Fálkinn - 12.12.1952, Blaðsíða 13

JÓLABLAÐ FÁLKANS 1952 **«*^*œ*»*œ*£**«*»*œ*»*œ*^*Æfe*£**tf 9
Lawrence og veifaði með liendinni.
„Það var vel farið að við höfðum þetta
herbergi aflögu. Ykkur hefir liðið illa
undanfarið, býst ég við.“
Þau svöruðu ekki.
„Nú, jæja,“ sagði hr. Lawrence. „Ef
það er ekki meira, sem ég get gert
fyrir ykkur, er best ég fari. Athugið
ofninn vel. Lokið honum, ef hann
reykir. E-e- ef þið þurfið meiri mat
eða fleiri teppi þá getið þið barið á
eldlnishurðina og sagt þjónustufólk-
inu frá því. Góða nótt!“
„Góða nótt,“ sögðu þau, og konan
bætti við: „og gleðileg jól.“
Hr. Lawrance starði út i loftið og
ságði: „Já, o, jú — auðvitað. Eg
þakka.“ Hann bretti upp jakkakrag-
ann á leiðinni til aðal útidyranna.
Það var kalt. Frostið var að aukast.
Er hann kom inn í forsalinn var
hringt til „miðdegisverðar". Dreng-
ur garðyrkjumannsins hafði lokið við
að skreyta það, sem honum var falið.
Frú Lawrence var að blanda hristing
við borðið framan við arininn.
„Flýttu þér,“ kallaði frúin yfir öxl
sína. „Maturinn kólnar að öðrum
kosti. Eg liata hálfkalda andasteik.“
„Eru börnin sofandi?“ spurði hr.
Lawrence.
„Ekki býst ég við því,“ svaraði frú-
in. „Það er svo erfitt að fá þau í
svefn að þessu sinni. Eg gaf þeim
súkkulaði og bað þau að vera róleg.
Viltu fá eitt glas?“
Síðar um kvöldið, er hjónin ætluðu
að fara að hátta, stakk hr. Lawrence
höfðinu út úr baðherbergisdyrunum
og var með tannbursta í hendinni.
Ilann mælti: „Konan ókunna bauð
mér gleðileg jól. Það var fyndið. Eg
hefi aldrei heyrt að Gyðingar héldu
jólin hátíðleg.“
„Hún veit, að líkindum, ekki hvað
meint er með því,“ sagði frú Law-
rence. Hún var að smyrja andlit sitt,
sem var bústið og sællegt.
Ljósin voru smám saman slökkt
í húsinu. Lawrence-fjölskyldan sofn-
aði. Úti var heiðskir himinn og stjörn-
urnar tindruðu. En í litla herberginu
yfir bílageymslunni lifði á daufri
peru.
„Viltu sjá. Eg hcfi fengið nýjan
rafvagn við járnbrautarlestina mína
og flugvél,“ hrópaði Bob. „Sjáðu skrúf-
una!“
„Hefi ég lika fengið tvær gjafir frá
pabba?“ spurði Marigold og skoðaði
bögglana, sem lágu ofan á sænginni
liennar. Hún tók stóra brúðu úr ein-
um bögglinum og lét hana til hliðar
við sig. „Ungfrú!" æpti stelpan til
barnfóstrunnar. „Hvar er hin gjöfin
frá pa'bba til mín?“
„Það er gott að þú færð minna en
ég,“ sagði Bob. „Þú ert svo heimtu-
frek. Líttu á hvað ég fékk.“
„Eg skal brjóta þessa fyrirlitlegu
flugvél þina,“ sagði Marigold og fór
að gráta.
„Þið mcgið ekki gráta á jóladaginn,"
sagði barnfóstran og tók litla öskju
úr umbúðunum. „Sjáðu, Marigold.
Ilvað áliturðu að þetta sé?“
Marigold opnaði öskjuna og tók
skínandi men eða hálsband upp úr
lienni. „Eg er kóngsdóttir," sagði
hún.
Bob sendi henni hornauga með lít-
ilsvirðingu. „Hálsbandið er lítið,“
sagði hann.
Á neðri liæðinni voru þau herra
Lawrence og frú að drekka morgun-
teið. Gluggaskýlurnar voru undnar
upp, rafstraum hleypt á ofnana. Sól-
skinið flæddi inn i húsið. Gjafa-
bögglum hafði ekki enn verið útbýtt.
Anna, stofuþernan, hafði fréttir að
færa.
„Eg skil ekki þetta,“ sagði hr.
Lawrence. „Það er ómögulegt.“
„Eg skil það vel. Það er táknrænt
fyrir þetta fólk,“ sagði frú Lawrence.
„Þessi flóttamannaumboðsmaður
skal fá ofanígjöf hjá mér,“ sagði h'r.
Lawrence.
„Það er ekki víst að honum hafi
verið kunnugt um þetta,“ sagði frú-
in. „Þau hafa engan látið vita það.
Við getum ekki haft þau hér. Við
höfum engan til þess að gæta kon-
unnar.“
Hr. Lawrence mælti: „Við liringj-
um á sjúkrabílinn og biðjum að flytja
þau burt. Mér virtist konan eitthvað
undarleg í framan. Það hlýtur að
hafa verið erfitt fyrir hana við þess-
ar kringumStæður."
„O, þvílíkar konur fæða börn eins
og að drekka vatn,“ sagði frúin. „Þær
finna ekki neinn sársauka. En mér
þykir vænt um að þetta gerðist í
bílageymslunni, en ekki í húsinu.
Anna, kallaði frú Lawrence. Segðu
barnfóstrunni að láta börnin ekki
koma nálægt bílageymslunni fyrr en
sjúkrabíllinn er kominn.“
Svo fóru lijónin að fást við bréfin
og gjafabögglana.
„Við höfum þó, að minnsta kosti,
skemmtilega sögu til þess að segja
gestunum," mælti lir. Lawrence. „Hún
þykir góð með kalkúnasteikinni og
plómubúðingnum."
Er þau liöfðu lokið morgunverði
og klætt sig í viðhafnarföt, og börn-
in sýnt þeim gjafirnar, er þau fengu,
fóru hjónin til bílageymslunnar til
þess að ráðstafa flóttafólkinu. Börn-
in höfðu verið scnd upp i barnaher-
bergið. Þar áttu þau að leika sér að
gjöfunum.
Þegar hjónin komu að bílageymsl-
unni var þar allmargt þjónustuliðs-
ins samankomið og talaði saman í
ákafa. Þarna voru eldhússtúlka, þjónn,
stofuþerna og bilstjóri. Ennfremur
drengur garðyrkjumannsins.
„Hvað gengur hér á?“ spurði hr.
Lawrence.
„Þau eru farin,“ sagði bílstjórinn.
„Hvað segið þér? Farin!“
Maðurinn fór út á meðan við vor-
um að borða og náði í leigubíl. Hann
og bílstjórinn báru konuna inn í bil-
inn. Maðurinn talaði ekkert við okk-
ur um þetta.“
Eldhússtúlkan sagði: „Maðurinn
spurði hvort sjúkrahús væri hér í
grenndinni. Við sögðum lionum að
sjúkrahús fyrir Gyðinga væri rétt ut-
an við borgina,“ sagði bílstjórinn.
„Hann kvaðst harma það að hafa
gert okluir svo mikið ónæði, sem raun
'bar vitni. Hann var mjög þákklátur.“
„Við sáum litla barnið," sagði
stofuþernan.
„Já,“ mælti eldhússtúlkan. „Hann
var líluir föður sinum. Ekta Gyðing-
ur eins og hann.“ Svo hlógu allir og
góndu hverjir á aðra.
„Já, já,“ sagði lir. Lawrence. „Við
getum þá liklega ekki gert meira fyr-
ir þetta fólk.“
Þjónustufólkið fór inn i ibúðarhús-
ið. Nóg var að gera. Gestir væntan-
legir, og klukkan tiu.
„Við skulum athuga herbergið,"
sagði hr. Lawrence og kinkaði kolli
að bílageymslunni. Frúin gretti sig
en fylgdi þó manni sinum.
Þau gengu upp hinn hrörlega stiga.
Allt var í röð og reglu í litla, dimma
herberginu á loftinu. Rúmið stóð upp
við vegginn, ábreiðan vel saman brot-
in og lá við fótagaflinn. Borð og
stólar voru á sínum stað. Glugginn
hafði verið opnaður til þess að hleypa
inn góðu lofti. Ofninn var lokaður.
Á gólfinu hjá rúminu stóð vatns-
glas.
Hjónin sögðu ekkert. Þau gengu
heim að ibúðarhúsinu og fóru inn í
setustofuna. Hr. Lawrence gekk út að
glugganum og horfði út í garðinn.
Hann sá járnbraut Bobs i horni garðs-
ins. Frúin opnaði höggul, sem hún
hafði ekki fyrr komið auga á. Hún
mælti: „Ætlarðu ekki að leika golf?
Þarftu ekki að hitta félagana?“
Hr. Lawrencc settist við gluggann.
Hann svaraði: „Eg liefi ekki löngun
til þess. Eg er ekki í jólaskapi. Eg
er allmáttfarinn. Þau sáu í gegnum
dyrnar að verið var að dúka borðið
i borðstofunni, og láta á það matar-
áhöld. Skreytingin var falleg. Blóm-
vendir voru á borðinu.
„Eg veit ekki hvað við hefðum get-
að gert meira,“ sagði frúin skyndi-
lega.
Hr. Lawrence svaraði ekki. Hann
stóð á fætur og gekk fram og aftur
um gólfið. Frúin festi grenikvist að
baki myndar einnar. Hún mælti: „Þau
báðu ekki um neitt. Maðurinn hefði
látið okkur vita hefði þau vantað eitt-
hvað, eða konan eða barnið verið
mikið veik. Eg cr viss um al þeim
líður vcl. Þau eru af harð.engnum
kynstofni."
Hr. Lawrence tók vindil, en kveikti
ekki í honum.
Frúin sagði: „Þeim mun líða betur
í Gyðingasjúkrahúsinu en hér. Þar
fá þau nauðsynlega hjúkrun. Hér var
ekki hægt að lijúkra konunni. Þau
fóru i flýti, og við gátum því ekki
boðið þeim neitt.“
Hr. Lawrence tók bók, opnaði hana,
en lokaði henni þegar. Frúin lagaði
beltið á kjólnum sinum. Hún mælti:
„Eg fer auðvitað og spyr um liðan
þeirra, tek með mér ávexti og fleira.
Ef til vill ullarnærföt. Svo spyr ég
hvort þau vanti nokkuð4. Eg fer þang-
að i dag. En fyrst verð ég að fylgja
börnunum i kirkju." *
Dyrnar voru opnaðar. Börnin komu.
Marigold dansaði af ánægju. Hún
sagði: „Flýttu þér, mammá, annars
komum við of seint. Það er svo gam-
an að sjá fólkið. Það er svo margt.
„Eg vona að sungnir verði sjálmar
um englana," sagði Bob. „Við höfum
lært þá í skólanum. Eg þarf ekki að
líta á bókina. Hvers vegna fæddist
Jesú í fjárliúsi, pabbi?“
„Það var ekki rúm i gestaherberg-
inu,“ sagði hr. Lawrence.
„Voru þau flóttafólk?" spurði
Marigold.
Spurningunni var ekki svarað þeg-
ar í stað.
Þá stóð frú Lawrence upp, gekk
að speglinum og hagræddi hárinu.
Hún mælti: „Þú mátt ekki spyrja
svona heimskulega, vinur minn.“
Hr. Lawrence opnaði gluggann.
Hann heyrði klukknahljóminn. Sólin
skein á frosinn snjóinn. Hann glitr-
aði sem silfur. Hr. Lawrence var
skritinn á svip. Hann mælti: „Eg vildi
óska. Eg vildi óska.“ Meira sagði
hann ekki, því að hann sá tvo híla
koma. Það voru fjölskyldurnar Daly
og Collins, sem óku i gegnum liliðið
og upp að húsinu.
Börnin hlupu hrifin og fagnandi
út á tröppurnar og hrópuðu:
„Gleðileg jól! Gleðileg jól!“