Fálkinn


Fálkinn - 15.06.1956, Blaðsíða 9

Fálkinn - 15.06.1956, Blaðsíða 9
FÁLKINN sem við ge'rum. Ef við giftum okkur i kyrrþei, ætla foreldrar þínir að sleppa sér, og ef við höldum stórt og myndarlegt brúðkaup, finnst okkur súrt í brotið, því að þá getum við ekki eignast heimili i þeim stil, sem við 'höfuni hugsað okkur. CAROL skrifaði vikublaðinu ekki strax, til að láta vita að 'hún gæti ekki þegið boðið. Henni fannst það vera eins og að afsala sér allri von. Æ, þetta var svo flókið. Hvers vegna hafði Dick ekki þannig starf, að einu gilti fyrir hann hvort skrifað var um hann eða ekki? Það var ekki eins og þetta væru óþægileg skrif. Fjöldi af ungu fólki hefði orðið himinlifandi yfir að fá þetta tækifæri, sem hún varð að afsala sér núna. Þegar sem allra verst lá á henni — venjulega.á kvöldin eftir að hún hafði boðið Dick góða nótt — fór hún að hugsa um, hvort þau mundu yfirleitt giftast nokkurn tíma. Hún hafði verið svo sæl þegar þau trúlofuðust — ævi- brautin framundan virtist svo bein og torfærulaus. Hvern hafði grunað að torfærurnar yrðu svona margar áður en þau kæmust upp að altarinu? Stundum var Carol að hugsa um að fara til Rapperton lávarðar og spyrja hann um hvað Iionum fyndist um þessa hugmynd, með greinaflokk um ráðsmanninn hans. En hún sá að Dick mundi reiðast ef hún færiá bak við hann. Foreldrar Dicks sátu fast við sinn keip um brúðkaupsveisluna. Þar varð engu um þokað. Carol hafði misst allan áhuga á málinu og var dauf og sinnulaus. Dick þekkti hana varla aflur fýrir sömu manneskju. — Hertu upp hugann, lífinu er ekki lokið enn! vár hann vanur að segja, og sitt hvað fleira því líkt. — Mörg- um er meiri vorkunn en okkur. Að minnsta kosti hefi ég góða atvinnu, og við erum bæði heilsuhraust. — En eitt kvöldið spurði Dick hana ekki eins og vcnjulega: — Hvernig líður þér í dag? Hann horfði á hana aðdáunaraugum og sagði: — Elskan mín, þú ert svo glaðleg i kvöld. Hef- irðu unnið í happdrættinu? — Hérna er dálítið, sem þú verður að lesa — það kemur okkur báðum við, svaraði hún íbyggin og fletti upp i miðopnunni í kvöldblaðinu. Þar var stór mynd af Veru Rapperton, dóttur húsbónda hans. Og á eftir kom löng grein, þar sem hún sagði frá áform- unum sem hún hefði gert um fram- tíðina. Hún sagði frá hve mikið hím ætlaði sér að komast af með til lieim- ilisins, hvað brúðarkjóllinn hennar kostaði — og það var meira að segja getið um hve mörg börn hún ætlaði sér að eignast. Carol átti bágt með að stilla sig um að hlæja. — Ef Rapperton lávarður lætur sér standa á sama um hvort svona er skrifað um dóttur hans, þá stendur honum áreiðanlega á sama þó að skrifað sé um okkur, sagði hún. Dick var svo hissa að hann gat ekk- ert sagt. — Jæja þá! Þú vinnur, góða mín, andvarpaði hann. — Skrifaðu blaðinu og segðu að þi'i takir tilboðinu. En allt í einu sagði samviskan til sín. — Heyrðu, Dick, sagði hún var- lega, — finnst þér þetta ósmckklegt? Við þurfum ekki að gera það, ef þú kannt ekki við það. Hann brosti til hennar. ¦— Eins og ég hefi sagt þér áður, verð ég alveg eins og flón þegar farið verður að V S s 6000 manns fórnað lil goðanna % Aztekar voru grimmir en Spánverjar drápu bá til að ná í gullið ^l á þeirra. FYRIR 500 árum voru Aztekar voldugasta Indíánaþjóð Norður- Ameríku. Þeir höfðu sest að "i Mexico nokkur hundruð árum áður en hvítir menn komu þang- að og stofnsett borgina Tenock- titlan, þar sem nú er Mexico City. Síðan gerðu þeir Indíánana í Tezcuco og Tlacopan háða sér. Þeir tignuðu marga guði og her- guðinn Huitzilopocktli var vernd- arvættur Tenocktitlans. Tungl- guðinn Quetzalkoatl hafði áður verið vendari borgarinnar en farið burt, og lofað að koma aft- ur og frelsa landið. Aztekaríkið var ekki keisaradæmi heldur sambandsríki og setuliðið i borg- unum hafði stjórnina. Arið 1502—28 réð Montezuma öllu í Mexico. Hann var bróður- sonur fyrri stjórnandans og hafði verið valinn til forustu af þvi að hann var dugandi herforingi. Hann vann margar orrustur, en var eyðsluseggur og drambsamur. Urðu Aztekar og aðrir í Mexico að greiða honum dráps-skatta. Varð hann óvinsæll og þjóðin vonaði að tunglguðinn kæmi og svipti hann völdum. Einn daginn frétti Montezuma að hvítir menn væru komnir í landið. Þetta var Fernando Cort- ez og hinir gullþyrstu hermenn hans. Montezuma sendi menn með gjafir til komumanna, en bannaði þeim jafnframl að koma til Tenocktitlan. Spánverjarnir ráku upp stór augu er þeir sáu gjaf- irnar: alls konar gullsmíði og gimsteinar. Þetta ýtti undir þá og þeir vildu fyrir hvern mun komast í borgina, sem átti slíka fjársjóði. Cortez hélt áfram og sigraði, fyrst Tlascala-Indíána, og gerði bandalag við þá. Siðan var haidið til Cholula, hinnar helgu borgar Azteka. Híin var fræg fyrir 177 feta hátt must- eri, seiii var líkt pýramída í lag- inu. Þar var goðunum blótað 6000 manns á hverju ári! Cortez komst á snoðir um að borgarbi'iar sátu á svikráðum við hann og tók grimmilegar hefndir. Hann lét brytja fólkið niður og týndu mörg þúsund manns lífi í blóð- baðinu. Loks komst Cortez í höfuðborg Montezumas og fengu þar höll mikla til að búa í. Cortez víggirti höllina þegar og eftir viku hafði hann náð valdi á aztekahernum og kúgað hann til hlýðni við Spánarkonung. Hann reyndi að kristna Aztekana en það tókst ekki. Framan af fór allt með friði en það stóð ekki lengi. Aztekar reyndu að taka hina víggirtu höll, en voru jafnan hraktir til baka og misstu fjölda manns. En smám saman þraut Cortez vistir. Þá datt 'honum ráð í hug: að gera Montezuma að sáttasemjara. Montezuma tók það að sér, þvi að hann komst ekki hjá því. Gekk hann nú fram fyrir fjöldann og hélt ræðu og bað Indiána um að semja frið. En þeir svöruðu með grjótkasti og örvaskotum og Montezuma særðist illa. Dó hann þrem dögum síðar, 30. júní 1520. Hann var, þá um fertugt og átti mörg börn. Tveir synir hans voru drepnir síðar, en sumar.dæturnar giftust spönskum aðalsmönnum. Franska drottningin Evgenía er sögð komin af Montezuma. Eftir að foringinn var fallinn æstust Indíánar enn meira, og Cortez afréð að fara i'ir borginni. Aðfaranótt 1. júli lögðu her- mennirnir af stað út á grandann, sem tengir borgina við land, en ekki gátu þeir komið öltu gullinu með sér, sem þeir höfðu hramsað. Koldimmt var og rigning. Þegar hermennirnir voru komnir i'it á miðjan grandann kvað við heróp og Aztekar hófu árás frá báðum endum og skutu örvum á her- mennina, af bátum sínum. Cortez komst á burt, en hafði misst 800 af liði sinu, sem var 1300. Aztekar ráku ekki flóttann, annars hefðu þeir gert út af við Cortez. Árið eftir gerði Cortez nýja atlögu. Guatemozin, eftirmaður Montezuma varðist hraustlega, en loks náðu Spánverjar honum. Hann þverneitaði að segja hvar fjársjóðir Montezuma væru fólgn- ir, hvernig sem hann var kvalinn. Loks var hann látinn laus, en 1525 var hann handtekinn, sak- aður um samsæri og hengdur. Stendur líkneski hans enn á torginu í Mexico City. En eng- inn veit enn hvar fjársjóðir Montezuma eru niður k'omnir. Fernando Cortez dó 2. des. 1547, 02 ára gamall, í litlu ]iorpi skammt frá Sevilla. Þá hafði hann misst aleigu sína og var gleymd- ur öllum gömlum vinum sínum. Kista hans var flutt til Mcxico, en enginn veit nú hvar gröf hans er. * ;"*. Bóndi var kvaddur sem vitni fyrir rétti. Málflytjandi andstæðingsins reyndi eins og hann gat að flækja hann og láta hann komast í mótsögn við sjálfan sig, en bóndinn fór sér skrifa um mig. En ég er motninn af þér, og langar til að sem flestir viti, að ég er giftur þér. Láttu blaðstýruna bara koma í bniðkaupið — og borga það. Ég er til i allt! * hægt og hugsaði sig vel um svörin, svo að hinn vann ekkert á. Loks strauk málaflutningsmaðurinn svit- ann af enninu og sagði: — Þér eruð óvenjulega greindur maður, af manni í yðar stöðu að vera. Vitmð leit á hann, kímdi og sagði: — Ef ég hefði ekki unnið eið að því að ségja aðeins sannleikann, mundi ég slá yður gullhamra líka. FÁRVIÐRI. — Óvenjulega geyst fár- viðri gekk yfir Danmörku og Suður- Svíþjóð í janúar og olli miklu tjóni, en þó er það ekki nema barnamatur hjá fellibyljunum, sem stundum ganga yfir Floridaskaga. — Myndin er af manni, sem er að reyna að þoka sér aftur á bak yfir veginn á móti veður- ofsanum í Florida-fellibyl. UPPHITUN Á VERÐINUM. — f kuldunum sem gengu í vetur var varð- mönnunum fyrir utan konungshöll- ina í Bruxelles mikil huggun að því, að fá rafhitun í varðskýlin sín. Raf- magnsáhaldi, sem sendir frá sér infra- rauða hitageisla, er komið fyrir á varðhúsinu. SÆNSKU KONUNGSHJÓNIN. Gustaf Adolf Svíakonungur og Louise drottning höfðu viðdvöl í Sviss á leið sinni til Róm, og komu m. a. til St. Gallen, en þar er heimsfrægt bóka- safn. — Hér sjást konungshjónin koma út úr bókasafninu.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.