það sé gert, til að hlífa
öðru sem að er þjarmað og getur
ekki björg sér veitt.
Þá erum við að tala um allt
aðra hluti.
Að endingu skal þess getið, að
myndin sem þessum pistli fylgir
er hugsuð til glöggvunar veiði-
mönnum á borð við þá sem í upp-
hafi var minnst á, og sem kynnu
að vera á ferðinni næstu sumur,
með byssu við öxl og lausbeisl-
aðan fingur á gikk. Eru þeir hér
með vinsamlegast beðnir um að
hlífa þess lags fuglum. Þetta er
nefnilega hvorki önd, gæs né
skarfur, heldur rjúpuungi, nýlega
kominn úr eggi.
Og ekki er frítt við, ef grannt
er skoðað, að úr ásjónu hans megi
lesa: „Er það virkilega satt, að
engin jól geti orðið án mín?“
Morgunblaðið/Sigurður Ægisson
Veiðisóðar
sigurdur.aegisson@kirkjan.is
Í umferðinni eru margir vitleysingar á ferð, eins og
flestum ætti að vera kunnugt um. Eins er þessu farið
víða annars staðar, líklega í öllum geirum mannlegs
samfélags. Sigurður Ægisson hefur þá hluti til umfjöll-
unar í þessum pistli.
HUGVEKJA
✝ Björg Sigur-jónsdóttir fædd-
ist í Reykjavík 17.
júní 1912. Hún lést
á Elliheimilinu
Grund 18. ágúst
síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
Sigurjón Markús-
son sýslumaður, f.
27. 8. 1879, d. 8. 11.
1959, og kona hans
Sigríður Þorbjörg
Björnsdóttur, f.
30.5. 1889, d. 14.12.
1967. Systkini
Bjargar eru Markús Finnbogi, f.
1910, d. 1968, Jóhanna, f. 1914,
Kristján Páll, f. 1916, d. 1917,
Rögnvaldur, f. 1918, d. 2004,
Bjarni, f. 1920, d. 1920, og Hörð-
ur, f. 1921 d. 2003. Samfeðra er
Hlíf, f. 1920.
Sonur Bjargar og Sverris
Kristjánssonar sagnfræðings, f.
1908, d. 1976, er Sigurjón, f.
1939, kvæntur Hrafnhildi Júl-
íusdóttur, f. 1940. Börn þeirra
eru: a) Ingunn Björg, f. 1966, gift
Sigurjóni Hjaltasyni, f. 1965,
börn þeirra eru Thelma Sif, f.
1988, Viktor, f. 1990, og Katla
Björg, f. 2002. b)
Markús Finnbogi,
f. 1967, kvæntur
Helgu Rakel Þor-
gilsdóttur, f. 1970,
börn þeirra eru
Axel Arnar, f.
1995, og Anita
Karen, f. 2002. c)
Sigríður Þorbjörg,
f. 1971, sambýlis-
maður Víðir Krist-
jánsson, f. 1971,
sonur þeirra er
Mikael Nói, f.
2003.
Björg nam matreiðslu við Le
Gordon Bleu skólann í París og
lauk prófi 1952, einnig var hún
lærð smurbrauðsdama frá Dan-
mörku. Að loknu námi starfaði
Björg sem yfirmatráðskona á
Bessastöðum hjá Ásgeiri Ásgeirs-
syni, forseta Íslands. Hún rak
eigin veisluþjónustu í nokkur ár,
starfaði hjá Storkklúbbnum og á
Hótel Sögu. Björg starfaði síðan
við talsamband við útlönd hjá
Landssíma Íslands, þar til hún
fór á eftirlaun.
Útför Bjargar fór fram í kyrr-
þey, að ósk hinnar látnu.
Elsku amma, loksins ert þú búin
að fá hina langþráðu hvíld. Eins sárt
og okkur þykir að fá ekki að njóta
samveru þinnar lengur, vitum við að
þú ert komin á góðan stað þar sem
þér líður vel.
Við vorum svo lánsöm að fá að
alast mjög náið upp með þér, þar
sem pabbi var þinn einkasonur og
þú dvaldir langdvölum á heimili okk-
ar. Við systkinin höfum alla tíð verið
stolt af því að eiga þig fyrir ömmu.
Þær eru óteljandi minningarnar
sem við eigum um stórskemmtilegar
stundir með þér. Sögurnar sem þú
sagðir okkur voru gæddar lífi með
þinni einstöku frásagnargáfu og
húmor, maður gat því séð persón-
urnar ljóslifandi fyrir sér. Þær voru
ekki fáar sögurnar úr Bankastræti
2, þar sem ávallt var margt um
manninn, mikið líf og fjör og sterk
skoðanaskipti. Ekki var laust við að
leiði brytist út yfir því að hafa ekki
fengið að upplifa þessar skemmti-
legu stundir með ættingjum sem
voru löngu farnir yfir móðuna miklu
en okkur fannst eins og við þekktum
nánast eftir að hafa hlýtt á frásagn-
irnar af þeim.
Það er fáheyrt að fólk á þínum
aldri tali fleiri en sitt eigið tungumál
en þú talaðir frönsku reiprennandi,
svo vel að þú varst fengin til að
vinna sem leiðsögumaður fyrir
franska ferðamenn á Íslandi, sem
furðuðu sig mikið á því hvað þessi
franski ferðalangur í rútunni vissi
mikið um Ísland. Einnig talaðir þú
ensku, dönsku og hin Norðurlanda-
málin, þýsku og örlítið í spænsku,
enda hafðir þú ferðast víða og dvald-
ir m.a. í Englandi og stundaðir nám
í Danmörku og París. Í París bjóst
þú í nokkur ár, sú borg heillaði þig
mest af öllum þessum stöðum. Það-
an fengum við að heyra margar
skemmtisögur og við hlustuðum
heilluð á þig tala frönsku þrátt fyrir
að skilja ekki eitt einasta orð. Við
áttum því hauk í horni þegar okkur
vantaði aðstoð fyrir tungumálapróf.
Píanóleikur þinn jafnaðist kannski
ekki á við píanósnilli Rögga bróður
þíns, sem var gæddur náðargáfu á
sviði tónlistar, en engu að síður
hafðir þú fingrafimi líkt og Hörður
bróðir þinn, við flygilinn og spilaðir
heilu konsertana, okkur fannst þú
mjög flink, „gast spilað með hend-
urnar í kross“. Í tómstundum prjón-
aðir þú mjög falleg ullarsjöl, sem
vöktu lukku hjá viðskiptavinum
Rammagerðarinnar. Við nutum
góðs af öllum þessum hæfileikum
þínum.
Þú áttir alltaf lausa stund fyrir
okkur og dekraðir við okkur öll
systkinin, það var notalegt að koma
heim úr skólanum og fá þá frábær-
lega smurt brauð, enda varst þú
lærð „smörrebröd“ dama frá Kaup-
mannahöfn. Þú vandaðir þig ekki
síður við að framreiða brauð fyrir
barnabörnin heldur en fyrir fyrrver-
andi forseta Íslands, Ásgeir Ás-
geirsson, sem þú matreiddir fyrir á
Bessastöðum. Þú hafðir mjög gam-
BJÖRG
SIGURJÓNSDÓTTIR
✝ Sigurður Sívert-sen fæddist í
Reykjavík 10. ágúst
1931. Hann lést á
St. Jósefsspítala í
Hafnarfirði 1. ágúst
síðastliðinn. For-
eldrar hans voru
Þorleifur Sívertsen,
f. 25. desember
1893, d. 29. febrúar
1952, og Ingibjörg
Sigurðardóttir, f. 6.
ágúst 1902, d. 13.
júlí 1964.
Sigurður kvænt-
ist Maríu Möller Víglundsdóttur,
f. 2. ágúst 1935. Þau skildu. For-
eldrar Maríu voru Víglundur
Möller, f. 6. mars 1910, d. 8. maí
1987 og Margét Sveinsdóttir, f.
18. ágúst 1909, d. 7. júlí 1941.
Seinni kona Sigurðar var Anna
Herskind, f. 22. júní 1944. Þau
skildu. Börn Sigurðar og Maríu
eru: 1) Guðjón, f. 7. janúar 1955,
kvæntur Sigríði Bergmann, f. 21.
apríl 1958, börn þeirra eru Krist-
björg Þöll, f. 25. janúar 1991 og
Hjörleifur, f. 25. desember 1993.
2) Þorleifur, f. 27. febrúar 1956,
kvæntur Kristínu Helgu Kristins-
dóttur, f. 17. ágúst 1955, börn
þeirra eru Friðrik Freyr, f. 24.
des. 1979 og Katla Sif, f. 1. júní
1982. 3) Margrét Stella, f. 8. maí
1958, gift Claudio Adam, f. 18.
apríl 1953, dóttir
þeirra er María
Alparosa, f. 19.
ágúst 1992. 4) Víg-
lundur Möller, f. 17.
apríl 1961, kvæntur
Halldóru Karlsdótt-
ur, f. 5. febrúar
1963, börn þeirra
eru Ásta, f. 3. nóv-
ember 1985, Karen,
f. 18. mars 1988 og
Sigurður, f. 20.
ágúst 1990. 5) Sig-
urður, f. 23. júlí
1964, í sambúð með
Marí Sandell, f. 19. júlí 1970.
Dætur hans og fyrri eiginkonu
eru Eva Rut, f. 3. mars 1992,
Linda Rós, f. 30. júlí 1994 og Lisa-
bet, f. 6. júlí 1996. Barnabarna-
barn Sigurðar er Óli Gunnar, f. 4.
júní 2004.
Sigurður hóf úrsmíðanám hjá
föður sínum og hlaut meistara-
réttindi 1962 og í framhaldi af því
rak hann verslun og verkstæði
um nokkurra ára skeið. Hann var
bóndi í Holtsmúla í Landmanna-
hreppi, ásamt syni sínum Þorleifi,
á árunum 1973 til 1982 en sneri
þá til annarra starfa hjá Hagvirki
og síðan Hópbílum og Hagvögn-
um eða allt þar til hann lést. Sig-
urður var jarðsunginn frá Hafn-
arfjarðarkirkju 8. ágúst, í
kyrrþey að ósk hins látna.
Elsku pabbi minn. Það er margt
sem flýgur í gegnum huga minn á
þessari stundu en efst er minningin
um góða skapið. Einnig umburðar-
lyndi þitt, hjálpsemi og gæska, ég
vona að ég geti tileinkað mér þó ekki
væri nema brot af því öllu.
Minningabrotin flykkjast að. Þegar
ég var barn og fór í langferð alla leið
af Hverfisgötunni og vestur á Vest-
urgötu þar sem þú varst með verk-
stæði og verslun og vannst nánast all-
an sólarhringinn til þess að búa okkur
heimili, þá hafðir þú þó alltaf tíma fyr-
ir mig og ég truflaði ekkert. Þú hafðir
alltaf tíma fyrir okkur og varst boðinn
og búinn til þess að aðstoða og leið-
beina bæði í blíðu og stríðu. Hversu
oft hef ég ekki hringt og leitað að-
stoðar með allt milli himins og jarðar
og alltaf fengið skjóta og örugga
lausn? Gæfa mín var að eiga þig fyrir
pabba.
Á æskuárum þínum spilaðir þú í
hljómsveitinni Marsbræður og varst
ávallt mjög músíkalskur. Ófá eru þau
skipti sem þú komst í heimsókn til
okkar og fyrstu merki um komu þína
var lagstúfur sem þú blístraðir og
hljómaði inn um eldhúsgluggann. Nú
kemur Siddi afi. Þessa eiginleika hafa
barnabörn þín fengið frá þér og verða
hvött til þess að nýta sér eins og þú
hefðir gert hefðir þú lifað lengur.
Hjörleifur þinn situr tímunum saman
við hljómborðið sem þú gafst honum
þegar þú lást banaleguna og spilar og
semur lög sem hann tileinkar þér.
Í mörg ár var það draumur þinn að
innrétta húsbíl, draumur sem því mið-
ur náðist ekki að uppfylla, en verkið
var hafið og nú er það okkar
barnanna að klára eins og við lofuðum
þér og munum efna.
Pabbi minn, banalega þín var sem
betur fer ekki mjög löng, rétt rúmur
mánuður frá því að þú greindist með
krabbameinið. En þessi tími var mér
mjög dýrmætur, hann þjappaði okkur
systkinunum betur saman, við gátum
brosað mér þér og metið góða skapið
og lært betur að meta þann frábæra
húmor sem þú hélst alveg fram undir
það síðasta.
Dýrmætasta augnablik mitt var
það að fá að vera viðstaddur þegar að
þú kvaddir, takk fyrir það elsku
pabbi, ég er viss um þú kallaðir mig til
baka.
Hugsunin um að geta aldrei séð þig
og talað við þig aftur er óendanlega
erfið, en eins og við töluðum um þá
ætlar þú að líta eftir okkur afkomend-
unum um leið og þú ert búinn að hitta
Lykla-Pétur sem var ofanlega í huga
þér síðustu vikurnar. Vertu bless,
elsku pabbi, við eigum eftir að hittast
síðar og veit ég að notalegar móttökur
eiga þá eftir að bíða mín og minna.
Starfsfólki St. Jósefsspítala vil ég
að lokum þakka fyrir frábæra umönn-
um og hlýju sem það sýndi þér og
okkur aðstandendum, það var ómet-
anlegt.
Ég sakna þín mikið og megi Guð
vera með þér.
Þinn
Guðjón.
Eitt er það sem aldrei gleymist,
það er glaðværð þín, brosið þitt og hin
óendanlega góðvild.
SIGURÐUR
SÍVERTSEN