Fréttablaðið - 13.04.2007, Síða 66

Unglingamyndir hafa
lengi verið í miklu
uppáhaldi hjá mér
og fáir sem ég
þekki hafa horft á
jafn mörg „prom“
og ég. Skemmtana-
gildi myndanna er að
mínu mati töluvert þótt boðskapur-
inn sé ekki merkilegur. Þrátt fyrir
að geta horft framhjá alls konar
vitleysu, sem ég afsaka með því að
svona séu unglingamyndir bara, er
þó eitt atriði sem ég get endalaust
látið fara í taugarnar á mér.
Oft ganga unglingamyndir út á
einhvers konar umbreytingu þar
sem lúðastrákurinn verður gaur
eða lúðastelpan gella en mér hefur
ekki fundist það vera á alveg sömu
forsendum sem kynin afla sér vin-
sælda. Í strákamyndunum er lúða-
strákurinn alltaf skotinn í sætustu
stelpunni í skólanum en þar sem
hann er ósýnilegur í hennar augum
stofnar hann hljómsveit eða gerir
eitthvað annað sniðugt sem verð-
ur til þess að gellan tekur eftir
honum og þau ná saman. Í stelpu-
myndunum er hins vegar nóg fyrir
lúðastelpuna að skipta um föt og
mála sig til þess að verða vinsæl.
Henni er reyndar oft boðið að ger-
ast klappstýra í beinu framhaldi af
því en hún þarf ekki að finna upp
á neinu sniðugu sjálf til þess að
sæti strákurinn sem hún er skotin
í verði líka skotinn í henni. Lúða-
stelpan og sæti ná þó sjaldnast
saman þar sem hún fattar yfirleitt
á endanum að hún er bara skotin í
lúðavini sínum.
Ég viðurkenni alveg að það fer
hrikalega í taugarnar á mér að
stelpur skuli fá þau skilaboð að þær
verði að vera sætar til að vera sval-
ar á sama tíma og strákar fá þau
skilaboð að þeir þurfi ekki að vera
sætir til þess að ná í sætar stelp-
ur. Þess vegna bíð ég spennt eftir
unglingamyndinni þar sem lúða-
stelpan stofnar hljómsveit og verð-
ur svo svöl að hún ákveður að byrja
hvorki með sæta stráknum né lúða-
vininum heldur vera á lausu alla-
vega fram yfir tvítugt, svona rétt á
meðan hún er að móta sjálfsmynd-
ina til fulls og læra að sýna sjálf-
stæði. Það yrði uppáhalds ungl-
ingamyndin mín.
Kæru Solla og Hannes,
ferðin gekk vel en hvað eruð
þið búin að vera að gera? |