Náttúrufræðingurinn - 1936, Blaðsíða 14

122 NÁTTÚRUFRÆÐINGURINN
tiiiciiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimmiimiiiiiimmiMiiaiimmniniMiiMiMiiiHiimmimiMiiuiiiiiiiiiiMiiiiiiiiiamiiiiMiMiiiiiiiiiiMiMimiii
6. md. 2. Noregsrækja. 1. skyld rækja
(Úr Danm. Fauna).
4. Sabínsrækja (Sabinea
septemcarinata Sab.) er all-svipuð
Noregsrækjunni, en með broddana
á skildinum í þremur langröðum,
1 allt að 90 mm. Hún er há-norrænt
7. md. Sabmsrækja og skjöldur
hennar séður á hlið. (Úr Danm.
Fauna).
djúpsævisdýr, sem lifir við N-Noreg. Hér hefir hún aðeins fund-
izt á einum stað, í Steingrímsfirði, á 20—40 m dýpi, 83 dýr í ein-
um vörpudrætti, og er því sennilega alltíð víðar í kalda sjónum
hér við land.
II. Skriðtífætlur (Decapoda reptantia).
Skriðfætlurnar eru aldrei þunnvaxnar, og stundum all-breið-
vaxnar, með þykkan skjöld, sterka ganglimi og með tengur á
fremsta parinu, eða stundum á þremur fremstu pörunum.
Trjónan er sjaldan löng. Halinn misþroskaður. Til þeirra teljast
humar og svipuð dýr, krabbar og kuðungakrabbar.
a. Humrar (Homaridae). Þeir hafa sterkan sundhala, sem end-
ar með stórri sundblöðku, og bera þeir hana beygða upp undir
kviðinn, þegar þeir skríða. Fremsta tangaparið er oft mjög stórt og
sterkt og aftari fálmararnir eru langir, en trjónan fremur stutt.