Náttúrufræðingurinn - 1936, Qupperneq 31

NÁTTÚRUFRÆÐINGURINN
139
(mmiimmiiiiiiiiiiiiiimitimmimmiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiMiiiiiiiimiiiiiiiiiiiiimiiiiiiiiiimiiiiiiiiimiiimiimiimiiiiiiimiiii
Flóagróður (Arnarvatnsheiði).
(H. Mölholm Ilansen: „Studies on the Vegetation of Iceland).
bökkunum, en tjarnarmiðjan er auð, eða þar vex fergin, Ijósa-
stör, þá oftast mjög stórgerð, vatnsnál og horblaöka. Inn á milli
þessara tegunda, sem oftast ná allhátt upp yfir vatnsflötinn, flétt-
ast í vatnsskorpunni eða niðri í vatninu flækjur af maralónasóley
og ýmsum nylcru-tegundum, auk bæði græn- og blágrænþörunga,
sem fljóta í vatninu eins og slímþræðir eða hlaupkenndar kúlur og
skorpur. Þessi jurtagróður er það, sem smám saman fyllir tjörn-
ina og breytir henni í mýrlendi, eins og fyrr er getið.
Ef vér nú þessu næst athugum gróður flóans, vekur það fyrst
athyglina, hve tegundasnauður hann er. Enda þótt ísland sé frem-
ur snautt af háplöntum, er það sérkennilegt fyrir ýms gróðurlendi
þess, hve margar tegundir þyrpast oft saman á litla bletti. Þann-
ig finnast í sumum gróðurlendum 30—40 tegundir á einum fer-
metra. í flóanum eru þær oft ekki fleiri en 3—4 og jafnaðar-
legast fyrir innan 10, ef um hreinan flóagróður er að ræða.
Tala tegundanna fer þó mjög eftir því, hversu votur flóinn er.
Ef hann nær að þorna, þótt ekki sé nema örstuttan tíma úr
sumrinu, fjölgar tegundunum að miklum mun. Hið sama er að
segja um mosagróður flóans. Hann er bæði gisinn og fáskrúð-
ugur, ber því meira á því, sem flóinn er votari. Það, sem veldur
tegundafæð flóans, er vitanlega samspil ýmissa skilyrða. Það
hefir þegar verið á það bent, að vatnið í jarðveginum jafni hit-