Fálkinn


Fálkinn - 15.06.1956, Blaðsíða 8

Fálkinn - 15.06.1956, Blaðsíða 8
FÁLKINN <?"\Ú hlýtur að sjá að þetta er ekki \*J hægt, Carol! Við getum ekki slegið striki yfir það, sem mestu varð- ar. Vitanlega búast allir við því, að þið haldið almennilega veislu! Frú Freemann var orðin rjóð í kinnum og œst, og röddin var ergileg. Carol var óþolin og alltaf að færa sig til í stólnum. ¦Þetta' var i fyrsta skipti scm hún var á öðru máli en tengda- mamma hennar tilvonandi. Hún mændi i vandræðum á Dick, og fannst tími kominn til að hann veitti henni iiðstyrk. Þau höfðu talað svo oft um þetta og verið sammála. Brúðkaupið átti að fara fram i kyrrþei, og ekki aðrir viðstaddir en foreldrar þeirra. Dick virtist ekki ánægður. Hann hafSi ekki búist við svona öflugri mótspyrnu. En nú skarst hann í leik- inn. Hann stóð upp og það bar hátt á honum, því að hann var mesti raum- ur. Hann sagði skýrt og rólega: — Mamma, við Carol hugsum fyrst og fremst um það sem skynsamlegt er. Við höfum ekki úr svo miklu að spila, fyrstu árin — ég get ekki búist við að Rapperton lávarður hækki við mig kaupið fyrr en ég hefi verið hjá hon- um um stund — og viS viljum heldur nota það sem við eigum i húsnæði og húsgögn, en að eyða þvi i veislur og óþarfa. Frú Freeman ræskti sig og dæsti. Hendurnar titruðu og hún fleygði frá sér prjónunum. Enn einu sinni beindi hún máli sínu til Carol. — Skilurðu það ekki, góða mín, sagði hún og lagði áherslu á hvert einasta orð, — að brúðkaupið er viðburður, sem konan minnist alla ævi sína. Þú iðrast þess sárt, siðar meir, ef þú heldur ekki sómasamlega upp á brúðkaupið þitt. Varir Carol titruðu. Það var alger óþarfi af móður Dicks að nota svona sterk orð. Það lá við að gamla konan liti á Dick og hana sem óbótamenn, fyrir það eitt að þau reyndu að búa sem best í haginn fyrir sig. Var ekki nær aS nota peningana til að kaupa gólfteppi, en að eySa þeim í kampa- vin og dýra vindla? Og var ekki meira vit í því að kaupa fallegan árdegisfatn- að, sem þau gátu notaS siðar, en dýr- an, hvítan brúSarkjól, sem ómögulegt var að breyta síSar, þannig aS ekki sæist til hvers hann hafSi veriS not- aSur í fyrstu. Carol vissi, að ýmsar vinkonur hennar notuðu brúðarkjól- ana sína i samkvæmi, en þeir voru aldrei hentugir til slíkra hluta. Carol beit á vörina til að segja ekki neitt, sem hún kynni að iðrast eftir siðar. Það var augljóst að ekkert þýddi að vera aS pexa'um þetta frekar, það hefSist ekkert upp úr því nema óþæg- indi. — Kannske viS Vick ættum aS tala um þetta einu sinni enn, sagSi hún og reyndi aS stilla sig sem best hún gat. Sannast aS segja datt okkur ekki í hug, að þú mundir taka þessu svona. Rjóði liturinn í kinnum frú Freeman bliknaði smátt og smátt og kinnarnar urðu eins og þær áttu að sér áð vera. — Nú hélt hún að' hún hefði unnið sigur og vildi vera alúðleg. — Þú kemst áreiðanlega á mína skoðun von bráðar, Carol, sagði hún, Og þar með var samtalinu lokið. En Carol vildi ekki láta telja sér hughvarf. Hún var sannfærð um að hún og Dick höfSu rétt fyrir sér. Dick hafSi nýlega orSiS ráðsmaður á ó'ðali Rappertons lávarðar, og þó að þess konar starf virtist vera framtíðarstaða handa ungum, framtakssömum manni, voru launin ekki sérlega há. Þau hjónaefnin höfðu bæSi mestu and- Hvíií líiur brúðhaupinu? Carol vildi gifta sig í kyrrþei, en tengdamóðir hennar vildi hafa „hvítt brúðkaup" og stórveislu. Þetta var erfitt mál, en þá kom Carol gott ráð í hug. — slyggS á aS kaupa búsmuni meS af- borgunum, en vildu kaupa sem mest gegn borgun út í hönd. Og hún gat ekki haldið áfram í sinni stöðu, eftir að hún giftist. Þau urðu að eiga heima þar sem Dick vann — úti í sveit — og þar var lítið um atvinnu handa hrað- riturum. Auðvitað eiga margar ungar stúlkur foreldra, sem ekki munar um að halda brúðkaup dætra sinna, senda út boðs- bréf og hafa prentaða matseSla, hugs- aði Carol með sér. En faðir hennar, sem vann í banka, gerði ekki betur en að komast af, enda kostaði hann son sinn i háskóla. Carol gat ekki beðið hann um hjálp. — Láttu þig gilda einu um hvaS hún tengdamóðir þín segir, mundu eflaust margir segja, en það var hægar ort en gert. Dick þótti vænt um foreldra sína, og Carol langaði ekkert til að koma sér út úr húsi hjá þeim. Þau voru dálítið einstrengingsleg og vana- föst, en að öðru leyti allra viðfelldn- ustu manneskjur. Og jafnvel þó að Carol hefði ekki fallið við þau, hefði það verið flónska að siga þeim á móti sér. DICK fékk bifreiS til afnota viS starf sitt og næsta sunnudag fór hann meS Carol og sýndi henni landareignina og gerði ýmislegt sér til gagns um leið. Loks þurfti hann að skoða naut, sem lávarðurinn hafði keypt nýlega, og lét Carol biða í bílnum á meðan. — Tuddinn er dálítið baldinn, og það er best að þú sitir í bílnum og Htir í vikublað á meðan. Og það var þá, sem Carol datt ráðið góða í hug. Hún leit fyrst á öftuslu blaðsíðuna og þar var spurningadálk- ur lesendanna. — Hvers vegna ekki, hugsaði hún með sér. Ekki var það nein synd að skrifa og spyrja blaðið ráða viðvíkjandi brúðkaupinu? Svo skrifaði hún blaðinu, án þess að minnast nokkuð á það við Dick fyrst. Hún sagði frá áliti tengdafor- eldranna og svo skoðun sjálfrar sín og Dicks. Og í lok bréfsins spurði hún: „Finnst yður þetta eigingirni?" SvariS kom um hæl. Og hjartaS í Carol herti á sér meðan hún var að lesa. Hún hafði í rauninni alls ekki búist við svona svari. Þetta var alveg dæmalaust. ÞaS leysti úr öllum vand- anum. Frú Freeman gat ómöguiega mótmælt þessu. Allir mundu verða ánægðir. Hún varð að nota ritvélarstrokleðrið hvað eftir annað á skrifstofunni þenn- an morgun. Það var erfitt að hafa hugann viS vinnuna, af því aS hún taldi mínúturnar þangað til hún gæti sagt Dick frá öllu saman. Hún var ekki vön að lita oft á klukkuna, og telja mínúturnar, en í dag fannst henni tíminn skelfing lengi að líða. Þau Dick voru vön að borða saman í litlu veitingahúsi miðja vegu milli bæjarins og jarðarinnar, sem Dick vann á, til þess að geta verið eins mikið saman og unnt væri. Dick beið við dyrnar þegar hún hoppaði út úr strætisvagninum. Þau kysstust í skugganum af svölunum, og svo sagði hún honum, rjóð í kinn- um, frá bréfinu, sem hún hefði sent vikublaðinu. — Hún hlýtur að vera hyggin mann- eskja þessi sem stjórnar fyrirspurna- dálkunum, sagði Carol. — Hún segir að við höfum alveg rétt fyrir okkur. Enginn þarf að skammast sín þó að hann haldi ekki stórt brúSkaup, segir hún. En hún gerir sér líka ljóst, aS eldri kynslóSin lítur öSrum augum á hlutina. Gömlu venjurnar eru svo hefðbundnar í hennar augum. Dick horfði ástfanginn á unnust- una og sagði: — Jæja, við erum með öðrum orðum í sömu sporum. Hvcrs vegna er þér svona mikið niðri fyrir, elskan mín? Þau fóru inn í matsalinn og setlust. Svo hélt hún áfram og hló: — Ég hefi ekki sagt þér frá þessu ágæta ráði, sem blaSið gefur okkur. Hugs- aðu þér! Ritstýran segir, að hún skuli sjá mér fyrir kjól og borga veislu fyrir blaðsins hönd, ef við lofum blað- inu að prenta greinaflokk um okkur. Taka myndir af okkur, verða mér samferða þegar ég fer út til að versla, og skrifa iim nýgift hjón, til leiðbein- ingar fyrir aðra, sem ætla sömu leiS- ina. Er þaS ekki ágæt hugmynd? Hún tók ekkert eftir matseðlinum, sem afgreiðslustúlkan lagði fyrir framan hana, en horfði í augun á Dick og þóttist viss um aS hann yrði' jafn hrifinn og hún var. En hrukkurnar milli augnabrúnanna á honum urðu dýpri og hann brosti ekki. — Það er ómögulegt, svaraði hann. — Mér mundi finnast ég eins og flón, en þó er það ekki það versta. Hvað heldurðu að Rapperton lávarður mundi segja? Ég gæti átt á hættu aS missa stöSuna mína fyrir þetta. Hann er ekki þannig gerður að hann vilji hafa blaðaskrif um það, sem snertir hann á einhvern hátt. Nú ætlar dóttir hans að fara að giftast bráðum, og ef farið væri að skrifa eitthvað bull um okkur, mundi það vafalaust verða sett í samband við brúðkaupiS henn- ar. Honum væri ekki láandi þó aS hann yrSi fokreiSur viS mig. Munnvikin a Carol sigu niSur. — Ég held varla að hann mundi skipta sér af þvi, sagSi hún biSjandi. Þú hefir alltaf sagt, að hann væri ein- staklega lipur og alls ekki strangur eða siðavandur. Dick setti frá sér glasið og það kom svo hart við borðið að skvetturnar úr því gengu yfir dúkinn. — Ég vil ekki hætta á það, sagði hann með áherslu. — Þú verður að skrifa aftur og segja, að við getum ekki tekið þessu boði, Carol. Carol reyndi að kæfa niðri í sér grátinn. Það var hægast fyrir Dick að skipa fyrir, en hann gat ekki skilið hvernig henni var innanbrjósts. Með- an um það tvennt var að velja: heim- ilið eða brúðkaupsveisluna, var hann ekki i neinum vafa. En i morgun hafði hún séð möguleika á að fá hvort- tveggja, án þess aS fjárhag þeirra væri misboSiS. Hana hafði farið að dreyma um hvítan kjól með blúndum, og henni var farið að skiljast, að undir niðri hafði hana alltaf langað til að verða hvít brúður. Og nú var þessi óvænta gjöf tekin frá henni. Hún reygði höfuðið: — Þú verður að skrifa. Ég get það ekki. Hann starði forviða á hana. Drætt- irnir um munninn urðu einbeittir: ¦— Það varst þú sem skrifaðir, og flaíktir okkur út í þetta. Ég vil ekki hafa nokkurn veg eða vanda af þvi, yfir- leitt. — Afsakaðu, góði, sagði hún. Hann tók um höndina á henni og kyssti hana á kinnina. — Ég skil aS þetta eru vonbrigSi fyrir þig, sagSi hann áhyggjufullur. — En ég skal lofa þér því, aS bæta þér þetta upp síðar, á einhvern hátt. Hún hefSi getaS grátiS er hún heyrSi hve raunaleg rödd hans var þegar hann hélt áfram: — Kannske við ættum heldur að fresta brúðkaup- inu? Eins og stendur get ég ekki séð hvernig við eigum aS ráSa fram úr þessu þannig aS allir verSi ánægðir. HvaS finnst þér, góSa mín? Eigum viS að bjóða fólki og gera allt sem fullkomnast, og svo að leigja okkur tvö herbergi og láta biða að eignast heimili? Caroi svaraði, en það var enginn hreimur í röddinni: — Ég veit ekki. Við skulum ekki afráða neitt um þaS ennþá. Það er svo að sjá, sem einhvcr þurfi að verða óánægður, hvað svo

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.