Spegillinn - 01.05.1954, Síða 19

SPEGILLINN
79
þrisvar á sódakranann, reif tygg-jó út úr sjálf-
salanum og loks slagaði hann út á götuna, og
tók hana krus og þvers, sem heldur ekki var
að furða, eftir þrettán sódavötn.
— Glæpir; Glæpir! hvæsti hann. — Það eru
glæpirnir, sem ég vil!
Og nú tók hann eftir því, að fótgangandi
menn viku úr vegi fyrir honum með virðingu.
A götuhorninu stóð lögregluþjónn.
Hezekías greip stein úr gangstéttinni og
fleygði honum beint á kjammann á löggunni.
Löggan brosti til hans glettnislega og hristi
síðan fingurinn að honum í ávítunar skyni.
Þetta var sá sami, sem hafði barið hann forð-
um, fyrir að spyrjast til vegar.
Hezekías hélt áfram leiðar sinnar og var nú
uppfullur af þessari nýju hugmynd sinni, glæp-
unum. Eftir nokkra stund kom hann að glys-
varningsbúð, þar sem glugginn var allur full-
ur af jólagjöfum.
— Ég þarf að fá skammbyssu, sagði hann.
— Sjálfsagt, herra minn, sagði búðarmað-
urinn. Ætti það að vera til að fara með í
kvöldsamkvæmi, eða óbreytt og alvanaleg til
heimilisnotkunar? Hér er ágætis familíubyssa,
en þér viljið kannske heldur eina, sem flytur
til nágrannans?
Hezekías valdi sér byssu og fór út.
— Jæja þá, sagði hann við sjálfan sig. —
Nú er bezt að brjótast inn í hús og ná sér í
peninga.
Hann valdi sér fínasta íbúðarhúsið, sem
þarna var í grenndinni og hringdi dyrabjöll-
unni.
Þjónn í einkennisbúningi kom fram úr upp-
lýstum forsalnum.
— Hvar er húsbóndi þinn? spurði Hezekías
og sýndi honum byssuna.
— Hann er uppi á lofti að telja peningana
sína og vill ekki láta ónáða sig, svaraði þjónn-
inn.
— Vísaðu mér til hans, sagði Hezekías, —
ég ætla að skjóta hann og taka peningana
hans.
— Sjálfsagt, herra, sagði þjónninn kurteis-
lega. — Þér finnið hann uppi á næstu hæð.
Hezekías sneri sér við og skaut þjóninn
tvisvar gegnum einkennisbúninginn og gekk
síðan upp.
í herbergi einu uppi á loftinu sat gamall
maður við borð, með leslampa á, en fyrir
framan hann var hrúga af gullpeningum.
Þessi gamli maður var með kjánalegan góð-
vildarsvip á andlitinu.
— Hvað ert þú að gera? spurði Hezekías.
— Ég er að telja peningana mína, svaraði
gamli maðurinn.
— Hvers stands maður ert'þú? spurði Heze-
kías hrottalega.
— Ég er mannvinur, og gef peningana mína
til góðgjörðastarfsemi. Ég læt smíða heiðurs-
peninga og veiti þá fyrir hetjudáðir. Ég veiti
skipstjórum, sem kasta sér í sjóinn, verðlaun,
og eins slökkviliðsmönnum, sem leggja sig í
lífshættu við að kasta fólki út um glugga. Ég
sendi ameríska trúboða til Kína, kínverzka
trúboða til Indlands og indverzka trúboða til
Chicago. Ég stofna sjóði til að forða háskóla-
prófessorum frá hungurdauða, þegar þeir ættu
ekki betra skilið.
— Nóg af þessu, sagði Hezekjas. — Þú átt
skilið að deyja. Stattu upp! Opnaðu munninn
og lokaðu augunum!
Gamli maðurinn gerði eins og fyrir hann
var lagt.
Þá varð bylminghvellur og gamli maðurinn
féll til jarðar. Hann hafði fengið skotið gegn-
um vestið og axlaböndin hans voru ekki annað
en tætlur.
Glæpsemin skein út úr augum Hezekíasar
er hann tróð vasa sína fulla af gullpeningum.
Nú varð hávaði og uppþot á götunni fyrir
utan húsið.
— Lögreglan! sagði Hezekías við sjálfan
sig. — Ég verð að kveikja í húsinu og komast
burt, þegar allt er komið í uppnám.
Hann kveikti á eldspýtu og bar hana að
borðfæti þarna inni.
En borðfóturinn var eldtraustur og neitaði
algjörlega vendingu að láta kveikja í sér. Þá
reyndi hann hurðina. Hún var líka eldtraust.
Þá reyndi hann bókaskápinn og bækurnar.
Sömuleiðis - eldtraust. Allt þarna inni virtist
vera eldtraust.
Náhvítur af reiði reif Hezekías af sér
gúmmíflibbann og kveikti í honum. Sveiflaði
honum yfir höfði sér. Hvæsandi eldtungumar
stóðu út úr hverjum glugga hússins.
— Eldur! Eldur! var öskrað úti á götunni.
Hezekías tók á rás til dyranna og fleygði
logandi flibbanum niður lyftugöngin, og á
sama vetfangi stóð lyftan og vírarnir í björtu
báli, síðan kviknaði í hurðalásunum og loks í
steingólfinu. Allt í björtu báli og reykjarsúl-
urnar læstu sig út um hvert gat.
— Eldur! Eldur! æpti múgurinn.
Hefur þú, lesandi góður, nokkurntíma séð
eldsvoða í stórri borg? Það er dásamleg sjón.
Manni verður það ljóst, að þótt borgin sé víð-
áttumikil og hræðileg, nær mannlegt skipulag
hámarki sínu, þegar svona stendur á.
Varla var eldurinn tekinn að geisa þegar
allt var gert, sem hægt var til að hefta út-
breiðslu hans. Langar raðir af mönnum réttu
vatnsfötur hönd úr hendi. Vatninu var skvett
á framhliðar næstu húsa og á götuna, enn-
fremur á símastaura, auk þess sem heill öldu-
sjór af því lenti á áhorfendunum, sem allir
voru í mestu æsingu og því ekki vanþörf á
vætunni. Allt umhverfi brunans var bókstaf-
lega gegndrepa af vatninu, og mennirnir unnu
eins og hestar. Vélstigi var reistur upp og
náði sextán fet eða sautján upp í loftið. Einn
hugprúður maður klifraði upp í hann og dró
upp fötu eftir fötu af vatni. Hann hélt jafn-
væginu, eins og æfðum slökkviliðsmanni sómdi,
þarna efst í stiganum og skvetti úr fötunum
yfir múginn allt í kring og lét jafnt ganga
yfir alla.
Eldurinn geisaði í hálfa klukkustund. Heze-
kías stóð við einn gluggann í húsinu alelda.
Hann hafði varla við að hlaða skammbyssuna
og tæma jafnharðan innihald hennar út í
mannþröngina.
Honum var svarað með hundruðum skamm-
byssna neðan frá strætinu.
Þetta stóð aðra klukkustund, og margir
menn urðu næstum fyrir skothríðinni — sem
auðvitað hefði drepið hvern þann, er fyrir
hefði orðið.
En þegar logarnir tóku að dvína, ruddist
hópur lögreglumanna inn í dauðadæmt húsið.
Hezekías fleygði frá sér skammbyssunni og
tók móti lögreglunni með krosslagða arma.
— Hezekías Heyloft! sagði lögreglustjórinn,
— ég tek yður fastan fyrir morð, innbrot,
íkveikju og landráð. Þér hafið varizt hraust-
lega, kall minn, og mér þykir þetta leiðinlegt,
en hinsvegar verð ég að gera skyldu mína og
taka yður fastan.
Þegar Heyloft kom út úr húsinu, gullu við
húrrahrópin frá múgnum. Sönn hugprýði á
jafnan góðar viðtökur vísar hjá almenningi.
Nú var Heyloft settur upp í bíl og þotið
með hann á lögreglustöðina.
Á leiðinni stakk lögreglustjórinn að honum
vasapela og vindli.
Og svo skröfuðu þeir um það, sem gerzt
hafði.
Heyloft varð það brátt ljóst, að nú var
hamingjan að verða honum hliðhollari en áður
hafði verið, og að nýtt líf var framundan.
Hann var ekki lengur fyrirlitinn ræfill. Hann
var orðinn meðlimur í glæpastétt Ameríku.
Þegar á stöðina kom, vísaði lögreglustjórinn
Hezekíasi til herbergis hans.
— Ég vona, að þú kunnir vel við þig í
þessu herbergi, sagði hann, hálf-feimnislega.
— Við höfum ekki annað betra í kvöld. En
á morgun get ég útvegað þér annað betra,
með baði, en svona alveg undirbúningslaust
var ekki hægt að láta þig hafa neitt skárra
en þetta, og ég vona, að þú gerir þér það að
góðu í bili.
Að svo mæltu bauð hann góðar nætur og
fór út. En andartaki seinna kom hann aftur.
— Hvernig er það með morgunmatinn? sagði
hann. — Viltu fá hann í herbergið, eða viltu
borða með okkur í borðsalnum. Ekki tala ég
um hvað öll stéttin hlakkar til að hitta þig.