Fréttablaðið - 16.07.2007, Page 34

Í gamla daga gat fólk
lagt allan fjandann á
minnið. Það þuldi upp
heilu kvæðabálkana
og kunni jafnvel
Biblíuna eða
Íslendingasögurnar
orðréttar utan að.
Það þekkti allar
plöntur og alla fugla og
mundi eftir samtölum og fólki í mestu
smáatriðum.
Ég var nokkuð efnileg á þessu
sviði þegar ég var lítil. Ég mundi alla
afmælisdaga og var skotfljót að læra
vísur og ljóð sem ég gat svo romsað
út úr mér eftir minni löngu síðar. En
nú er af sem áður var. Ég man ekki
nokkurn skapaðan hlut lengur og hef
það á tilfinningunni að allt sem ég
heyri fari inn um annað eyrað og út
um hitt. Svona eins og minniskortið
sé fullt og geti ekki tekið við meiru.
Það hlýtur að vera áhyggjuefni fyrir
manneskju sem er ekki einu sinni
orðin þrítug.
Ég man engin símanúmer önnur
en þau sem ég kunni áður en ég
fékk GSM-síma og öll þessi lykilorð
og leyninúmer sem maður þarf að
kunna ruglast saman í höfðinu á mér.
Ég þarf að muna lykilorðin inn á
heimabankann minn og tölvupóstinn.
Pin-númerið á debetkortinu og visa-
kortinu þarf ég að hafa á reiðum
höndum og það dugar ekki að geyma
þau í símanum því ég gæti gleymt
lykilorðinu sem ég nota til þess að
kveikja á símanum. Svo þarf ég að
muna númerin á bankareikningunum
mínum, númerið á reiðhjólalásnum
og lykilorð inn á hinar og þessar
heimasíður.
Líklega var auðveldara fyrir fólk
að leggja hluti á minnið hér áður
fyrr. Nú er áreitið svo mikið og
upplýsingarnar dynja á okkur allan
daginn án þess að við fáum tóm til
þess að vinna úr þeim.
Við búum líka svo vel að við
þurfum ekki að muna neitt. GSM-
síminn man símanúmerin fyrir
okkur og ef hann týnist má hringja
í 118. Myndaalbúmin hjálpa okkur
að viðhalda minningunum og allt
sem við þurfum að vita finnum við á
veraldarvefnum. Til hvers að muna
hvaða ár Jón Sigurðsson var fæddur
eða hvenær síðari heimsstyrjöldinni
lauk þegar hægt er að „gúgla“ það?