Tíminn - 04.09.1977, Blaðsíða 23

Sunnudagur 4. september 1977
23
lög eftir Björn Jakobsson,
Ólafur Vignir Albertsson
leikur á pinó.
17.00 Gekk ég yfir sjó og land.
Jónas Jónasson á ferð vest-
ur og norður um land með
varðskipinu Óðni. Sjötti
áfangastaður: Hombjargs-
viti.
17.25 Hugsum um það.Andrea
Þórðarsóttir og Gisli Helga-
son fjalla um Gigtarfélag
tslands og gigtarsjúkdóma
(Aður útv. 5. mai)
17.50 Stundarkorn með þýska
tendrsöngvaranum Peter
Schreier sem syngur lög
eftir Mendelssohn. Tilkynn-
ingar.
18.45 Veðurfregnir. Dagskrá
kvöldsins.
19.00 Fréttir. Tilkynningar.
19.25 Lífið fyrir austan.
Birgir Stefánsson segir
frá: — Lokaþáttur.
20.00 íslensk tónlist: Verk eftir
Skúla Halldórsson. a. Söng-
lög við ljóð eftir Orn Arnar-
son.Pétur Jakobsson og Jón
Thoroddsen. Svala Nielsen
syngur við undirleik tón-
skáldsins. b. Svita. Sin-
fóniuhljómsveit Islands
leikur: Páll P. Pálsson
stjórnar
20.30 Heimsókn i Þingvallabæ.
Geir Vilhjálmsson sálfræð-
ingur ræðir við Eirik J.
Eiriksson sóknarprest og
þjóðgarðsvörð um Þing-
velli, þjoðgaröinn, kirkju og
trú.
21.15 Serenade fyrir strengja-
sveit op. 6 eftir Josef Suk
Kammersveitin i Munchen
leikur: Karl Munchinger
stjórnar.
21.40 „Órvélargný verksmiðj-
unnar” Asgeir Rúnar Q
Helgason og Jakob S. Jóns-
son lesa ljóð eftir Magnús
Jóhannsson frá Hafnárnesi.
22.00 Fréttir
22.15 Veðurfregnir Danslög,
Heiðar Astvaldsson dans-
kennari velurlögin og kynn-
ir.
23.25 Fréttir. Dagskrárlok.
sjónvarp
Sunnudagur
4. september
18.00 Símon og kritar-
myndirnar Breskur mynda-
flokkur. Þýðandi Ingi Karl
Jóhannesson. Sögumaður
Þórhallur Sigurðsson.
18.10 Sögur dr. Seuss Þrjár
bandariskar teiknimyndir,
byggðar á sögum eftir dr.
Seuss, sem m.a. er kunnur
hér á landi fyrir sögur sinar
um köttinn með höttinn.
Þýðandi Jón Thor Haralds-
son Aður á dagskrá 9. októ-
ber 1976.
18.35 Börn um viða veröld
Þessi þáttur er um börn i
Eþiópiu. Þýðandi og þulur
Kristmann Eiðsson.
HÍé
20.00 Fréttir og veður
20.25 Auglýsingar og dagskrá
20.30 SviturúrSvanavatniFrá
listdanssýningu i febrúar-
mánuði sl. Flytjendur ís-
lenski dansflokkurinn Nils-
Ake Haggbom o .fl. Tónlistin
er eftir Tsjaikovski. Dans-
höfundar Lev Ivanov og
Marius Petipa. Ballett-
meistari Natalie Konjus.
Stjórn upptöku Andrés Ind-
riðason.
21.10 Húsbændur og hjú (L)
Breskur myndaflokkur.
óveður I aðsigi Þýðandi
Kristmann Eiðsson.
22.00 Þrir þjóðarleiðtogar
Fyrsta myndin af þremur
um þrjá stjórnmálaforingja
sem voru þjóðarleiðtogar og
bandamenn á timum seinni
heimsstyrjaldarinnar,
Churchill, Roosevelt og Sta-
lln. 1. þáttur Winston
Churchill.Þýðandi og þulur
Gylfi Pálsson.
23.00 Séra Jón Dalbú
Hrobjartsson prestur I
Laugarnesprestakalli flytur
hugvekju.
SÚSANNA LENOX
Frú Warham sneri nú máli sínu til símastúlkunnar.
„Það var ekki neitt", sagði hún og lét heyrnartólið á sinn
stað. Hún var skelkuð, en ekki sannfærð.
,,Þetta var eina úrræðið", sagði hún, ,,og ég skil satt
að segja ekki, hvers vegna — "
„ Nei, auðvitað ekki," hrópaði Rut, sem ekki gat lengur
haft neinn hemil á sér, þótt hún hefði á síðustu stundu
getað komið i veg fyrir það, að hún yrði höfð að háði og
spotti um allan bæinn. „En fólk er ekki jafn heimskt og
það var áður fyrr, mamma. Það trúir ekki lengur öllu,
sem að því er logið. Nei — við verðum —"
Hún stóð kyrr dálitla stund með annan fótinn á efsta
stigaþrepinu en hinn uppi á stigapallinum og hugsaði sig
um. Móðir hennar virti fyrir sér grátbólgið andlit henn-
ar.
„Við gætum sent Súsönnu að heiman í kvöld", sagði
móðir hennar hughreystandi.
„Já", svaraði dóttirin. „Pabbi gæti farið í heimsókn til
Provosts — og tekið hana með sér. Þá myndi Sam fara
beina leið til Sinclairs".
„Ég síma til pa'Gba þíns".
„Nei," hrópaði Rut og stappaði niður fótunum.
„Símaðu til Provosts og segðu honum, að pabbi ætli að
koma. Svo getur þú talað við pabba, þegar hann kemur
heim til þess að borða hádegisverðinn".
við pabba, þegar hann kemur heim til þess að borða há-
degisverðinn".
„En ef til vill — "
„Ef þetta blessast ekki, þá finnum við ný úrræði
seinna í dag".
Mæðgurnar forðuðust að líta hvor f raman i aðra. Báð-
ar blygðuðust sín fyrir illyrmislega framkomu í garð
Súsönnu. En hvorug þeirra var þannig skapi farin, að
þær létu það aftra sér. Þegar frú Warham var að máta
nýja kjólinn á dóttur sína, mælti hún:
„Það yrði ekki heldur nema tímaeyðsla fyrir Sam að
hanga yfir Súsönnu. Og fólk færi undir eins að bakbita
hana. Vesalings stúlkan má ekki einu sinni brosa eða
vera glaðleg á svipinn, þá halda allir að hún sé að fara
sömu leiðina og — Lórella".
„Já, það er líka satt", svaraði Rut, og nú voru báðar
ánægðar með sig. „Var Lórella frænka ákaflega falleg,
mamma?"
„Yndirlega falleg", svaraði Fanney með viðkvæmni í
röddinni, því að hún hafði dáð systur sína. „Annan eins
litarhátt sér maður ekki daglega — alveg eins og
Súsanna, hörundið drifhvítt". Og svo bætti hún við,
dálítið óstyrk og flaumósa: „Jafnaðist hér um bil á við
þig, Rut".
Rut skoðaði sig i speglinum. „Guði sé lif, að ég er Ijós-
hærð og ekki of stór", sagði hún ánægð með sjálfa sig.
„Já, guði sé lof. Ég vil, að kvenfólk sé kvenlegt. Það er
lika það, sem karlmennirnir vilja".
„Finnst þér ekki, að við ættum að senda Súsönnu eitt-
hvað burt um tíma?" spurði Rut eftir nokkra þögn. „Það
verður með hverjum deginum Ijósara, hvernig fólk —
lítur á hana. Hún er svo viðkvæm og góð, og mig tæki það
svosárt, ef hún skyldi bíða einhvern hnekki". Og svo var
eins og hún réði ekki við sig fyrir skynsamlegri hrifn-
ingu: „Ég hef aldrei kynnzt jafn elskulegri stúlku. Hún
myndi fremur vilja fórna öllu sjálf, en vita nokkurn
annan afskiptan. Þed liggur við, að það keyri úr hófi
fram".
„Slíkt getur aldrei keyrt úr hóf i fram", sagði f rú War-
ham. Þessi kristilega áminning kom eins og ósjálfrátt
yfir varir hennar.
„Veit ég vel", savaraði Rut. „Þess háttar er ágætt í
kirkjunni á sunnudögum. En ég held nú samt, að þeir,
sem vilja sjá sér farborða í lífinu, verði fyrst og fremst
að hugsa um sjálfa sig..... Já — það þyrfti að senda
hana eitthvað burt um tíma".
„ Ég hef verið að hugsa um það," sagði móðir hennar.
„Það væri ekki hægt að senda hana annað en til Zekes
föðurbróður þíns. En það er svo einmanalegt þarna úti í
sveitinni, að ég hef tæpast br jóst i mér til þess að senda
hana þangað. Þar að auki myndi hún ekki vita, hvaðan á
sig stæði veðrið, ef við færum að senda hana upp í sveit".
„Hvað heldurðu, að pabbi segði?"
„Þaðer líka mál útaf fyrir sig". Frú Warham var upp
á síðkastið — og það ekki alveg að ástæðulausu — orðin
smeyk um það, að maður hennar kynni að taka málstað
Súsönnu, ef í harðbakkann slægi.
Rut andvarpaði. „O", stundi hún. „Ég veit ekki, hvað
til bragðs á að taka. Hvernig i ósköpunum verður
nokkurn tíma hægt að gifta hana?"
„Hefði hún bara verið strákur!" sagði frú Warham,
sem nú lá á hnjánum og strauk fellingarnar á pilsinu.
„Stúlka getur aldrei komizt hjá því að gjalda synda
móður sinnar".
Rutsvaraði ekki. Hún brosti í laumi að gömlu kynslóð-
inni. Ef til vill var það synd. En það var annað, sem var
miklu verra: sú heimska að láta karlmann vef ja sér um
fingur sér. Lórella hlaut að hafa verið mesti einfeldn-
ingur.
Um hádegisbilið var Rut komin að niðurstöðu, sem hún
gatfellt sig við: Sam hafði náttúrlega orðið hrifinn af
Súsönnu vegna þess, að fundum þeirra hafði borið fyrr
saman.
Það þurfti ekki annað en þau hittust í góðu tómi, og
eftir það myndi hann aldrei framar lita við Súsönnu.
Hann hafði verið i austurríkjunum, þar sem mest var
dáðst að stúlkum, sem líktust henni — stúlkum, sem eru
háttvísar og smekkvísar í klæðaburði og framkomu. Ef
hún gæti á annað borð komið því við að leggja snörur
sinar fyrir hann, þá myndi hann undir eins sjá, hve
Súsanna var klúr og — sveitaleg.
En þegar Súsanna kom að matborðinu með Warham,
blossaði af brýðisemin aftur upp í huga Rutar. Augnaráð
Súsönnu var svo glettnislegt, hlátrarnir svo léttir og til-
svörin svo f jörleg, jafnvel þótt rætt væri um hina hvers-
dagslegustu hluti. Hvernig gat kvenlegur yndisleiki hátt-
prúðrar og siðlátrar stúlku eins og Rutar notið sín í ná-
vist hennar? Hún beið úrslitanna, þögul og áhyggjufull,
meðan móðir hennar talaði við föður hennar inni í dag-
stofunni. Warham, sem aðeins var karlmaður, hló að
ráðagerðum konu sinnar.
„Ekki fían til fagnaðar, Fanney", sagði hann. „Ef
þessi ungi maður lítur Rut hýru auga og henni lízt vel á
hann, þá er allt i ákjósanlegasta lagi. Það er áreiðanlega
ekkitil bóta, þóað þú farir að skipta þér af þessu. Látum
unglingana bara í friði".
„Mig f urðar á því, Georg Warham", hrópaði Fanney,
„að þú skulir vera svona heimskur og samvizkulaus.
Maður gæti haldið, að hjónabönd væru ekki annað en
verzlun með nýlenduvörur, eftir tali þínu að dæma."