Náttúrufræðingurinn - 1936, Blaðsíða 23

NÁTTÚRUFRÆÐINGURINN 131
iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimiiiiiiiiiiimiiiimiiimiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimmiiiiiiiiimiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimiiiiiiiiiiiiiiimiiiiiiiiiiiiiiii
mörgu tilliti vera þar hin fremstu meðal hinna „óæðri“ sjávar-
dýra, auk þess sem þau eru, að ljóskröbbunum og krabbaflóm
(rauðátu) meðtöldum, hin nytsömustu, sem fæða fyrir menn og
fiska. Því miður á almenningur ekki kost á að kynnast mörgum
þeirra heima hjá þeim og erfitt er að veiða þau og halda þeim lif-
andi til lengdar. Þó geta menn, sem á sjávarbakkanum búa, oft
náð í lifandi krabba og geymt þá í hreinum sjó í stórum ílátum
eða fjörupollum og kynnst þeim þar, og munu þá fljótt komast
að raun um, að þeir eru ekki ver gefnir „andlega og líkamlega“
en mörg hinna „æðri“ dýra.
Margt mætti og segja skemmtilegt um ýms af hinum krabba-
dýrunum, ef rúmið í Náttúrufræðingnum leyfði; það gæti máske
orðið seinna.
Heimildarrit:
Danmarks Fauna, 9. K. Stephensen: Skjoldkrebs.
Carl Dons: Nord-Norges Deeapoder.
R. Spárck: Nordens Dyreverden.
Sverðíiskur rekinn í Breiðdalsvík.
Síðasta áratug hefir borið óvanalega mikið á suðrænum fiskum
hér við land, hafál, augnasíld og brandháf við suðurströndina og
beinhákarli við Austfirði. Mun það vera afleiðing af hlýjari sjó
en vant er, á þessum slóðum. Svo hafa í fyrra og í ár bætzt við
tveir fiskar, sem áður voru hér óþekktir, en þó, eins og höf. hefir
bent á í „Fiskunum", líklegir til að sjást hér: flekkjaglitnir og
sverðfiskur. Frá hinum fyrrtalda hefir ritstjórinn skýrt í 2. h.
Náttúrufræðingsins þ. á., en frá hinum var sagt í útvarpinu.
Um sama leyti og útvarpsfregnin kom, hringdi Magnús sýslum.
Gíslason á mig og sagði mér frá því, að 23. júlí hefði rekið á
Þverhamarsfjöru við Breiðdalsvík fisk, sem samkvæmt lýsingu
sýslumanns gat varla verið annað en hinn algengi N.-Atlanzhafs-
sverðfiskur. Fyrir góða aðstoð sýslumanns og velvilja Gísla
9*