Fréttablaðið - 13.04.2007, Qupperneq 18

nær og fjær
„ORÐRÉTT“
Ekkert stuð Fer ekki með veggjum
Baugsmálið að teiknimyndasögu
„Þetta var yndislegt ferðalag og
alls staðar tóku heimamenn okkur
mjög vel,“ segir Kay Wiggs, kór-
stjóri Kirkjukórs Staðastaðar,
Búða og Hellna á Snæfellsnesi,
sem er nýkomin úr níu daga tón-
leikaferðalagi um Bandaríkin.
Kay er borinn og barnfædd í
bænum Selmu í Norður-Karólínu-
ríki en hefur búið á Íslandi síðan
1979. „Ég kom hingað til að gerast
skólastjóri tónlistarskólans á
Hellissandi. Þar kynntist ég mann-
inum mínum og hef búið hér allar
götur síðan,“ segir hún.
Fyrir tveimur árum fóru söngs-
ystkin hennar í kórnum þess á leit
við Kay að hún færi með þeim á
heimaslóðir sínar í Bandaríkjun-
um. „Ég sló til og þá hófst undir-
búningurinn; til að safna pening
máluðum við meðal annars kirkj-
una á Hellissandi og þrifum félags-
heimilið eftir samkomur.“
Kórinn flaug loks utan um síð-
ustu mánaðamót og Kay segir
ferðina hafa gengið eins og í sögu.
„Við hófum ferðina í Washington-
borg, þar sem við skoðuðum okkur
um áður en við héldum áleiðis til
Norfolk í Virginíuríki þar sem við
sungum fyrir Íslendingafélagið
þar. Þaðan lá leiðin til Norður-
Karólínu þar sem við dvöldum tvo
daga, sungum í kirkjunni, lékum
golf og fleira. Þetta var æðislegt.“
Sella Seifert (Siggeirsdóttir),
formaður Íslendingafélagsins í
Norfolk, segir að góður rómur hafi
verið gerður að frammistöðu kórs-
ins, sem söng bæði þjóðlög og
sálma. „Flutningurinn var frábær
og við hlökkum til að fá þau aftur í
heimsókn.“
Heimildarmyndin Tímamót verður
frumsýnd í Háskólabíói á sunnudag en
í henni er sögð saga þriggja þroska-
heftra manna sem standa á krossgöt-
um í lífinu.
Guðjón, Sigurbjörn og Steinþór höfðu búið á
Tjaldanesheimili í Mosfellsdal í áratugi þegar
ákveðið var að loka heimilinu fyrir þremur
árum, sökum lélegs húsakosts. Í staðinn fluttu
þeir hver í sína íbúðina. Guðmundi Erlingssyni,
starfsmanni á Tjaldanesi, datt í hug að fylgjast
með breytingunum í lífi þremenninganna og
fékk Herbert Sveinbjörnsson til liðs við sig til að
búa til heimildarmynd.
„Ég þekkti þá alla mjög vel og vissi að þetta
yrðu mjög dramatískar breytingar á þeirra
högum,“ segir Guðmundur. „Þeir höfðu búið í
einangruðu og vernduðu umhverfi uppi í sveit í
nokkra áratugi og áttu nú að flytja í bæinn og
búa innan um annað fólk. Þeir þurftu í rauninni
að hugsa allt lífið upp á nýtt og vera sjálfstæðari
en þeir höfðu áður verið.“
Guðjón, Sigurbjörn og Steinþór voru boðnir
og búnir að taka þátt í myndinni og næstu þrjú
ár fylgdust Guðmundur og Herbert með hvernig
þeim reiddi af. „Þeir tóku nýju lífi mjög vel og
hafa blómstrað eftir að þeir fluttu,“ segir Guð-
mundur. „Þeir eru orðnir mjög sjálfbjarga,
kaupa sjálfir inn, fara í bíó og heimsóknir þegar
þeim sýnist. Þetta breytti sannarlega miklu fyrir
þá.“
Hann segir myndina líka segja stærri sögu um
aðbúnað þroskaheftra á Íslandi. „Málefni þroska-
heftra hafa breyst mikið á undanförnum tuttugu
árum, til dæmis er sjálfstæð búseta orðin mun
algengari en áður. Þessir menn eru um fimmtugt
og af kynslóð sem fór á mis við þessa þróun, í
myndinni fylgjumst við með hvernig þeir í raun-
inni stökkva inn í nútímann. Þannig endurspegl-
ar myndin þær miklu breytingar sem hafa orðið
á stuttum tíma í þessum málaflokki.“
Guðmundur segir tilgang myndarinnar ekki
síst þann að minnka fordóma í garð þroska-
heftra. „Ég held hún veiti nánari innsýn inn í
þeirra heim en áður hefur sést hér á landi, áhorf-
andinn er eins og fluga á vegg og sér að Guðjón,
Sigurbjörn og Steinþór eru eins og hvert annað
fólk.“
Þurftu að hugsa lífið upp á nýtt
Göng óraun-
hæfur kostur