Fálkinn


Fálkinn - 20.01.1956, Blaðsíða 11

Fálkinn - 20.01.1956, Blaðsíða 11
FALKINN 11 LITLA SAGAN. Fullgíld ástiEífl Bjarni Bólstað var mikill reglumað- nr. Hann hafði starfað hjá „Salt og Kol" í fjörutíu ár og aldrei skrópað. Vanafastur piparsveinn, stundvísari en besta klukka, og sem aðalbókari var bann prýði starfsliðsins, sem vann hjá „S'alt og Kol". Nágrannar hans settu klukkuna eftir honum þegar hann fór á skrif- stofuna á morgnana og kom heim sið- degis. Enginn hafði nokkurn tima séð hann á veitingahúsi né í leikhúsi. Hann var heimakær. Það þótti þess vegna undur, er Ból- stað kom ekki heim eitt kvöldið, og ekki fyrr en undir morgun. Fríi Pál- ína á neðri hæðinni hafði heyrt greinilega, að hann blístraði er bann opnaði húsdyrnar og raulaði valsinn úr „Kátu ekkjunni" er hann gekk upp stigann. Og frú Hansína, beint á móti, gat bætt þvi við að hann hefði verið fjórar mínútur að opna ganga- hurðina. Og þær sögðu þetta satt, aldrei þessu vant. Bólstað bókhaldari hafði blístrað og átt bágt með að finna skráargatið. Nú lá hann í rúminu og sá morgun- sólina gægjast gegnum rifuna undir vindutjaldinu. Og iðrandi á sálinní hugsaði hann til kvöldsins áður. -- Hann hefði auðvitað ekki átt að fara með Petersen heim, þó að þeir sæust þarna í fyrsta skipti eftir tuttugu ár. Þeir hefðu getað látið duga að staldra við á götuhorninu í svo sem tuttugu minúlur og talað um liðna daga, og farið svo hvor heim til sín. En Pet- ersen hafði hótað að reiðast, ef hann kæmi ekki heim, og þá hafði hann látið undan. Vitanlega hafði verið gaman hjá Petersen, en liann var ekki vanur svona gamni, og nú komu syndagjöld- in. í fyrsta lagi var hann ekki nærri útsofinn, í öðru lagi hafði hann slæni- an höfuðverk. Og nú datt lionum nokkuð synd- samlegt í hug. Hvort liann gæti ekki símað til for- stjórans og logið að honum i fyrsta skipti i 40 ár, svo að hann þyrfti ekki að koma á skrifstofuna fyrr en seinna í dag. Gerðu þeir ekki þetta allir, frá yngstu undirtyllunum og upp að gjald- keranum, henni jómfrú Olsen? Hann gat ekki komið tölu á hve margar ömmur sínar allt betta fólk hafði jarð- að, síðastliðin 40 ár. En hann varð að ljúga vel. Finna gilda ástæðu. Hann klóraði í eina framtönnina með nöglinni á vísifingrinum og nú datt honum ráð í hug. Tannlæknirinn! Hann gat sagt forstjóranum að hann þyrfti að fara til tannlæknis. — Sím- inn stóð á náttborðinu. Bólstað bók- ari sló aldrei neinu á frest. Klukkan var kortér yfir niu, og fcSlkið á skrif- stofunni hafði séð að stóllinn hans stóð auður. En forstjórinn var ekki vanur að koma fyrr en tiu til bálf- ellefu. Bólstað yrði að sima heim til hans. Bólstað valdi númerið og fingurinn titraði iítið eitt. í rauninni var hann samt rólegur, þó að hann befði aldrei lent í þessu aður. Það var forstjórinn sjálfur sem svaraði. „Þér talið við Bólstað bók- haldara," sagði Bólstað svo djarflega að liann var hissa á því sjáifur. „Nú, góðan daginn Bólstað." Rödd- in var dálitið úfin. „Ég hringdi vegna þess að ég var svo óheppinn að fá tíma hjá tann- lækninum klukkan tiu í dag, og þess vegna ætlaði ég að láta forstjórann vita að ..." Forstjórinn tók fram í. Nú var auð- heyrt að hann var reiður. „Hvers vegna hringið þér til niin, þó að þér farið til læknisins?" Bólstað fann að hann svitnaði á hendinni, sem hélt tólinu. „Það stendur svoleiðis á því, herra forstjóri að ég braut í mér tönn i gærkvöldi, og ..." „Hvern fjandann varðar mig um tennurnar í yður, Bólstað?" sagði forstjórinn ómjúkur. „Ja, sem sagt ég befi fengið tima hjá tannlækninum klukkan tiu, hann gat það ekki á öðrum tíma, mikið að gera ..." „Hlustið þér nú á mig!" öskraði forstjórinn í símann. „í fyrsta lagi efast ég mikið um, að tannlæknirinn yðar taki á móti sjúklingum í dag, og í öðru lagi varðar mig ekkert uri hvað þér gerið við sunnudagsmorgn- ana yðar." Alveg: Iiis»a. FORNAR ÁSTIR. Uungur piltur og stúlka giftu sig i Atlanta nokkru fyrir aldamót, sem ekki cr í frásögur færandi, og skildu líka áður en öldin var liðin, sem held- ur er ekki í frásögur færandi. En það fréttaverða er, að nýlega giftust þau aftur. Hally L. Oliver var þá orðinn 82 ára og brúðurin líka. Hún lieitir Jennie Goodbye. Churchill reykir einn metra af vindlum á dag. Hann reykir 7 vindla og þeir mega ekki vera styttri en 15 cm. — annars litur hann ekki við þeim. Síðastliðinn 60 ár hefir hann reykt 153.000 vindla, að því er tengda- syni hans telst til. En Churchill reyk- ir ekki nema þriðjung af vindlinum. Annan þriðjunginn tyggur hann og' afganginum fleygir hann. Nína var stofustúlka bjá kaptein- inum. Einu sinni þegar hann bélt sína árlegu veislu fyrir gamla kunningja úr hernum, sagði hann stúlkunni að fara niður og opna dyrnar fyrir gest- unum, þegar þeir voru að fara út. Nína gerði það og þegar allir voru farnir kemur hún upp til hjónanna og réttir búsbóndanum 19 krónur. — Hérna eru 19 krónur, sagði bún. — Þessi litli, feiti, sköllótti borgaði ekki. Herman Göring hefir sótt um rík- isborgararétt i Hollandi, en gerðist þýskur rikisborgari. Árið 1943 tóku þýsku yfirvöldin hann fastan ásamt nokkrum félögum hans í þýskri tó- vinnuvcrksmiðju. Þeir voru teknir af lífi, allir nema Göring. Hann slapp. en hefur fengið sig fullsaddan á Þjóð- verjum og vill gerast Hollendingur aftur. Maður nokkur var tekinn á götu í London og leiddur fyrir lögreglu- stjóra, sakaður um að hafa „þvælst fyrir á götunni, tafið fyrir bifreiða- umferðinni og stofnað sjálfum sér í lífshættu. Aðspurður svaraði hann því, að hann væri Skoti og befði misst eitt penny á akbrautina. Minnisstœd ifótt ONNUR GREIN. Þegar vélar Titanic stöðvuðust, hættu öll hin táknrænu hljóð, sem gefa hverri sjóferð sinn sérstaka blæ. Marrið i þiljunum og vélahljóðið heyrðist nú ekki lengur. En það var einmitt þessi skyndilega kyrrð, sem kveikti ótta i brjóstum margra. Lát- lausar hringingar voru til þjónaliðs- ins. „Hvers viegna hefir skipið verið stöðvað? spurði frú Artbur Ryerson, kona auðugs stálkonungs. „Það hefir eitthvað verið talað um ísjaka, frú," svaraði þjónninn. „Það hefir verið af- ráðið að bíða svolitla stund í stað þess að renna skipinu yfir hann." Nokkrir farþeganna fóru upp á þil- far, en þar var lítið að sjá. Allt virt- ist vera með kyrrum kjörum. Þegar fréttin um atburðinn kvisaðist milli klefanna, virtust fáir verulega skelk- aðir. Harvey Collyer talaði í gáska- fullum tón við konuna sína, þegar hann kom niður. „Hvað beldurðu? Við böfum rekist á ísjaka? En það er engih hætta á ferðum. Einn yfir- mannanna segir það." Frú Collyer spurði, bvort nokkur virtisl vera óttasleginn, cn hann kvað nei við, svo að bún lagðist rólcg á koddann aftur. En á öðrum stöðum var ])að grcini- legt, að ekki var allt með felldu. Þeir scm voru að störfum sínum í fremstu hólfum skipsins og víðar (skips- skrokkurinn var hólfaður niður), urðu smám saman að yfirgefa vinnustaði sína, því að sjórinn fossaði inn. A póststofunni, þar sem postpokar voru i stórum hlöðum, varð allt í uppnámi, en reynt var að bjarga þvi scm hægt var. Smith skipstjóri var uppi í brú og reyndi að gera sér heildarmynd af á- standinu. Þetta var siðasta ferðin bans, þvi að hann bafði starfað í þjón- ustu White Star félagsins i 38 ár, og var aldursforseti skipstjóranna. Eig- inlega hafði hann þegar dregið sig í hlé, en hafði þó það blutverk með hiindum að fara með ný skip í fyrstu ferðirnar. Hann kvaddi nú á sinn fund Thomas Andrews, sem hafði haft yfirumsjón með smíði Titanic. Ef nokkur gæti gert sér fullkomna mynd af ástandinu, þá var það bann. Andrews og skipt.í.jórinn brugðu ser i eftirlitsferð eftir krókaleiðum, svo að farþcgarnir yrðu sem minnst varir við þá. Á leiðinni upp í brú aftur fóru þeir í gegnum forsalinn á A-þilfari. Þar stóð fjökli karla og kverina, sem reyndu að ráða af svip tvímenninganna, hvort góðra eða vondra frétta væri að vænta. En eng- inn varð nokkurs vísari, þvi að þeir forðuðust að gefa neitt i skyn. Um svipað leyti varð majór Peuchen var við dálítið undarlegt upp á A-þiIfari. „Hvað er þetta?" sagði hann. „Skipið hallast! En það cr ó- bugsandi! Sjórinn er sléttur og vél- arnar hafa vcrið stöðvaðar." „En það er ekki hægt að sökkva þessu skipi," svaraði einhver nær- staddur og var hinn rólegasti. Nú fundu einnig flejstir aðrir, hvernig skipið seig á stjórnborða. Hallinn var orðinn 5 gráður. Það var hægt að lesa af tækjum uppi i brú. Þar stóðu þeir Smith og Andrews og gerðu cinfalda útreikninga. Sjór var í stafnklefanum, lest nr. 1, lest nr. 2, póstgeymslunni og (i. ketilrúminu. Þrjú hundruð feta liing rifa var á skipssiðunni og fimm hólf skipsins að fyllast af sjó. Hynð þýddi þetta? Andrews gerði rólega grein fyrir því, að Titanic gæti flotið, þótt þrjú af fimm fremstu hólf- um skipsins væru full af sjó. Það gæti jafnvel flotið, þótt fjögur fremstu hólfin fyllti. En hjá þeirri staðreynd varð ekki sneitt, að skipið gæti ekki flotið, ef öll fimm fremstu hólfin fylltust. Skilrúmið milli fimmta og sjötta 'hólfsins náði aðeins upp að E-þiIfari, og þegar fimm bólfin væru full, mundi s.jórinn flæða yfir í sjötta bólfið og svo áfram koll af kolli. Það var stærð- Framhald á bls. 14.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.