Fálkinn


Fálkinn - 20.01.1956, Blaðsíða 5

Fálkinn - 20.01.1956, Blaðsíða 5
FÁLKINN Fyrstu dagana snjóaði í sífellu á aðalstöðinni og frostið varð mcst 20 stig. Horfurnar voru ckki góðar, cn allir leiðangursmenn þó b.iarlsýnir og iíðanin góð. Byrjað var á að koma lipp „Rúri nr. 1" í 5400 m. bæð, við netiir Abruzzahryggsins, seni er samfelldur upp á ðxl. Hæðin er 3000 mctrar og hallinn að meðallali 50 stig. — „Búr 2" var selt 400 metrum liærra, Milli síaðanna var strengur, sem mcst var drcgið eftir af farangrinum. Frá „Búri 2" til „3" var óhægara ¦um vik vegna skriðuhættu. „Búr 3" var í ofurlitlura skúta i 6100 mctra hæð. „Búr 4" var sett á 20 metra háan drang, scm stóð upo úr fjalls- egginni, 6450 metra yfir sjó. Leiðin þangað var í brattri hengju, mcð miklu lausagrjóti. Við „Búr 4" kom fyrsta óhappið fyrir lciðangurinn. Einn besti klil'ur- garpurinn, Mario Puchoz, fékk lungnabólgu, og var fluttur niður í Búr-2. Læknirinn gat ekki hjálpað og Puchoz dó aðfaranótt 21. júní. Hann var grafinn við rætur K-2, sennilega skammt frá þeim stað, scm Gilkey fórst árið áður. Svo var haldið áfram. Lengst af jiiní var slæmt veður, en í mánaðar- lokin kom sól og suniar. GAMANIÐ GRÁNAR. Heiniurinn beið með óþreyju cftir fréttum — fyrst og fremst ítalir. En fréttirnar voru fáar. Loftskeytasam- bandið var fremur slæmf — stundum alls ekkert samband — og þá varð að senda hraðboða til Skardu — 13 daga leiS. Mestu erfiðleikarnir hófust fyrir ofan Búr „4". Þar var bergið nær lóð- rctt og afar torfært, því að bergið var fægt af ís. Svo komu þrjú gljúfur, full af snjó og nokkrir stallar, uns komið var í Búr .,5" (6800 mctra yfir sió). Frá „5" til „6" (um 7300 m.) lá leiðin cftir hrygg, sem var eins og saumhögg. Og fyrir ofan „6" tók við aurskriða og síðan brött egg áfrani. þakin klaka, uns komið var að „7", rétt fyrir neðan „Öxlina" í 7600 m. hæð. Svo var haldið áfram þvert yfir snarbratta fönn til norðausturs, uns kom að hengiflugi. Par byrjaði „pýra- midinn" efsti toppurinn á K-2. Þettn 'hengiflug var talið vcrsti þröskuldur- inn á alíri Iciðinni, snarbratt og klakað, og víða lausamjöll. Þarna hafði dr. Charles Houston snúið við árið áður. Sex mönnum úr ítalska lciðangrinum tókst samt að komast þarna upp og upp á s.jálfa öxlina. Þar settu þeir Búr „8", í 8100 m. hæð — 28. júli. Þessir scx hétu Gompagnoni, Lace- delli; Bonatti, Gallotti, Abraham og Mehdi. Þeir yo.ru staðuppgefnir þeg- ar upp kom, og sváfu í nærri því sól- arhring. Aðeins tveir þeirra lögðu á siðasta áfangann: Gompagnoni og Lácedclli. Þeir voru vaskastir göngumenn, báðir fylgdarmenn hjá italska fjallamanna- fclaginu. Lacedclli er fæddur í Cort- ina, vetrariþróttabænum norður- ílalska. Að morgni 30. júlí lögðu þcir upp að síðustu bækistöðinni, nr. 9, í 8300 metra hæð. Þar reistu þeir tjald milli stórra grettistaka. Þaðan skyldi síð- asta atlagan gerð. Svo rann 31. júlí upp. K-2-lindurinn var laugaður í sólskini. Compagnoui og Lacedelli fcstu á sig þrjú súrefnis- hylki hvor og horfðu lengi á tindinn. ÚR VÖNDU AÐ RÁÐA. Þeir kusu að ganga til vinstri og miðaði afar hægt áfram. Um stund töfðust þeir við slæmt gljúfur, sem þeim tókst þó að komast yfir. Klukk- an 12 voru þeir komnir í 8350 metra hæð en áttu enn 200 metra ófarna. En þá gerðist iskyggilegt atvik. Lino Lacedelli í hömrunum milli „3" og „4". nú að taka til bragðs? Áttu þeir að snúa við? Eða halda áfram? í þess- ari hæð var talinn ógerningur að lifa án súrefnis-nestis — en var nokkur Ardito Desio, foringi ítalska leiðangursins. Þeir fundu að máttleysi færðist um þá alla, þeir urðu tilfinningalausir og svo fannst þeim járnbaiidi þrýst að enninu á sér. Þeir áttu bágt með að ná andanum. Þeir sáu að súrefnið var búið. Leiðin frá „Búri 9" hafði tekið lengri tíma en þeir höfðu gei t ráð fyrir. Þeir hölluðu sér fram á klakaax- irnar sinar og tóku andköf. Hvað átli Á þcssari mynd sést sjálft fjallið „K-2" frá aðalbækistöðinni á Goodwin Austenjökli, og leiðin upp Abruzzahrygg. vissa fyrir því? Og þó að þeir kæm- ust á lindinn mundi það taka svo langan tíma, að þeir mundu lenda i dinmiu á ieiðinni til baka. Þeir litu á tindinn og svo hvor á annan. Þeir llikuðu, cn aðeins stutta stund. Svo héldu þeir áfram að klifra, en nú voru hreyfingarnar óburðugar. Hver hreyfing var hæg eins og á kvik- mynd sem sýnir hreyfingar íþrótta- manna margfalt hægar cn þær gerast. ÚUimirnir voru eins og blý. Það var erfiði að lyfta fætinum, færa hann fram. um nokkra scntimctra og láta hann svo detta. Eflir tíu svona skref varð að hvíla sig og styðjast fram á axirnar ogrcym að ná andanum. Svona komust þeir alla lcið, hálfmeðvitundarlausir, án þess að luigsa lengra cn u'm nœsta skref. Loks tóku þeir eftir, þrátl fyrir mókið scm á þeim var, að eitthvað merkilegt liafði gerst. Brekkan var búin, ekkert yfir þeim nema Iiimin- inn. Þeir voru komnir á hátindinn! Þeir lögðust báðir endilangir. Þeir voru á hálfgerðu yfirliði. Klukkan var 6 síðdegis. Þeir hvíldu sig nokkr- ar mínútur og börðust við að ná and- aniun. Svo stóðu þeir upp og með miklum erfiðisnmnum gátu þeir stung- ið klakaöxi ofan í snjóinn. Svo tóku þeir fram tvo fána — ítalíu og Pakistans — og bundu þá við öxina. 'Þá sundlaði er þeir horfðu yfir fjalla- lieim Karakorums, með ógrynni af tindum og jöklum, en allir tindarnir voru lægri. Svo gátu þeir opnað Ijós- myndavélina og tóku nokkrar myndir, hvor af öðrum. Eftir hálftima liigðu þeir af stað til baka. Það var farið að skyggja, svo að ¦þetta var ömurlegt ferðalag. Lacedelli hrapaði niður skriðu, en slapp ómeiddur. Compagnoni hrap- aði 25 metra niður klakavegg, þvi að Lacedelli var svo máttlaus að hann gat ekki haldið aftur af honum með vaðnum. Hann hafði fcngið margar skrámur. en lifandi var hann ... Hinir samfcrðamennirnir í „8" tóku að gerast órólegir. Eftir áætl- uninni áttu Compagnoni og Lacedelli að vera komnir aftur fyrir löngu. Mundu þcir koma aftur — cða hafa farist? En undir miðnætti, eftir nær 5 tima göngu, sem var eins og martröð, og i svarta myrkri komu Compagnoni og Lacedclli í Bnr 8, slagandi eins og drukknir menn. Og þeir voru hálf- ruglaðir, sennilcga af súrefnisleysi. Compagnoni var alltaf að tala við einhvern þriðja mann, sem var heinia á Italíu. Þeir hnigu niður eins og slytti undir eins og þeir komu til félaga sinna. — Við unnum, hvisluðu þeir og svo stcinsofnuðu þeir. En raun'ir þcirra voru ekki enn á enda. Morguninn eftir fór að draga saman óvcðursský' kringum K-2, svo að ekki var til setunnar lioðið þarna í „8". Það var rétt svo að Compag- noni og Lacedelli gátu staðið, en þeir urðu að fara hverju sem tautaði. Auk ])css voru þeir báðir með kalsár á höndunum. Lacedelli missti jafnvæg- ið og hrapaði á hraðri ferð niður 200 metra háa skriðu, en tókst að stöðva sig i snjódyngju frammi á hengiflugs- brún á 2600 metra háum hömrum. Loks komust þcir niður í aðalstöð- iníi á Goodwin Austenjökli þann 2. ágúst. „Þannig lauk," skrifar Dcsio prófessor, „þessti fyrirtæki, sem svo lcngi virlist vcra dæmt til að mis- takast."

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.