Sjómannablaðið Víkingur - 01.02.1957, Síða 10

rúmi, — dásamlegt tilhugalíf með töfrandi æv-
intýraleikjum, nefnir Constantin-Weyer það, —
til þess að örva hormónaframleiðsluna. Kviður
kvenfisksins bólgnar út, er eggin taka skyndi-
lega að þrýzta á, karlfiskurinn gefur frá sér einn
eða tvo dropa af sæðisvökva úr sæðispípum sín-
um, og þá vefja þau sporðunum saman; hann
opnar til hálfs eins konar vasa, og hún verpir
þar eggjum sínum, sem hann þarf síðan að frjóvga
og annast um.
Þótt menn muni líklega stórhneykslast, er þeir
heyra um siðferði dragonettunnar, verðum við að
játa, að meðal mannanna er þvílíkt lauslæti alls
ekki óþekkt. En hún leyfir hvaða karlfiski sem
er, svo framarlega sem hann reynist sæmilegur
elskhugi, að „fara út“ með sér og synda við hlið
sér með eyrugga sinn samanslunginn hennar, —
„rétt eins og maður og kona halda undir arm
hvors annars á „spássértúrum", — eins og próf.
Bertin útskýrði. Aðrir karlfiskar sveima í kringum
hina hamingjusælu elskendur og bíða þess að röð-
in komi að þeim að fá hlutdeild í hamingjunni.
Vísindarit ættu ekld að vera ,,þurr“.
Því er víðs fjarri að vísindamenn og náttúru-
fræðingar viti, enn sem komið er, allt um hjú-
skaparhætti fiskanna, eins og Constantin-Weyer
viðurkennir. Og raunverulega eru þeir fróðleiks-
molar, sem mönnum hefur tekizt að viða að sér
aðeins brot af öllum hugsanlegum fróðleik um
líf og hætti fiskanna almennt. En þetta stutta
yfirlit um einn kafla þessarar mjög svo skemmti-
legu bókar mun nægja til að fullvissa lesandann
um, að höfundur hefur ekki við samningu bókar
sinnar einskorðað sig við strangvísindalega fram-
setningu á efni því, er hann hefur tekið til með-
ferðar, og ósvikinn áhugi hans á lífi sjávardýr-
anna ieynir sér ekki.
Þótt bókin sé fyrst og fremst skrifuð fyrir nátt-
úrufræðinga og
veiðimenn, er hún
rituð í svo ferskum
og líflegum stíl,
ólíkt mörgum vís-
indaritum, að al-
menningur mun
eiga auðvelt með
að lesa hana sér til
skemmtunar. Flest-
um mun við lestur
hennar opnast nýr
heimur, ,sem hingað
til hefur að mestu
leyti verið ókunnur
mönnum, jafnvel
þeim, sem taka lífs-
viðurværi sitt af
því að nýta auðæfi
hans. Þýtt.
BRIMLENDING
Jæja! Komnar til að syngja fyrir mig, og er-
uð þrjár, glæsilegt tríó það. Og hvað ætlið þið
svo að segja, blessaðar? „Ólafur reið með björg-
um fram“. „Nei, mínar kæru, það lag og ljóð
á aldrei að syngja
fyrir sjómenn, því
þá er óðar komið
rok“. „Já, þess
vegna á að syngja
það einmitt í
dag“. Hva —
hvaða bölvaður
gauragangur er
þetta þarna?
„Ætlarðu ekki
að vakna, dreng-
ræfill, stoppaðu
klukkuf jandann!“
Það var formaður
minn, Árni Dag-
bjartsson, sem
talaði og ýtti við
mér. Mig hafði
verið að dreyma.
Ég þreif vekjaraklukkuna af pjáturdiskin-
um, er ég staðsetti hana venjulega á, til
að fá hljóm hennar sem mestan, og skaut
henni undir sæng mína, því tippi það er
þagga skildi niður í henni, var brotið, einnig var
af henni annar fóturinn og glerið, ræksnið sem
var að gefa til kynna að kl. væri 6 að morgni
hafði fengið þessi áföll, af því að hún lenti ekki
alltaf undir sæng minni, er hún hóf söng sinn,
heldur á ómýkri stað. „Ætlarðu ekki að hafa þig
í að kveikja á prímusnum, drengur; það er naum-
ast að þú hefur sofnað“, kvað aftur við í for-
manninum. „Já, hann hvessir í dag, Árni minn“,
sagði ég um leið og ég strauk stírurnar úr aug-
unum. Svo fór ég að átta mig á veruleikanum.
„Af hverju heldurðu það?“ spyr Árni. „Af því
að mig var að dreyma stelpur, þær voru þrjár.
Bölvuð klukkan að vekja mig, þetta leit vel út“.
„Ef hann gerði nú alltaf rok þegar þig dreymir
um kvenfólk, Doddi minn, þá væri ekki mikið
um sjóferðir frá Kvígindisdal“, sagði Árni um
leið og hann reis upp í rúminu, opnaði gluggann,
stakk höfðinu út og spýtti í löngum boga út á
mölina fyrir neðan. Ég hafði nú kveikt á prím-
usnum, sem stóð á kassa við rúm mitt og sett ket-
iþnn yfir. Kaffikannan stóð einnig á kassanum,
svo og annað er til kaffidrykkju þurfti. Árni lok-
aði glugganum, leit á barómetið, sló á það með
tveim fingrum hægri handar, ók sér svolítið, en
stakk sér svo undir sængina, meðan hitnaði á
katlinum. Það gerði ég einnig. „Hvernig lízt þér
á hann?“ spyr ég syfjulega. „Það er bezta veður
Þórður Jónsson útvegsm.