Fálkinn


Fálkinn - 20.01.1956, Blaðsíða 10

Fálkinn - 20.01.1956, Blaðsíða 10
10 FÁLKINN LEftNMJRMIR Jóiasveinninn ©g: Sjóræningrjarnir Framhaldssaga fyrir börn Og hann fór strax að skrefa leið- ina og prinsinn og allir hinir eltu og töldu skrefin. Fyrst 50 skref aust- ur, svo 80 skref norðaustur. En það var ekki hægt að skrefa 20 skref norð- ur, þvi að þá hefði jólasveinninn lent í tjörn og drukknað. — Það er ómögulegt að grafa á tjarnarbotninum, okkur þýðir ekki að reyna það, sagði Pétur pukrari. Prinsinn hugsaði með sér: ¦—¦ Ef við getum ekki grafið þar, þá hefir Hærulangur skipstjóri heldur ekki get- að grafið hann þar. En svo datt hon- um nokkuð í hug: — Við höfum mælt kiðina með okkar skrefum, en Hæru- langur er miklu kloflengri og stíg- ur lengri skref. — Þetta er laukrétt hjá þér, sagði jólasveinninn. Og svo fóru þeir að furunni aftur og stigu nú helmingi fleiri skref en áður. Og þegar þeir voru komnir aust- ur fyrir tjörnina stigu þeir 40 skref norður. Og nú komu þeir í litið rjóð- ur og prinsinn sagði: — Hérna skul- um við grafa. * Og nú grófu allir með hökum og skóflum. Þegar holan var orðin rúm- ur metri á dýpt, rákust þeir á eitt- hvað hart. — Fjársjóðurinn! hrópaði prinsinn. — Grafið þið dýpra! skipaði jóla- sveinninn. FJÁRSJÓÐURINN. Prinsinn reyndist sannspár. Þetta var fjársjóðurinn. Stór járnkista með koparspöngum. 15 litlir jólasveinar reyndu að lyfta henni en það tókst ekki. Loks varð prinsinn óþolinmóð- ur og sagði: — Farið þið frá! Hann vildi vita hvað væri í kistunni. Svo ¦hjó hann öxinni sinni í kistulokið, en varð að gera það þrívegis. Þá spratt lokið upp. Hvílikt undur! Þarna voru demantar, rúbínar, saf- írar og fleiri gimsteinar, silfurrmm- ir, dýrgripir úr filabeini — og gull! Gull-skartgripir, gullpeningar og gull- stykki! Allir störðu hugfangnir á sjóræn- ingjafjársjóðinn. Svo hvíslaði prins- ipn: — Nú er honum pabba borgið! Og jólasveinninn sagði: — Þetta er ekki aðeins nóg til að borga hon- um Lúbí. Með þessum fjársjóði verð- ¦ur Lukkuland ríkasta landið í heimi. Við skulum koma þessu um borð und- ir eins. Og svo fóru jólasveinarnir að tæma kístuna. Pétur pukrari setti þrjá gull- hringi á hvern fingur, fjölda af fest- um um hálsinn og gullkórónu á haus- inn á sér. Og svo tritlaði hann til skips. Digri Plútó tíndi gimsteina og stakk niður um hálsmáliS á skyrtunni sinni og fór svo af stað með stafla af gull- diskum, sem var hærri en hann sjálf- ur. Sprettur fyllti alla vasa af gulli, munninn af rúbinum og í nefinu dingiaði stór gullhringur. SJÓRÆNINGJARNIR KOMA Þegar sveinarnir höfðu farið þrjár Ég ferðir um borð hrópaði Plútó: sé skip, sem er að koma. — Það hljóta að vera sjóræningi- arnir kallaði prinsinn. — Dragið upp akkerið og setjið upp seglin, hrópaði jólasveinninn. En „Gleðileg jól" var ekki fyrr kom- in á stað, en skellur heyrðist fyrir aft- an skipið. — Þeir skjóta á okkur! sagði prins- inn með öndina.i hálsinum. N'æsta kúlan kom niður á þilfarið og nú brakaði í skipinu. — Verið þið óhræddir ,drengir. Þeir ná aldrei í okkur, sagði jóla- sveinninn. Og það reyndist rétt. Eftir nokkra stund sáu þeir ekki sjóræningjaskip- i'ð, og nú urðu þeir glaðir. En allt í einu kippti Sprettur í ermi jóla- sveinsins. — Hvar er Pétur pukrari? spurði hann. — Pukrari! hrópaði jólasveinninn. — Pukrari! hrópuðu allir hinir. En enginn pukrari gaf sig fram. Hann var horfinn. Nú hættu þeir að hlæja, og prinsinn varð óstyrkur i hnjáliðunum og jólasveinninn fölur sem nár. Þeir horfðu hver á annan og allir skildu hvaS i efni var. Pési hafði orðið eftir i eyjunni! VI. PÉTUR PUKRARI. Þeini var nauðugur einn kostur að snúa við i eyjuna og bjarga Pésa. Nú var hætt að syngja og jólasveinninn slóð eins og steingervingur við stýr- ið. Og prinsinn starði út í bláinn. Þeir vissu allir að þetta var hættu- leg ferð. Hætturnar voru tvær: sjó- ræningjarnir og svo hitt, að á morg- un breyttist „Gleðileg jól" aftur i lítið leikfang. Það var í dögun sem þeir komu að eyjunni aftur. Þeir sáu að ræningja- skipið lá á víkinni, með hauskúpu- fánann á siglunni. En ekki hleyptu ræningjarnir af skoti og „Gleðileg jól" færðist nær. Og ekki sáu þeir Hærulang né kumpána íians. — Varpið ekkerum! sagði jóla- sveinn inn. — Ræningjarnir eru lík- lega i landi. — Hvað eigum við nú að gera? sagði Plútó. — Við prinsinn förum að leita að Pésa. Þið verðið hérna og gætið að skipinu. Og svo fóru þeir í land, tveir saman. Þeir læddust inn í skóg- inn, þangað sem þeir höfðu fundið fjársjóðinn. Allt i einu heyrðu þeir öskrandi raddir og nú gægðust þeir milli trjánna. Hærulangur vafði lokk- ana á sér um fingurna. — Hvar fanstu uppdráttinn minn? öskraði hánn. — Undir jólatrénu, vældi Pési. — Ég veit að prinsinn stal honum, oskraði Hærulangur, — en ég vil vita hvernig þú hefir náð í hann og hver stal fjársjóðnum. — Það segi ég aldrei, sagði Pési. — Við skulum nú athuga það bet- ur, urraði Hærulangur. — Ætli við höfum ekki einhver ráð til að liðka málbeinið á þér. FANGAR Á NÝ. .Tólasveinninn hvísiaði einhverju að prinsinum, hak við kjarrið. Svo flýtti hann sér inn í skóginn og fór hinum megin að rjóðrinu. Og um leið og sjóræninginn nálgaðist Pésa, lirópaði jólasveinninn: „Ég er þjóf- urinn. Ég stal fjarsjóðnum!" Hærulangur sperrti eyrun: „Gríp- ið þjófinn!" öskraði hann og hljóp inn í skóginn með alla ræningjana. Og nú hljóp prinsinn til Pésa og skar af honum böndin. — Hlauptu! hvíslaði hann. En veslings Pési hafði staðið svo lengi bundinn, að hann var dofinn í fótunum. Hann datt kylliflatur aft- ur þegar hann reyndi að hlaupa. Prinsinn heyrði hróp og köll ræn- ingjanna í fjarska. Bráðum kæmu þeir aftur. Svo að hann tók dverginn á háhest og bar hann i áttina til skips. — En jólasveinninn. Eigum við ekki að bíða eftir honum snökti Pési pukrari. — Hann sér um sig, sagði prinsinn. Þegar þeir komu niður í fjöruna var ræningjaforinginn þar. — Hæ! orgaði hann og þreif prins- inn og Pésa. — Þið ætluðuð að snúa á mig en það tókst nú ekki! Og nú komu hinir úr skóginum, með jóla- sveininn á milli sin. Hærulangur hrópaði til dverganna um borð i „Gleðileg jól": — Gefist þið upp, annars fáiS þiS aldrei að sjá jólasveininn framar! Hvað áttu þeir að gera? Nú komu s.ióræningjarnir um borð, og hirtu nú allan fjársjóðinn fyrir augunum á dvergunum. RÁÐ JÓLASVEINSINS. Dvergunum og prinsinum' var rað- að á þilfarið á „Gleðileg jól". Hæru- langur kannaði gullið og gimsteinann í kistunni, en hinir ræningjarnir settu planka upp á borðstokkinn. — Hvað ætlið þið að gcra við hann? spurði Plútó skjálfandi. — Þú átt að ganga á hann og hoppa í sjóinn. — En ég kann ekki að synda. — Það er verst fyrir þig sjálfan, sagði ræninginn og hló. En jólasveinninn horfði upp i loft- ið. iSólin var hátt á lofti, ckki langt til 'hádegis, og þá mundi „Gleðileg jól" verða að leikfangi aftur, því að þá var álagatiminn útrunninn. — Hvað eigum við nú að gera? sagði prinsinn. -— Mér dettur ráð í hug, hvíslaði jólasveinninn. En prinsinn var í önguni sínum. Hann horfði á kistuna með gullinu og gimsteinunum, sem hefðu getað bjargað landinu hans. Nú var allt tapað. Þó að jólasveinninn fyndi ráð lil að bjarga lifi þeirra, þá gat hann ekki bjargað Lukkulandi. Hærulangur hafði lokið við að skoða i kistuna og kom nú slangrandi til þeirra. — Allur fjársjóðurinn er i kistunni, en ég verð nú að refsa ykkur samt. Jólasveinninn sagði: — Ef þú læt- ur okkur ganga út á plankann refsar þú öllum börnum í heiminum, því að þá verða engin jól framar- — SegirSu þaS? spurði Hærulang- ur. Hann var hálfstúrinn. Jólasveinninn góndi i loftið og nú var sólin að komast í hádegisstað. Svo sagði hann: — Taktu þá skipið okkar. Það er spánnýtt og þolir öll Vitið þér...? að olíubirgðirnar í jörðinni eru áætlaðar 22 milljarðar tonn? Þetta er mikið, en þó ískyggilega lítið, þegar litið er á hve olíueyðslan er orðin mikil i heiminum. Árið 1954 voru 682 milljón tonn af olíu nnnin úr jörðu, eða meira en 1/44 af fyrr- nefndu magni, og olíuþýrfin fer vax- andi með hverju ári. — Hráoliuforð- anum er mjög misskipt milli landannn á hnettinum. Mest er olian i Suðvest- ur-Asíu', eða 13,2 milljard tonn, þá koma Norður- og Suður-Ameríka með 4,9 og 1,7 milljarða, en neðst er Afríka. Þar eru aðeins áætluð 0,2 milljard cða 200 milljón tonn af hráoliu í j'rðu, eða sem svarar rúmlega þriðjungi af eyðslu síðasta árs. að sumir fiskar eignast allt að 10.000 afkvæmi á ári? Þessi undrafiskur, sem tímgast fljót- ar en nokkur annar fiskur, heitir tilapia og lifir einkum í Asíu. Hann er alinn í grunnum tjörnum, sem eru all- heitar lengst af árinu. Hrygnir hann 3—4 sinnum á ári og klekjast um 10.000 hrognin út. Siðan farið var að ala þeílnan fisk sem húsdýr, gerir fólk sér von um að hann geti bætt stórum úr fæðisskorti eftirleguþjóðanna. veður. SkipiS þitt er gamalt ræksni. Ég skal hafa skipakaup við þig. Er það enn næg refsing? Hærulang langaði mikið að komast yfir „Gleðileg jól" og fannst þetta góð tillaga. — Já, ég slæ til! sagði hann. ÚR ÁLÖGUNUM. Nú fékk jólasveinninn nóg aS hugsa. — Um borS í gamla kláfinn, allir mínir menn! skipaði hann. — Verið þér sælir, og fcökk fyrir okkur! sagði hann við Hærulang ræningja- foringja. — Þarftu að flýta þér svona? sagði Hærulangur. — Við erum orðnir vin- ir, og nú skulum við halda veislu! Framhald í næsta blaði.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.