Sjómannablaðið Víkingur - 01.02.1957, Síða 14

að sjá bát, þótt nærri væri, nema svo hittist á
að báðir væru uppi á öldufaldi samtímis.
Þannig gekk siglingin. Árni var í essinu sínu
og spýtti af mikilli leikni og ánægju út í græn-
golandi öldurnar, þegar hann hafði snúið þær
af sér. Við áttum nokkurn spöl eftir ófarinn að
Blakknum, þegar stórt og víðáttumikið grunnbrot
kom æðandi á móti okkur. „Hver dj. .. ., það er
grunnbrot á Þembunni. Þetta er alger ófæra, eða
hvað sýnist þér, Sigurður?" Um leið og Árni
sagði þetta, vék hann bátnum, og með snarræði
tókst honum að mestu að forðast brotið. „Það
sýnist með öllu ófært fyrir Blakk nú, enda erum
við hér á versta tíma norðurfallsupptakanna, en
fárra kosta er völ“, sagði Sigurður um leið og
hann dældi sjó úr bátnum. „Einn er þó sá kost-
ur fyrir hendi er ég mun taka, en það er að lenda
í Kollsvík“, segir Árni. „Heldurðu að það sé ekki
löngu ófært þar?“ spyr Sigurður. „Það kann að
vera, en þangað fer ég, ef mér tekst að snúa“.
„Það kann að vera að það sé á þínu færi að lenda
þar“, sagði Sigurður um leið og hann hætti að
dæla, báturinn var þurrausinn í bili. „Mér þykir
ekkert verra að drepa okkur þar en annars stað-
ar“. Árni hló við um leið og hann sagði þetta síð-
asta. Nú var andæft, og beðið lags að snúa. „Þú
verður fljótur að gefa fulla ferð, strákur, þegar
ég segi þér og hafðu lapparskrattann á stillin-
um“. Ég gerði svo sem fyrir mig var lagt. „Fulla
ferð“, og til áréttingar var ýtt harkalega á öxl
mér. Bátnum var snúið leiftursnöggt, en hann
var samt ekki orðinn fyllilega réttur, er stór sjór
reið undif. Báturinn reis að aftan og hallaðist
mikið í bak, svo við lá að hann tæki sjó um
bátsrúmið, svo tók hann geysilegt hlaup. Græn-
golandi veggir hlóðust upp fyrir borðstokkinn,
allt frá miðskipa og aftur úr. 1 fyrstu var tví-
sýnt, hvort Árna tækist að rétta bátinn eða hon-
um hvolfdi þarna. Er sjórinn var kominn fram
um miðskipa réttist báturinn og seig aftur í und-
ir næstu báru, sem virtist ætla að hvolfast yfir.
Þá var dregið úr ferðinni og lensað með hægri
ferð. „Hafið þið séð nokkurn bát, strákar ?“ spyr
Árni aftur. Jú, við töldum okkur hafa séð bát
Jóhanns uppi á öldufaldi alllangt í burtu. „Ég
vildi að enginn þeirra færi að elta mig upp í
Kollsvík", sagði Árni eins og við sjálfan sig. Og
svo spýtt’ ’ann þessi sægarpur og sagði við Sig-
urð: „Ég held það sé öruggara að þú verðir við
vélina, Siggi, þegar til landtökunnar kemur, ég
veit ekki nema það komi fát á strákinn og hann
geri einhverja vitleysu". En nú var ég fljótur til
svars: „Ef ég fæ ekki að stjóma vélinni við land-
tökuna, þá skal ég aldrei snerta á henni framar".
Þeir hlóu báðir, Árni og Sigurður, því ég sagði
þetta með þjósti miklum. En svo birsti Árni sig
og sagði: „En ég drep þig, ef þú lætur hana
stoppa“. „Heldurðu að þú þurfir þess, Árni minn,
Framh. í næsta blaði.
RITSTJÓRASKIPTI
Með þessu blaði verða
ritstjóraskipti við Víking-
inn, undirritaður, hættir
ritstjórninni, en við tekur
Halldór Jónsson, sem les-
endur Víkingsins kannast
við, þar sem hann hefur
áður verið ritstjóri blaðs-
ins, á árunum 19Jj2—’U5.
Orsakir þess að ég hætti
nú starfi við blaðið eru
eing.öngu annir við önnur
tímafrek störf. Samstarf
við útgáfustjórn, ritstjórn
og afgreiðslu blaðsins hef-
ur ávallt verið hin ánægju-
legasta og þakka ég þeim
aðilum samvinnuna í nærfellt þrjú ár.
Blaði, sem er jafn stórt og Víkingurinn, er
nauðsynlegt að hafa sem fjölbreytilegast efni, en
slíkt er aðeins hægt með góðri samvinnu við hinn
fjölmenna lesendahóp. Eru því allar greinar um
málefni sjómanna og allt þeim viðkomandi vel
þegnar héreftir sem hingað til.
Lesendum og. öðrum velunnurum blaðsins þakka
ég tryggð og velvild, ekki sízt þeim sem stutt
hafa mig í starfinu með því að senda blaðinu
ágætar greinar og annað efni, sem borizt hafa
á þessu tímabili. Vil ég biðja þá að láta nýja rit-
stjórann njóta sama stuðnings og velvildar i starfi
sem mér hefur hlotnazt.
Sjötugur
Sigurður Guðnason
skipstjóri í Hafnar-
firði varð sjötugur 4.
jan. sl. Hann var lengi
skútuskipstjóri og átti
mikilli farsæld að
fagna í starfi.
Fyrir nokkrum ár-
um birti Víkingurinn
Sigurður Guötkisou sJczpst]. nokkrar myndir af
seglskútum, sem Sig-
urður hafði smíðað og bera hagleik hans vitni,
enda þótt hann hafi misst 4 fingur á hægri hendi
við slys. Sigurður hefur verið innheimtumaður
Víkingsins mörg undanfarin ár og leyst það starf
af hendi með sömu prýði og skyldurækni og öll þau
störf sem hann hefur haft með höndum. Óskum við,
sem að þessu blaði stöndum, honum innilega til
hamingju með afmælið.
14